Chan (władca)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Chan – głowa chanatu, tytuł oznaczający władcę w dawnych krajach Azji Środkowej i Europy Wschodniej; także część imienia, oznaczająca wysokie urodzenie w krajach muzułmańskich.
Miano chana nosili również władcy Bułgarii, począwszy od Asparucha (679 - 700), aż do Borysa I (852 - 889).
Białymi chanami nazywana była także dynastia Jagiellonów.
Żona lub córka chana to chanum[1].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Internetowa poradnia językowa Wydawnictwa Naukowego PWN, dostęp z dn. 2.01.2012 r.
