Caroline Wozniacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Caroline Wozniacki
Karolina Woźniacka
Caroline WozniackiKarolina Woźniacka
Caroline Wozniacki, 2009 US Open
Państwo  Dania
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 11 lipca 1990
Odense
Wzrost 177 cm
Masa ciała 58 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2005
Zakończenie kariery aktywna
Trener Piotr Woźniacki
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 1 (11 października 2010)
Australian Open SF (2011)
Roland Garros QF (2010)
Wimbledon 4R (2009, 2010, 2011)
US Open F (2009)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 52 (14 września 2009)
Australian Open 2R (2008)
Roland Garros 1R (2008, 2009)
Wimbledon 2R (2009)
US Open 3R (2009)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Caroline Wozniacki w Wikicytatach
Strona internetowa
Carolinewozniacki.jpg

Caroline Wozniacki (Karolina Woźniacka[1], ur. 11 lipca 1990 w Odense) – duńska tenisistka pochodzenia polskiego, od 18 lipca 2005 roku o statusie profesjonalnym, finalistka US Open 2009 w singlu i była liderka rankingu WTA Tour w grze pojedynczej. Jest zawodniczką praworęczną z oburęcznym backhandem.

Spis treści

[edytuj] Życie osobiste

Jej rodzice są Polakami, matka Anna była reprezentantką Polski w siatkówce, a ojciec Piotr był piłkarzem Miedzi Legnica, Zagłębia Lubin i SV Waldhof Mannheim, w latach osiemdziesiątych podpisał kontrakt z B 1909 Odense, wtedy na stałe przenieśli się do Danii[2][3]. Jej brat jest piłkarzem Boldklubben Frem. Tenisistka mówi płynnie po duńsku, polsku i angielsku. Jest przyjaciółką sióstr Radwańskich. Jest fanką angielskiego klubu piłkarskiego Liverpool F.C.[4]

[edytuj] Kariera zawodowa

[edytuj] 2008

Rok 2008 rozpoczęła od występu w wielkoszlemowym Australian Open. Dotarła tam do 4 rundy, eliminując po drodze m.in. Alonę Bondarenko. Dunkę pokonała Serbka Ana Ivanović w dwóch setach 6:1, 7:6 (mimo prowadzenia Wozniacki w drugim secie 5:3 i dwóch piłek setowych).

Później wzięła udział w turnieju w Ad-Dausze, w którym doszła do ćwierćfinału, pokonując po drodze kolejno Tajkę Chan Yung-jan 3:6, 6:2, 6:3, rozstawioną z nr 8 Francuzkę Marion Bartoli 6:2, 6:3 oraz Anabel Medinę-Garrigues z Hiszpanii 3:6, 7:6(3), 6:3. Przegrała dopiero z rozstawioną z numerem 4 Marią Szarapową 0:6, 1:6.

Doszła też do ćwierćfinału turnieju w Memphis, przegrywając z późniejszą zwyciężczynią turnieju, Amerykanką Lindsay Davenport 0:6, 2:6.

Sukces odniosła też w bardzo mocno obsadzonych turniejach w Indian Wells oraz Miami, dochodząc w obu do czwartej rundy. W Indian Wells przegrała z rozstawioną z numerem 2 Swietłaną Kuzniecową 2:6, 3:6, natomiast na Florydzie z późniejszą triumfatorką Sereną Williams 3:6, 3:6.

Wzięła też udział w innych turniejach nie odnosząc w nich jednak spektakularnych sukcesów (np. II runda w Berlinie czy III w Rzymie, French Open i Wimbledonie).

Swój pierwszy tytuł wywalczyła w Sztokholmie, pokonując kolejno Angelique Kerber, Emmę Laine, Anabel Medinę Garrigues, Agnieszkę Radwańską oraz Wierę Duszewinę w finale. Awansowała na 23. miejsce w rankingu.

Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie odpadła w trzeciej rundzie po przegranej z późniejszą złotą medalistką Jeleną Diemientjewą. W pierwszej rundzie wygrała z Selimą Sfar 6:4, 6:1, natomiast w drugiej pokonała rozstawioną z nr 10 Słowaczkę Danielę Hantuchovą 6:1, 6:3.

Następnie wzięła udział w turnieju Pilot Pen Tennis rozgrywanym w New Haven. Turniej kategorii II należy do cyklu US Open Series i jest ostatnim rozgrywanym przed wielkoszlemowym US Open. W pierwszej rundzie pokonała Słowaczkę Dominikę Cibulkovą, która skreczowała po pierwszym secie wygranym przez Dunkę 7:6(7). W drugiej rundzie Wozniacki spotkała się z Monicą Niculescu, z którą wygrała 6:3, 6:3. W ćwierćfinale pokonała rozstawioną z numerem 3 Francuzkę Marion Bartoli 6:4, 6:0, a w półfinale jej młodszą rodaczkę Alizé Cornet 7:5, 6:4. W finale spotkała się z Rosjanką Anną Czakwetadze rozstawioną z jedynką. Pokonała ją w trzech setach 3:6, 6:4, 6:1. Zdobyła tym samym swój drugi, do tej pory najważniejszy tytuł w karierze i awansowała na 18. miejsce w rankingu WTA.

