Conchita Martínez
| Conchita Martinez | |
| Państwo |  Hiszpania |
| Miejsce zamieszkania | Barcelona, Katalonia |
| Data i miejsce urodzenia | 16 kwietnia 1972 Monzón, Aragonia |
| Wzrost | 170 cm |
| Masa ciała | 59 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1988 |
| Zakończenie kariery | 2006 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 33 (3 ITF) |
| Najwyżej w rankingu | 2 (30 października 1995) |
| Australian Open | F (1997) |
| Roland Garros | F (2000) |
| Wimbledon | W (1994) |
| US Open | SF (1995, 1996) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 13 (2 ITF) |
| Najwyżej w rankingu | 7 (11 stycznia 1993) |
 |
||
| Tenis ziemny | ||
 srebro |
Barcelona 1992 | debel |
 brąz |
Atlanta 1996 | debel |
| srebro |
Ateny 2004 | debel |
Conchita Martínez (ur. 16 kwietnia 1972 w Monzón), tenisistka hiszpańska, wiceliderka rankingu światowego, zwyciężczyni Wimbledonu, zdobywczyni Pucharu Federacji, medalistka olimpijska. Jest wyoutowaną lesbijką od 1995 roku, kiedy jedna z gazet opublikowała informację o jej romansie z inną tenisistką Gigi Fernandez[1].
Występowała jako tenisistka zawodowa od 1988 i przez 18 lat figurowała w czołowej pięćdziesiątce rankingu światowego gry pojedynczej. Już w 1989 wygrała swoje trzy pierwsze turnieje, była w ćwierćfinale wielkoszlemowego French Open oraz awansowała do najlepszej dwudziestki zawodniczek, a udany sezon przypieczętowała debiutem w turnieju Masters. Od 1989 przez osiem lat z rzędu docierała przynajmniej do ćwierćfinału French Open. W 1993 była pierwszą Hiszpanką, której udało się w erze "open" dotrzeć do półfinału na trawie wimbledońskiej, a rok później na tych samych kortach odniosła największy sukces w karierze; w finale Wimbledonu 1994 zmierzyła się z wybitną specjalistką gry na trawie Martiną Navrátilovą i pokonała ją w trzech setach, głównie dzięki świetnym minięciom. Jest to jedyne wielkoszlemowe zwycięstwo Martinez, ponadto wystąpiła w dwóch finałach; w Australian Open 1998 przegrała ze Szwajcarką Martiną Hingis (w półfinale pokonała wiceliderkę rankingu Lindsay Davenport), we French Open 2000 uległa Francuzce Mary Pierce. W 1992 i 2001 była w finale gry podwójnej French Open.
Poza wymienionymi finałami i zwycięstwem w Wimbledonie, była ośmiokrotnie w półfinałach i jedenastokrotnie w ćwierćfinałach wielkoszlemowych w grze pojedynczej. W 1995 była półfinalistką wszystkich czterech turniejów Wielkiego Szlema. Sukcesy odnosiła także w innych imprezach, wygrywając łącznie 33 turnieje w singlu i 13 w deblu. Czterokrotnie (z rzędu) triumfowała w prestiżowym turnieju Italian Open w Rzymie (1993-1996). Wygrywała także imprezy w Polsce – w 1998 turniej w Warszawie, rok później w Sopocie. W latach 1989-2000 nieprzerwanie występowała w turnieju Masters w singlu, 1995 i 1997-1999 także w deblu. W październiku 1995 była sklasyfikowana na pozycji nr 2 na świecie w grze pojedynczej, w styczniu 1993 – jako nr 7 w rankingu deblistek.
Była wieloletnią reprezentantką Hiszpanii w Pucharze Federacji, broniąc barw narodowych w latach 1988-2004, z przerwą jedynie w 1997 i 1999. Przyczyniła się do pięciu końcowych sukcesów Hiszpanii w tych rozgrywkach, partnerując zazwyczaj Arantxy Sánchez Vicario. Obie te zawodniczki zostały uhonorowane specjalną nagrodą Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy za zasługi dla popularyzacji Pucharu Federacji. Martinez ma również bogatą kartę olimpijską; startowała w czterech olimpiadach i sięgnęła po trzy medale w konkurencji debla (w parze z Sánchez Vicario srebro w Barcelonie 1992 i brąz w Atlancie 1996, z Virginią Ruano Pascual srebro w Atenach 2004).
Dzień przed ukończeniem 34 lat w kwietniu 2006 Martinez ogłosiła zakończenie kariery sportowej. Jest jedyną Hiszpanką, która triumfowała na Wimbledonie.
Gra Conchity Martínez opierała się głównie na defensywie. Zawodniczka stosowała urozmaicone rotacje, posługiwała się topspinem i slajsem, potrafiła wytrzymać długie wymiany z głębi kortu. Była praworęczna, bekhend grała jedną ręką.
W gronie tenisistek zawodowych występuje także zawodniczka znacznie mniej utytułowana o podobnym nazwisku, Conchita Martínez Granados.
Spis treści |
[edytuj] Wielki szlem
[edytuj] Gra pojedyncza
[edytuj] Mistrzyni
| Data | Turniej | Finalistka | Wynik |
|---|---|---|---|
| 1994 | Wimbledon 1994 |  Martina Navrátilová |
6:4, 3:6, 6:3 |
[edytuj] Finalistka
| Data | Turniej | Mistrzyni | Wynik |
|---|---|---|---|
| 1998 | Australian Open 1998 |  Martina Hingis |
3:6, 3:6 |
| 2000 | French Open 2000 |  Mary Pierce |
2:6, 5:7 |
[edytuj] Turnieje WTA
[edytuj] Gra pojedyncza
[edytuj] Mistrzyni
- 1989 Phoenix, Wellington, Tampa
- 1990 Paryż (hala), Scottsdale, Indianapolis
- 1991 Barcelona, Kitzbühel, Paryż (hala)
- 1992 Kitzbühel
- 1993 Brisbane, Rzym, Houston, US Hardcourts, Filadelfia
- 1994 Wimbledon, Hilton Head, Rzym, US Hardcourts
- 1995 Hilton Head, Amelia Island, Hamburg, Rzym, San Diego, Los Angeles
- 1996 Rzym, Moskwa
- 1998 San Diego, Warszawa
- 1999 Sopot
- 2000 Berlin
- 2005 Pattaya
[edytuj] Gra podwójna
[edytuj] Mistrzyni
- 1988 Sofia (z Barbarą Paulus)
- 1992 Barcelona (z Sánchez Vicario)
- 1993 Brisbane (z Larysą Sawczenko-Neiland), Barcelona (z Sánchez Vicario)
- 1996 San Diego (z Gigi Fernández)
- 1998 Hilton Head (z Patricią Tarabini)
- 1999 Amelia Island, Tokio (Princess Cup, oba z Tarabini)
- 2000 Berlin (z Sánchez Vicario)
- 2001 Amelia Island (z Tarabini)
- 2004 Dubaj (z Janette Husárovą)
- 2005 Charleston, San Diego (z Ruano Pascual)
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Conchita Martínez sylwetka na stronie WTA Tour (ang.)
- Conchita Martínez sylwetka na stronie Pucharu Federacji (ang.)
