Centralny Urząd Planowania
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Centralny Urząd Planowania, CUP – organ planowania gospodarczego w Polsce powołany 10 listopada 1945 roku i kierowany początkowo przez Czesława Bobrowskiego.
Urząd zajmował się przygotowaniem odbudowy kraju ze zniszczeń wojennych opracowywał plany rozwoju gospodarczego (plan trzyletni) i nadzorował ich wykonanie. 10 lutego 1949 roku został przekształcony w Państwową Komisję Planowania Gospodarczego[1], ten z kolei w roku 1958 został przekształcony w Komitet Planowania Gospodarczego przy Radzie Ministrów, a w 1989 ponownie w Centralny Urząd Planowania.
W wyniku reformy administracyjnej w 1997 roku Centralny Urząd Planowania został zlikwidowany[2].
