Cukier spożywczy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Cukier spożywczy – na ogół pod tą nazwą występuje sacharoza produkowana z trzciny cukrowej (cukier trzcinowy), bądź z buraków cukrowych (cukier buraczany).
Z chemicznego punktu widzenia cukry to inna nazwa węglowodanów, a więc również skrobi i celulozy.
Przemysł spożywczy oferuje jednak znacznie więcej rodzajów cukrów:
- glukoza (cukier gronowy),
- laktoza zwana cukrem mlekowym, stosowana jako surowiec, bezpośrednio nie spożywana,
- galaktoza jest izomerem glukozy, monosacharydem (czyli cukrem prostym),
- fruktoza zwana cukrem owocowym (ale otrzymywana ze zbóż),
- maltoza (też półprodukt).
W przypadkach, kiedy spożywanie cukru nie jest wskazane (np. w cukrzycy), stosuje się zamienniki cukru, czyli sztuczne środki słodzące (popularnie nazywane słodzikami).
Spis treści |
[edytuj] Produkcja cukru
Produkcja światowa cukru w 2000 roku wynosiła w tonach 133 milionów, z czego około 38 milionów ton pochodzi z buraków cukrowych, a około 95 milionów ton z trzciny cukrowej.
[edytuj] Najwięksi producenci cukru (kampania 2009/2010)
| Produkcja cukru surowego[1] (w mln ton) |
|
|---|---|
| 33,45 | |
| 16,63 | |
| 15,65 | |
| 13,63 | |
| 7,94 | |
| 6,85 | |
| 5,18 | |
| 4,52 | |
Przypisy
- ↑ Poradnik Plantatora Buraka Cukrowego nr 2, 2011, str. 7.