Pod koniec września wygrała swój pierwszy turniej deblowy. W Pekinie, podczas turnieju kategorii II China Open 2008, grając w parze z Anabel Mediną Garrigues pokonały w finale Chinki Han Xinyun i Xu Yifan 6:1, 6:3.

[edytuj] 2009

Sezon 2009 zaczęła od turnieju w Auckland gdzie w ćwierćfinale przegrała z Jeleną Wiesniną 3:6, 6:0, 3:6. Następnie dotarła do ćwierćfinału turnieju w Sydney pomimo trzech piłek meczowych przegrała z Sereną Wiliams 7:6, 3:6, 6:7. W Australian Open w I rundzie wygrała z Shahar Peer6:3, 6:2, w II rundzie wygrała z Virginia Ruano Pascual 6:3, 6:3 ale przegrała w III rundzie z Jeleną Dokić 6:3, 1:6, 2:6.

Wozniacki wzięła udział w turnieju Pattaya gdzie w ćwierćfinale przegrała z rozstawioną z numerem 8. Magdaléną Rybárikovą 6:4, 6:1. Następnie doszła do finału turnieju w Memphis gdzie przegrała z Wiktorią Azarenką 1:6, 3:6, następnie z Wiktorią Azarenką wygrały ten turniej w deblu.

W Indian Wells doszła do ćwierćfinału gdzie przegrała z Wierą Zwonariową 4:6, 2:6. W Miami doszła do ćwierćfinału wygrywając po drodze z Jeleną Dokić, Patty Schnyder, Jeleną Diemientjewą i przegrywając ze Swietłaną Kuzniecową 4:6, 7:6, 1:6.

Na turnieju w Ponte Vedra Beach wygrała swój 4 turniej wygrywając w finale z Aleksandrą Wozniak 6:1, 6:2. W turnieju w Charlestonie doszła do finału gdzie w półfinale pokonała Jelenę Diemientjewą, ale w finale przegrała z Sabine Lisicki 2:6, 4:6.

W Stuttgarcie odpadła w II rundzie przegrywając z Marion Bartoli 6:7, 4:6. W turnieju w Rzymie odpadła w III rundzie z Wiktorią Azarenką 2:6, 2:6. W turnieju w Madrycie odpadła z liderką rankingu Dinarą Safiną 2:6, 4:6.

We French Open w była rozstawiona z 10 i w I rundzie wygrała w Wierą Duszewiną 4:6, 7:5, 6:1. W II rundzie spotkała się Jill Craybas i wygrała 6:1, 6:4 ale w III rundzie uległa Soranie Cirstei 6:7, 5:7.

W lipcu wygrała turniej w Eastbourne pokonując w finale Virginie Razzano 7:6, 7:5. Na Wimbledonie odpadła w IV rundzie z Sabine Lisicki 4:6, 4:6.

W Sztokholmie w dzień swoich urodzin przegrała w finale z Maríą José Martínez Sánchez. W turnieju w Los Angeles przegrała w II rundzie, w turnieju w Cincinnati odpadła w ćwierćfinale, a w Toronto przegrała w II rundzie. Następnie wygrała turniej w New Haven pokonując w finale Jelenę Wiesninę 6:2, 6:4. Na US Open osiągnęła swój pierwszy wielkoszlemowy finał gdzie przegrała z Kim Clijsters 5:7, 3:6. Po tym turnieju została 6. rakietą świata.

W turnieju w Tokio musiała oddać mecz w II rundzie Aleksandrze Wozniak. W Pekinie odpadła w II rundzie z Maríą José Martínez Sánchez 7:6, 6:7, 0:6. W turnieju w Osace przegrała w półfinale z Samanthą Stosur 0:6, 6:4, 4:6. W Luksemburgu w I rundzie przy prowadzeniu 7:5, 5:0 oddała mecz Anne Kremer.

W turnieju mistrzyń w Ad-Dausze wygrała swój pierwszy mecz z Wiktorią Azarenką 1:6, 6:4, 7:5. W drugim meczu wygrała z Wierą Zwonariową 6:0, 6:7, 6:4. W III meczu przegrała z Jeleną Janković 2:6, 2:6 mimo to awansowała do półfinału gdzie musiała oddać mecz Serenie Williams.

Sezon skończyła na 4. pozycji w rankingu WTA.

[edytuj] 2010

Caroline Wozniacki podczas US Open 2010 w charakterystycznym stroju zaprojektowanym przez Stellę McCartney

Sezon zaczęła od turnieju w Sydney, gdzie przegrała w I rundzie z Li Na 6:2, 3:6, 2:6. W Australian Open została rozstawiona z numerem 4. W I rudzie wygrała z Aleksandrą Wozniak 6:4, 6:2. Następnie wygrała z Julią Görges 6:3, 6:1. W III rundzie wygrała z Shahar Peer 6:4, 6:0, ale w IV rundzie przegrała z Li Na 4:6, 3:6. Po Australian Open awansowała na 3. pozycję w rankingu WTA.

