Chiang Ching-kuo
Chiang Ching-kuo, chin. trad.: 蔣經國, chin. upr. 蒋经国, hanyu pinyin: Jiǎng Jīngguó (ur. 27 kwietnia 1910, zm. 13 stycznia 1988) – polityk chiński, (tajwański), prezydent Republiki Chińskiej (Tajwanu), syn Czang Kaj-szeka.
Pełnił wiele funkcji w kierownictwie państwowym Tajwanu – był szefem tajnej policji (1950–1965), ministrem obrony (1965–1969), wicepremierem (1969–1972). W latach 1972–1978 premier Tajwanu, w 1978 objął stanowisko prezydenta (zastąpił Yen Chia-kana). Jako szef państwa został zmuszony do złagodzenia polityki autokratycznej, dopuścił działalność partii opozycyjnych, zniósł stan wyjątkowy i zezwolił na ruch turystyczny do Chin kontynentalnych.
Pełnił funkcję prezydenta do końca życia, zmarł na atak serca. Zastąpił go Lee Teng-hui.
W latach 20. i 30. przebywał przez kilka lat w ZSRR, gdzie m.in. studiował nauki marksistowskie wspólnie z Deng Xiaopingiem. Popadł w niełaskę władz radzieckich po podjęciu przez Czang Kaj-szeka działalności antykomunistycznej w Chinach i został zesłany na Syberię. Zawarł tam małżeństwo z Rosjanką Fainą Jepaczewą Wachaliewą (ur. 15 maja 1916), znaną na Tajwanie pod nazwiskiem Chiang Fang-liang. Ze związku tego urodziło się czworo dzieci, trzech synów i córka. Chiang Fang-liang żyła w cieniu męża (także jako tajwańska "pierwsza dama"), zmarła w Tajpej 15 grudnia 2004.
| Poprzednik Yen Chia-kan |
Prezydent Republiki Chińskiej 1978–1988 |
Następca Lee Teng-hui |
| Poprzednik Yen Chia-kan |
Premier Republiki Chińskiej 1972–1978 |
Następca Sun Yun-suan |
|
||||||||||||||||||||
|
|||||||
