Cud domu brandenburskiego
Cud domu brandenburskiego (niem. Mirakel des Hauses Brandenburg) - wydarzenie historyczne mające miejsce podczas wojny siedmioletniej. Określenie to nadał sam Fryderyk II: najpierw dla sytuacji, która wytworzyła się po bitwie pod Kunowicami, kiedy to koalicja antypruska nie wykorzystała swojego wielkiego zwycięstwa, umożliwiając tym samym odtworzenie pruskiej armii i kontynuowanie wojny przez Fryderyka.
Głośniejszy i bardziej znany w historii stał się jednak kolejny "cud" z 5 stycznia 1762 roku, w którym zmarła cesarzowa Elżbieta Piotrowna Romanowa. Jej następca, Piotr III Romanow, który był (w przeciwieństwie do swojej poprzedniczki) zwolennikiem polityki prowadzonej przez Fryderyka II Wielkiego, króla Królestwa Prus, wycofał swoje wojska z linii frontu. Przekazał także część swojej armii Fryderykowi II Wielkiemu. Spowodowało to niespodziewany zwrot w wojnie siedmioletniej. Po kilku miesiącach rządów w Imperium Rosyjskim, Piotr III został zamordowany. Jego następczynią była Katarzyna II Wielka, która stwierdziła, że ani klęska, ani zwycięstwo Prus nie leży w interesie Imperium i formalnie wycofała się z wojny.
Śmierć Elżbiety Piotrownej Romanowej i dalsze wydarzenia podczas wojny siedmioletniej z udziałem jej następców były tak niespodziewane, że zwykło się nazywać je cudem.