W turnieju w Dubaju była rozstawiona z numerem 1 i w III rundzie przegrała z Shahar Peer 2:6, 5:7. Na BNP Paribas Open została rozstawiona z numerem 2. W II rundzie wygrała z Vanią King 5:7, 6:2, 6:4. W III rundzie wygrała z Marią Kirilenko 6:0, 6:3. W IV rundzie wygrała z Nadią Pietrową 6:3, 3:6, 6:0. W ćwierćfinale wygrała z Zheng Jie 6:4, 4:6, 6:1. W półfinale wygrała z Agnieszką Radwańską 6:2, 6:3. Następnie przegrała w finale z Jeleną Janković 2:6, 4:6. Po turnieju w Indian Wells awansowała na 2. miejsce w rankingu WTA. W Miami w I rundzie wygrała 3:6, 6:3, 6:4 z Tswetaną Pironkową, w II rundzie wygrała z Marią Kirilenko 1:6, 6:1, 6:4, w kolejnej rundzie spotkała się Anastazją Pawluczenkową i wygrała 6:2, 6:2. W ćwierćfinale uległa Justine Henin 7:6(5), 3:6, 4:6.

W turnieju MPS Group Championships 2010 rangi International rozgrywanym w Ponte Beach obroniła tytuł zdobyty rok wcześniej pokonując w finale Olgę Goworcową 6:2, 7:5. Następnie pojechała do Charlestonu, gdzie w półfinale w czasie meczu doznała kontuzji i musiała oddać mecz Wierze Zwonariowej. W turnieju w Stuttgarcie została rozstawiona z numerem 1. W sierpniu 2010 w turnieju Rogers Cup poprzedzającym US Open, w Montrealu, wygrała pokonując Wierę Zwonariową 6:3, 6:2. W tym samym tygodniu wygrała turniej Pilot Pen Tennis, w finale z Nadią Pietrową wynikiem 6:3, 3:6, 6:3. Była to jej trzecia z rzędu wygrana impreza w New Haven.

Została rozstawiona z numerem 1 w US Open 2010, gdzie jako zwyciężczyni US Open Series ubiegała się o dodatkowy milion dolarów nagrody w przypadku wygranej – łącznie 2,7 mln USD – czyli najwyższej nagrody dla kobiety w jakimkolwiek sporcie wszech czasów. Jednak odpadła w półfinale z Wierą Zwonariową 4:6. 3:6, inkasując ćwierć tej kwoty w dodatku do premii za półfinał, łącznie $650,000.

Następnie wygrała Toray Pan Pacific Open w Tokio. Dostając się do ćwierćfinału China Open w Pekinie, zapewniła sobie nr 1 w rankingu światowym WTA na 11 października 2010. Wygrała także ten turniej, pokonując w finale Wierę Zwonariową 6:3, 3:6, 6:3.

Na zakończenie sezonu w Ad-Dausze podczas Sony Ericsson Championships 2010 zagrała w grupie kasztanowej wraz z Francescą Schiavone, Samanthą Stosur oraz Jeleną Diemientjewą. W pierwszym meczu rozgrywek grupowych wygrała z Diemientjewą 6:1, 6:1. W drugim przegrała ze Stosur 4:6, 3:6. W trzecim wygrała ze Schiavone 3:6, 6:1, 6:1 – tym samym zapewniła sobie pierwsze miejsce w światowym rankingu WTA na koniec roku. W półfinale wygrała z Wierą Zwonariową 7:5, 6:0. W finale, i ostatnim meczu jej sezonu, przegrała z Kim Clijsters 3:6, 7:5, 3:6.

[edytuj] 2011

Caroline Wozniacki podczas Australian Open 2011

Na początek sezonu, rozstawiona z nr 1, po wolnym losie w I rundzie, przegrała z Dominiką Cibulkovą w II rundzie wynikiem 3:6, 3;6 w Medibank International Sydney.

W Australian Open była również rozstawiona jako nr 1. W I rundzie wygrała z Giselą Dulko wynikiem 6:3, 6:4. W II rundzie wygrała z Vanią King wynikiem 6:1, 6:0. W III rundzie wygrała z Dominiką Cibulkovą wynikiem 6:4, 6:3. W IV rundzie wygrała z Anastasiją Sevastovą wynikiem 6:3, 6:4. W ćwierćfinale wygrała z Francescą Schiavone 3:6, 6:3, 6:3. W półfinale przegrała z Li Na wynikiem 6:3, 5:7, 3:6, a serwowała piłkę meczową w drugim secie przy stanie 5:4.

Caroline Wozniacki podczas French Open 2011

Z dniem 14 lutego 2011 straciła pierwsze miejsce w rankingu światowym WTA Tour na korzyść Kim Clijsters, mistrzyni Australian Open 2011. Ponieważ Clijsters nie wzięła udziału w następnym turnieju, Dubai Duty Free Tennis Championships, Wozniacki mogła odrobić straty o ile dostałaby się do półfinału w Dubaju. Rozstawiona z nr 1., nie zagrała w I rundzie. W II rundzie wygrała przez krecz rywalki z Anną Czakwetadze przy stanie 6:1, 3:5. W III rundzie wygrała z Ayumi Morita wynikiem 6:1, 6:0. W ćwierćfinale pokonała Shahar Peer wynikiem 6:2, 6:4, tym samym powracając do pierwszego miejsca w rankingu WTA Tour z dniem 21 lutego 2011. W półfinale wygrała po raz pierwszy w życiu z Jeleną Janković wynikiem 7:5, 6:3. W finale pokonała Swietłanę Kuzniecową wynikiem 6:1, 6:3 zdobywając pierwszy tytuł w sezonie i odzyskując miejsce liderki w światowym rankingu WTA Tour.

W następnym tygodniu, jako liderka rankingu wystartowała w turnieju Qatar Total Open. Pierwszą rundę jako najwyżej rozstawiona zawodniczka miała wolną. W II rundzie dość łatwo pokonała Nadię Pietrową 6:3, 6:2. W ćwierćfinale wygrała z Flavią Pennettą 6:2, 6:0, a w półfinale łatwo wygrała z Marion Bartoli 6:1, 6:1. Dopiero w finale musiała uznać wyższą dyspozycję dnia turniejowej dwójki Wiery Zwonariowej, z którą przegrała 4:6, 4:6.

W marcu wygrała turniej w Indian Wells.

Wozniacki była rozstawiona z nr 1 w Sony Ericsson Open w Miami. Przegrała tam w IV rundzie z rozstawioną z nr 21 Andreą Petković wynikiem 5:7, 6:3, 6–3:6.

10 kwietnia 2011 wygrała turniej Family Circle Cup w Charlestonie. Następnie dotarła do finału Porsche Tennis Grand Prix w Stuttgarcie, gdzie przegrała z Julią Görges 6:7(3), 3:6. Następnie ponownie musiała uznać wyższość Görges podczas Mutua Madrileña Madrid Open przegrywając w trzeciej rundzie 4:6, 6:1, 3:6. Następnie dotarła do półfinału Internazionali BNL d'Italia w Rzymie, gdzie przegrała z Marią Szarapową wynikiem 5:7, 3:6. 21 maja 2011 wygrała Brussels Ladies Open w Brukseli, wygrywając w finale z Peng Shuai wynikiem 2:6, 6:3, 6:3.

Podczas drugiego w tym sezonie turnieju wielkoszlemowego French Open w Paryżu rozstawiona z nr 1 Wozniacki nie miała większych problemów z przejściem I rundy pokonując Kimiko Date Krumm 6:0, 6:2. W II rundzie pokonała Aleksandrę Wozniak 6:3, 7:6(6). Nieoczekiwanie zakończyła dość wcześnie turniej przegrywając w III rundzie z Danielą Hantuchovą wynikiem 1:6; 3:6.

12 czerwca 2011 wygrała w Kopenhadze E-Boks Danish Open 2011, pokonując w finale Lucię Šafářovą wynikiem 6:1, 6:4.

W Wimbledon 2011 niespodziewanie przegrała w IV rundzie z Dominiką Cibulkovą w trzech setach, już po prowadzeniu 6:1. Była to druga w tym sezonie przegrana z Dominiką Cibulkovą.

W pierwszym turnieju po Wimbledonie, Rogers Cup w Toronto, była rozstawiona z nr 1. i miała wolny los w I rundzie. W II niespodziewanie przegrała z Robertą Vinci wynikiem 4:6, 5:7. W następnym tygodniu, w identycznej sytuacji, przegrała w turnieju Western & Southern Open 2011 nieopodal Cincinnati z Christiną McHale identycznym wynikiem 4:6, 5:7.

27 sierpnia 2011, po raz czwarty z rzędu, wygrała turniej w New Haven, New Haven Open at Yale, pokonując w finale Petrę Cetkovską wynikiem 6:4, 6:1.

Na US Open 2011 Wozniacki była rozstawiona z nr 1. W I rundzie wygrała z Nurią Llagostera Vives wynikiem 6:3, 6:1. W II rundzie pokonała Arantxę Rus wynikiem 6:2, 6:0[5]. W III rundzie pokonała Vanię King 6:2, 6:4[6]. W IV rundzie po przegrywaniu już 6:7, 1:4, pokonała Swietłanę Kuzniecową wynikiem 6:7, 7:5, 6:1[7]. W ćwierćfinale Wozniacki pokonała Andreę Petković wynikiem 6:1, 7:6. W półfinale przegrała z Sereną Williams wynikiem 2:6, 4:6.

