Chōka
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Chōka (jap. 長歌 chōka?, długa pieśń) – jedna z form poezji japońskiej, zawierająca zazwyczaj elementy liryczne i epickie. Składała się z na przemian ułożonych wierszy pięcio- i siedmiosylabowych, zakończonych jednym wierszem siedmiosylabowym oraz jednym lub kilkoma wierszami refleksyjnymi hanka. Tematyka utworów była bardzo różnorodna, mogła dotyczyć wydarzeń historycznych, przyrody, refleksji na tematy uczuciowe itp. Zróżnicowana była też ich długość – znane nam utwory mają rozpiętość od 7 do ponad 140 wersów. Gatunek ukształtował się w VIII w., zaniknął w wieku X. Chōka tworzyli m.in. Takahashi no Mushimaro, Yamanoue no Okura oraz Kakinomoto no Hitomaro.
[edytuj] Bibliografia
- Mikołaj Melanowicz, Chōka [w:] Słownik rodzajów i gatunków literackich. Kraków: "Universitas", 2006. ISBN 83-242-0474-1.
