Cezaropapizm
Cezaropapizm to tendencja nazywana też cezaryzmem, prowadząca do przypisywania państwu zwierzchności nad Kościołem, w tym także w materii teologicznej. Przeciwstawia się systemowi teokracji. W ciągu wieków następowały po sobie różne modele cezaropapizmu, m.in.:
- bizantyjski, w którym cesarze byli stawiani na równi z apostołami
- "święte cesarstwo rzymskie"
- współczesne modele Kościołów narodowych
- carska Rosja
[edytuj] Cezaropapizm w Rzymie i Bizancjum
Religia w Cesarstwie Rzymskim była narzędziem politycznym, służącym do utrzymania jedności państwa (kult cesarza wspólny dla wszystkich ludów Imperium). Toteż gdy za sprawą dekretu cesarza Teodozjusza Wielkiego w 380 roku chrześcijaństwo stało się religią oficjalną[1], to ono zaczęło pełnić podobną rolę w państwie. Władza cesarska, dążąc do podporządkowania sobie kościoła, rozstrzygała spory dogmatyczne, brała udział w obsadzie stanowisk kościelnych, karała za odstępstwo od chrześcijaństwa. Cesarz był najwyższą władzą zarówno świecką, jak i duchowną. Przez to kościół został włączony w struktury państwa i stał się jednym z instrumentów sprawowania władzy[2][3]. System ten przetrwał aż do upadku Cesarstwa Wschodniorzymskiego w roku 1453.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