Następnie wzięła udział w turnieju Toray Pan Pacific Open 2011 w Tokio, gdzie przegrała w III rundzie z Kaią Kanepi wynikiem 5:7, 6:1, 4:6, pomimo tego, że w 3. secie prowadziła stosunkiem 3:0 i 4:3 przy zachowaniu własnego podania.

W turnieju China Open w Pekinie dotarła do ćwierćfinału, w którym przegrała z Flavią Pennetta wynikiem 6:3, 0:6, 6:7(2).

[edytuj] 2012

W sezonie 2012 doszła do finału turnieju w Kopenhadze. W finale zawodów przegrała z Angelique Kerber 4:6, 4:6.

[edytuj] Statystyki

[edytuj] Finały turniejów wielkoszlemowych

[edytuj] Gra pojedyncza (0-1)

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Finalistka 2009 Stany Zjednoczone US Open Twarda Belgia Kim Clijsters 5:7, 3:6

[edytuj] Finały WTA Championships

[edytuj] Gra pojedyncza (0-1)

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalistka 2010 Katar Ad-Dauha Twarda Belgia Kim Clijsters 3:6, 7:5, 3:6

[edytuj] Finały turniejów Tier I/Premier Mandatory/Premier 5

[edytuj] Gra pojedyncza (5-2)

Końcowy wynik Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalistka 2009 Hiszpania Madryt Ceglana Rosja Dinara Safina 2:6, 4:6
Finalistka 2010 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Serbia Jelena Janković 2:6, 4:6
Zwyciężczyni 2010 Kanada Montreal Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 2010 Japonia Tokio Twarda Rosja Jelena Diemientjewa 1:6, 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 2010 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:3, 3:6, 6:3
Zwyciężczyni 2011 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Rosja Swietłana Kuzniecowa 6:1, 6:3
Zwyciężczyni 2011 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Francja Marion Bartoli 6:1, 2:6, 6:3

[edytuj] Finały w turniejach WTA Tour

[edytuj] Gra pojedyncza (18-11)

Legenda
Wielki Szlem (0–1)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
WTA Tour Championships (0–1)
Tier I /
Premier Mandatory/Premier 5 (5–2)
Tier II /
Premier (7–3)
Tier III, IV, V /
International (6–4)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (13–7)
Ceglana (4–4)
Trawiasta (1–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwniczka Wynik finału
Zwyciężczyni 1. 8 sierpnia 2008 Szwecja Sztokholm Twarda Rosja Wiera Duszewina 6:0, 6:2
Zwyciężczyni 2. 23 sierpnia 2008 Stany Zjednoczone New Haven Twarda Rosja Anna Czakwetadze 3:6, 6:4, 6:1
Zwyciężczyni 3. 23 sierpnia 2008 Japonia Tokio Twarda Estonia Kaia Kanepi 6:2, 3:6, 6:1
Finalistka 1. 26 października 2008 Luksemburg Luksemburg Twarda (hala) Rosja Jelena Diemientjewa 6:2, 4:6, 6:7(4)
Finalistka 2. 21 lutego 2009 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Białoruś Wiktoria Azarenka 1:6, 3:6
Zwyciężczyni 4. 12 kwietnia 2009 Stany Zjednoczone Ponte Vedra Beach Ceglana Kanada Aleksandra Wozniak 6:1, 6:2
Finalistka 3. 19 kwietnia 2009 Stany Zjednoczone Charleston Ceglana Niemcy Sabine Lisicki 2:6, 4:6
Finalistka 4. 17 maja 2009 Hiszpania Madryt Ceglana Rosja Dinara Safina 2:6, 4:6
Zwyciężczyni 5. 20 czerwca 2009 Wielka Brytania Eastbourne Trawiasta Francja Virginie Razzano 7:6(5), 7:5
Finalistka 5. 11 lipca 2009 Szwecja Båstad Ceglana Hiszpania María José Martínez Sánchez 5:7, 4:6
Zwyciężczyni 6. 29 sierpnia 2009 Stany Zjednoczone New Haven (2) Twarda Rosja Jelena Wiesnina 6:2, 6:4
Finalistka 6. 13 września 2009 Stany Zjednoczone US Open, Nowy Jork Twarda Belgia Kim Clijsters 5:7, 3:6
Finalistka 7. 21 marca 2010 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Serbia Jelena Janković 2:6, 4:6
Zwyciężczyni 7. 12 kwietnia 2010 Stany Zjednoczone Ponte Vedra Beach (2) Ceglana Białoruś Olga Goworcowa 6:2, 7:5
Zwyciężczyni 8. 8 sierpnia 2010 Dania Kopenhaga Twarda (hala) Czechy Klára Zakopalová 6:2, 7:6(5)
Zwyciężczyni 9. 23 sierpnia 2010 Kanada Montreal Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:3, 6:2
Zwyciężczyni 10. 28 sierpnia 2010 Stany Zjednoczone New Haven (3) Twarda Rosja Nadieżda Pietrowa 6:3, 3:6, 6:3
Zwyciężczyni 11. 2 października 2010 Japonia Tokio Twarda Rosja Jelena Diemientjewa 1:6, 6:2, 6:3
Zwyciężczyni 12. 9 października 2010 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 6:3, 3:6, 6:3
Finalistka 8. 31 października 2010 Katar Ad-Dauha Twarda Belgia Kim Clijsters 3:6, 7:5, 3:6
Zwyciężczyni 13. 20 lutego 2011 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj Twarda Rosja Swietłana Kuzniecowa 6:1, 6:3
Finalistka 9. 26 lutego 2011 Katar Ad-Dauha Twarda Rosja Wiera Zwonariowa 4:6, 4:6
Zwyciężczyni 14. 20 marca 2011 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Francja Marion Bartoli 6:1, 2:6, 6:3
Zwyciężczyni 15. 10 kwietnia 2011 Stany Zjednoczone Charleston Ceglana Rosja Jelena Wiesnina 6:2, 6:3
Finalistka 10. 24 kwietnia 2011 Niemcy Stuttgart Ceglana (hala) Niemcy Julia Görges 6:7(3), 3:6
Zwyciężczyni 16. 21 maja 2011 Belgia Bruksela Ceglana Chińska Republika Ludowa Peng Shuai 2:6, 6:3, 6:3
Zwyciężczyni 17. 12 czerwca 2011 Dania Kopenhaga Twarda (hala) Czechy Lucie Šafářová 6:1, 6:4
Zwyciężczyni 18. 27 sierpnia 2011 Stany Zjednoczone New Haven (4) Twarda Czechy Petra Cetkovská 6:4, 6:1
Finalistka 11. 15 kwietnia 2012 Dania Kopenhaga Twarda (hala) Niemcy Angelique Kerber 4:6, 4:6

[edytuj] Gra podwójna (2-1)

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
WTA Tour Championships (0–0)
Tier I /
Premier Mandatory/Premier 5 (0–0)
Tier II /
Premier (1–0)
Tier III, IV, V /
International (1–1)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (2–1)
Ceglana (0–0)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 26 lutego 2006 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Białoruś Wiktoria Azarenka Stany Zjednoczone Lisa Raymond
Australia Samantha Stosur		 6:7(2), 3:6
Zwyciężczyni 1. 28 września 2008 Chińska Republika Ludowa Pekin Twarda Hiszpania Anabel Medina Garrigues Chińska Republika Ludowa Han Xinyun
Chińska Republika Ludowa Xu Yifan		 6:1, 6:3
Zwyciężczyni 2. 21 lutego 2009 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Białoruś Wiktoria Azarenka Ukraina Juliana Fedak
Holandia Michaëlla Krajicek		 6:1, 7:6(2)

[edytuj] Historia występów

[edytuj] Gra pojedyncza

Turniej Kat.
do '08		 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 Suma
Zw.-Por.
Wielki Szlem
Australia Australian Open A A A 4R 3R 4R SF QF 17–5
Francja French Open A A 1R 3R 3R QF 3R 10–5
Wielka Brytania Wimbledon A LQWC 2RWC 3R 4R 4R 4R 12–6
Stany Zjednoczone US Open A A 2R 4R F SF SF 15–4
Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–0 0–1 2–3 10–4 13–4 12–4 10–3 4-1 51–20
Mistrzostwa kończące sezon
Turcja Stambuł – WTA Tour Championships A A A A SF F RR 6–6
Indonezja Bali – Tournament of Champions – – – – A A A 0–0
Turnieje Premier Mandatory
Stany Zjednoczone Indian Wells T1 A A 2R 4R QF F W 4R 21–5
Stany Zjednoczone Miami T1 A A A 4R QF QF 4R SF 15–5
Hiszpania Madryt – – – – – F 2R 3R 3R 10–4
Chińska Republika Ludowa Pekin T2 A A 1R 1R 1R W QF 8–4
Turnieje Premier 5
Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj T2 A A A A A 3R W SF 8–2
Włochy Rzym T1 A A A 3R 3R 3R SF 2R 8–5
Stany Zjednoczone Cincinnati T3 1RWC A A A QF 3R 2R 3–4
Kanada Montréal/Toronto T1 A A 1RQ A 2R W 2R 7–3
Japonia Tokio T1 A A A 1R 2R W 3R 7–3
Turnieje Premier
Australia Sydney T2 A A A A QF 1R 2R QF 3–4
Francja Paryż T2 A A A A A A A A 0–0
Katar Ad-Dauha T1 AT2 AT2 AT2 QF – – F 2R 6–3
Stany Zjednoczone Charleston T1 A A A A F SF W A 12–2
Niemcy Stuttgart T2 A A A A 2R 2R F 2R 4–4
Belgia Bruksela – – – – – – – W 4–0
Wielka Brytania Eastbourne T2 A A A QF W 1R A 7–2
Stany Zjednoczone Stanford T2 A A A A A A A 0–0
Stany Zjednoczone San Diego – – – – – – A A 0–0
Stany Zjednoczone New Haven T2 A A A W W W W 18–0
Rosja Moskwa T1 A A A 2R A A A 1–1
Turnieje International
Australia Gold Coast/Brisbane T3 A A A A A A A A 0–0
Australia Auckland T4 A A A A QF A A A 2–1
Australia Hobart T4 AT5 A A A A A A A 0–0
Tajlandia Pattaya T4 A A A A QF A A A 2–1
Stany Zjednoczone Memphis T3 A QFWC 2RWC QF F A A A 9–4
Kolumbia Bogotá T3 A A A A A A A A 0–0
Meksyk Acapulco T3 A A A A A A A A 0–0
Meksyk Monterrey – – – – – A A A A 0–0
Hiszpania Barcelona T4 – – A A A A A A 0–0
Maroko Fez T4 A A QF A A A A A 2–1
Portugalia Estoril T4 A A 2R A A A A A 1–1
Francja Strasburg T3 A A A A A A A 0–0
Wielka Brytania Birmingham T3 A A A A A A A 0–0
Dania Kopenhaga – – – – – – W W F 14–1
Holandia 's-Hertogenbosch T3 A A A A A A A 0–0
Węgry Budapeszt T3 AT4 AT4 A A A A A 0–0
Szwecja Sztokholm/Båstad T4 1RWC QFWC QF W F A 2R 14–5
Włochy Palermo T4 A A 1R A A A A 0–1
Austria Bad Gastein T3 A A A 2R A A A 1–1
Azerbejdżan Baku – – – – – – – A 0–0
Stany Zjednoczone Waszyngton – – – – – – – A 0–0
Stany Zjednoczone Dallas – – – – – – – A 0–0
Chińska Republika Ludowa Kanton T3 A A A A A A A 0–0
Kanada Quebec City T3 A A A A A A A 0–0
Korea Południowa Seul T4 A 1RQ 1R A A A A 2–2
Uzbekistan Taszkent T4 A A A A A A A 0–0
Austria Linz T2 A A A A A A A 0–0
Japonia Osaka – – – – – SF A A 3–1
Luksemburg Luksemburg T3 A A A F 1R A A 4–2
Dawne Turnieje WTAa
Hiszpania Marbella – – – – – A A A – 0–0
Stany Zjednoczone Amelia Island/Ponte Beach T2 A A A 2R W W – – 11–1
Polska Warszawa – – – – – A QF – – 1–1
Niemcy Berlin T1 A A A 2R – – – – 1–1
Turcja Stambuł T3 A LQ A A A A – – 1–1
Szwajcaria Zurych T2 AT1 AT1 AT1 1R – – – – 0–1
Indonezja Bali T3 A A 1R A – – – – 0–1
Japonia Tokio T3 A 1RWC SF W – – – – 8–2
Tajlandia Bangkok T3 A A 1R – – – – – 0–1
Słowenia Portorož T4 A A A SF A A – – 3–1
Stany Zjednoczone Los Angeles T2 A A A A 2R – – – 0–1
Statystyki całej kariery
Liczba rozegranych turniejów WTAb 2 4 15 22 26 22[8] 22 9 122
Wygrane turnieje 0 0 0 3 3 6 6 0 18
Ranking na koniec roku – 237 60 12 4 1 1
Legenda
A = nie uczestniczyła w turnieju
– = turniej nie odbywał się
LQ = odpadła w kwalifikacjach
xR = x runda (x – numer rundy)
QF = ćwierćfinał
SF = półfinał
F = finał
W = zwycięstwo
Objaśnienia
  • a Lista obejmuje tylko te zlikwidowane turnieje w których zawodniczka wystąpiła.
  • b Występy w turniejach głównych, bez turniejów w których odpadła w kwalifikacjach.
  • Q Do turnieju głównego dostała się po kwalifikacjach.
  • LL Do turnieju głównego dostała się jako szczęśliwy przegrany, mimo porażki w kwalifikacjach.
  • WC Do turnieju dostała się dzięki dzikiej karcie.
  • T1 Turniej był wówczas turniejem kategorii I
  • T2 Turniej był wówczas turniejem kategorii II
  • T3 Turniej był wówczas turniejem kategorii III
  • T4 Turniej był wówczas turniejem kategorii IV
  • T5 Turniej był wówczas turniejem kategorii V

