Człowiek w żelaznej masce

Człowiek w Żelaznej Masce (fr. L'Homme au Masque de Fer), Żelazna Maska, postać autentyczna (zm. 1703) – więziony w Bastylii, a później na Wyspie Świętej Małgorzaty u południowych wybrzeży Francji, z maską na twarzy, której pod karą śmierci nie wolno mu było zdejmować. Jego tożsamość pozostaje nieznana. Rzekomo był to włoski dyplomata Marchiali, jednak według Woltera był to brat-bliźniak króla Ludwika XIV - jego ojcem miał być kardynał Jules Mazarin, a matką Anna Austriaczka, która notabene bardzo ceniła kardynała i ufała mu. Wersję tę spopularyzował w powieści Wicehrabia de Bragelonne Alexandre Dumas (ojciec), wymyślając opowieść o bracie-bliźniaku. Człowiek w żelaznej masce miał zawsze tego samego strażnika - Bénigne Dauvergne de Saint-Mars. Miał wiele nazwisk. Został aresztowany pod nazwiskiem Eustachy Dauger. Zmarł 19 listopada 1703 w więzieniu na Wyspie Świętej Małgorzaty pod nazwiskiem Marchioly. Tożsamość tego człowieka została dokładnie omówiona i była przedmiotem wielu książek. Zainteresowanie więźniem było tak wielkie, ponieważ nigdy nikt nie widział jego twarzy (oprócz komisji sędziowskiej; każdy z jej członków "zaginął" w nie wyjaśnionych okolicznościach). Ludwik bardzo się postarał , aby osoba człowieka w żelaznej masce nie była znana. Według teorii pisarza i filozofa Voltaire, opublikowanej w 1771 roku , więzień nosił żelazną maskę i był starszym bratem Ludwika XIV. Pod koniec 1840 roku pisarz Aleksander Dumas stwierdził, że więzień był zmuszony do noszenia żelaznej maski i jest bratem bliźniakiem Ludwika XIV. Wszystkie fakty są znane z korespondencji jego strażnika i przełożonych w Paryżu.