Człowiek z żelaza
| Człowiek z żelaza | |
| Gatunek | dramat |
| Data premiery | 27 lipca 1981 (Polska) |
| Kraj produkcji | Polska |
| Język | polski |
| Czas trwania | 147 min |
| Reżyseria | Andrzej Wajda |
| Scenariusz | Aleksander Ścibor-Rylski |
| Główne role | Jerzy Radziwiłowicz Krystyna Janda Marian Opania |
| Muzyka | Andrzej Korzyński |
| Zdjęcia | Edward Kłosiński |
| Scenografia | Allan Starski |
| Kostiumy | Wiesława Starska |
| Montaż | Halina Prugar-Ketling |
| Produkcja | Zespół Filmowy X |
| Nagrody | Złota Palma na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1981 r |
Człowiek z żelaza – polski film fabularny z roku 1981 w reżyserii Andrzeja Wajdy. Scenariusz został napisany przez Aleksandra Ścibora-Rylskiego, muzykę skomponował Andrzej Korzyński. Film jest kontynuacją "Człowieka z marmuru". Zrealizowano go w okresie ograniczonej działalności cenzury między rokiem 1980 a wprowadzeniem stanu wojennego w grudniu 1981. