Cewka Helmholtza

Cewki Helmholtza (Cewki Helmholtza-Gaugaina) - układ cewek, wewnątrz którego istnieje duży obszar o w przybliżeniu stałym wektorze indukcji pola magnetycznego. Są one używane do wytwarzania jednorodnego pola magnetycznego i kompensacji pola zewnętrznego (głównie ziemskiego). Nazwane na cześć niemieckiego fizyka Hermanna von Helmholtza.

Układ składa się z dwóch identycznych równoległych cewek. Cewki są połączone szeregowo dlatego w każdej z nich płynie taki sam prąd, w tym samym kierunku. Cewki znajdują się w odległości równej promieniowi każdej z nich. Taki układ pozwala uzyskać niemal jednorodne pole magnetyczne w stosunkowo dużej objętości.

Indukcja magnetyczna B w środku cewki o promieniu R wynosi:

$B = {\left ( \frac{4}{5} \right )}^{3/2} \frac{\mu_0 n I}{R}$

gdzie:

• n - liczba zwojów każdej cewki,
• I - prąd płynący w uzwojeniu.

• 

  Schemat cewki Helmholtza

• 

  Rozkład pola

• 

  Rozkład pola na osi przechodzącej przez środki cewek - punkt z = 0 znajduje się w połowie odległości między cewkami.

Zobacz też

• pole magnetyczne
• pole jednorodne