Chin japoński
| Chin japoński | |
 Chin japoński |
|
| Inne nazwy | Czin japoński, Japan chin, Japanese Chin, Spaniel japoński |
| Kraj patronacki | Japonia |
| Wymiary | |
| Wysokość | ok. 25 cm |
| Masa | ok. 4 kg |
| Klasyfikacja | |
| FCI | Grupa IX, Sekcja 8, nr wzorca 206 |
| AKC | Toy |
| ANKC | Grupa 1 – (Toys) |
| CKC | Grupa 5 – (Toys) |
| KC(UK) | Toy |
| NZKC | Toy |
| UKC | Grupa 8 – Companion Dog |
| Wzorce rasy | |
| FCI • AKC • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • UKC | |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Chin japoński – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa[1], zaklasyfikowana do sekcji spanieli japońskich i pekińczyków.
Spis treści |
[edytuj] Rys historyczny
O istnieniu tej rasy jest wzmianka w chińskim manuskrypcie z 57 r. p.n.e. Na podstawie historycznych przesłanek ustalono, że przodkowie china japońskiego byli ofiarowani w roku 732 przez władców koreańskich (w okresie panowania dynastii Silla – 377 do 935 roku) na dwór japoński. W ciągu następnych stu lat importowano do Japonii większą liczbę psów tej rasy. Według świadectw historycznych psy tej rasy były później wprowadzone bezpośrednio do Chin (w czasie panowania dynastii Tang, 618–910) i później do Korei (w czasie panowania dynastii Palhae, 698–926) przez dyplomatów.
W okresie panowania sioguna Tsunayoshiego Tokugawy (1680 –1709) rasa została wyniesiona do rangi psa salonowego w pałacu Edo. W roku 1613 Brytyjczyk, kapitan Searles wprowadził china japońskiego do Anglii, a w roku 1853 amerykański wojskowy Perry importował kilka do USA. Dwa spośród tych ostatnich były ofiarowane królowej Wiktorii. Od 1868 roku chin japońskich stał się psem salonów i dam z wyższych sfer.
[edytuj] Wygląd
[edytuj] Szata i umaszczenie
Szata jest jedwabista, prosta i długa. Całe ciało z wyjątkiem głowy pokryte jest obfitym owłosieniem. Uszy, szyja, uda i ogon ozdobione są obfitymi piórami. Umaszczenie jest białe z czarnymi lub czerwonymi łatami. Cenione są symetrycznie rozmieszczone łaty na oczach, uszach i całym ciele.
[edytuj] Zachowanie i charakter
Jest żywiołowym, przyjacielskim domownikiem, łatwo się przystosowującym i do późnego wieku lubiącym zabawy. Chin japoński akceptuje inne zwierzęta w swoim otoczeniu, łatwy w prowadzeniu przyzwyczaja się do jednego właściciela.
[edytuj] Użytkowość
Obecnie jest psem ozdobnym do towarzystwa.
Przypisy
- ↑ Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 178.
[edytuj] Bibliografia
- Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 31. ISBN 83-7073-122-8.
- Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