[edytuj] Osiągnięcia juniorskie

[edytuj] Gra pojedyncza

[edytuj] Mistrzyni

Rok Turniej Finalistka Wynik
2003 Dania Kolding Dania Hanne-Skak Jensen 3:6, 6:3, 6:1
2004 Dania Rungsted Kyst Dania Gluay Kampookaew 7:5, 6:4
Norwegia Oslo Dania Gluay Kampookaew 6:3, 6:3
Szwecja Kramfors Dania Nadia Laas-Hansen 6:0, 6:3
Japonia Osaka Słowacja Dominika Cibulková 6:3, 6:0
2005 Japonia Nagoja Japonia Ayumi Morita 6:2, 0:6, 6:4
Wielka Brytania Roehampton Nowa Zelandia Marina Erakovic 6:0, 6:3
Stany Zjednoczone Orange Bowl Rumunia Mihaela Buzărnescu 6:1, 6:4
2006 Wielka Brytania Wimbledon Słowacja Magdaléna Rybáriková 3:6, 6:1, 6:3
Japonia Osaka Japonia Ayumi Morita 6:3, 2:6, 6:2

[edytuj] Finalistka

Rok Turniej Mistrzyni Wynik
2003 Dania Kopenhaga Francja Marina Cossou 5:7, 4:6
2004  Luksemburg Holandia Michaëlla Krajicek 6:4, 2:6, 2:6
2006 Australia Australian Open Rosja Anastazja Pawluczenkowa 6:1, 2:6, 3:6

[edytuj] Gra podwójna

[edytuj] Mistrzyni

Rok Turniej Partnerka Finalistki Wynik
2003 Dania Kolding Dania Hanne-Skak Jensen Szwecja Diana Eriksson
Szwecja Nadja Roma		 7:6(5), 6:4
2004 Dania Rungsted Kyst Dania Hanne-Skak Jensen Dania Nadia Laas-Hansen
Dania Gluay Kampookaew		 6:4, 6:1
Norwegia Oslo Belgia Yanina Wickmayer Niemcy Sabrina Allaut
Niemcy Antonia Fohse		 1:6, 6:3, 6:4
2005 Stany Zjednoczone Bradenton Japonia Ayumi Morita Rumunia Sorana Cîrstea
Rumunia Ioana Raluca Olaru		 6:3, 5:7, 7:6(3)
2006 Japonia Osaka Japonia Ayumi Morita Rosja Ksenia Łykina
Rosja Anastazja Piwowarowa		 7:6(4), 7:5

[edytuj] Finalistka

Rok Turniej Partnerka Mistrzynie Wynik
2004 Szwecja Kramfors Polska Małgorzata Silka Rumunia Sorana Cîrstea
Chińska Republika Ludowa Li Hewenfei		 0:6, 2:6
2005 Filipiny Manila Kazachstan Amina Rakhim Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Chińskie Tajpej I-Hsuan Hwang		 4:6, 1:6
Japonia Nagoja Kazachstan Amina Rakhim Chińskie Tajpej Chan Yung-jan
Chińska Republika Ludowa Li Hewenfei		 2:6, 3:6
Włochy Mediolan Kanada Sharon Fichman Rosja Jekatierina Makarowa
Rosja Jewgienija Rodina		 1:6, 4:6
Stany Zjednoczone Orange Bowl Gruzja Anna Tatiszwili Stany Zjednoczone Jennifer-Lee Heinser
Stany Zjednoczone Elizabeth Plotkin		 2:6, 6:2, 4:6
Meksyk Mérida Holandia Bibiane Schoofs Polska Agnieszka Radwańska
Serbia i Czarnogóra Nataša Zorić		 0:4, 4:5(4)
2006 Francja Roland Garros Polska Agnieszka Radwańska Kanada Sharon Fichman
Rosja Anastazja Pawluczenkowa		 7:6(4), 2:6, 1:6

[edytuj] Bilans spotkań przeciwko pierwszej dziesiątce rankingu WTA

Nazwiska liderek rankingu WTA są pogrubione.

Przypisy

  1. ↑ wywiad z Karoliną Woźniacką w Rzeczpospolitej nr114/8625, 18 maja 2010, str. A18 Tata uczył tenisa i Chopina
  2. ↑ Caroline Wozniacki - strona WWW (ang.). [dostęp 2011-08-09].
  3. ↑ Jakub Ciastoń: Piotr Woźniacki: Wolę stać w cieniu (pol.). sport.pl, 2009-01-25. [dostęp 2011-08-09].
  4. ↑ [1] Wozniacki is a Liverpool fan lang:en
  5. ↑ Woz in a breeze: Top seed advances to third round of US Open (ang.). The Washington Post, 2011-09-01. [dostęp 2011-09-10].
  6. ↑ No. 1 Wozniacki beats King in US Open's 3rd round Read more: http://www.sacbee.com/2011/09/03/3882692/no-1-wozniacki-beats-king-in-us.html#ixzz1XQgOb2og (ang.). The Sacramento Bee, 2011-09-03. [dostęp 2011-09-11].
  7. ↑ Viv Bernstein: Wozniacki battles back to beat Kuznetsova (ang.). ESPN.com, 2011-09-05. [dostęp 2011-09-10].
  8. ↑ Caroline Wozniacki | Schedule

[edytuj] Linki zewnętrzne

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Caroline_Wozniacki&oldid=31237087”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty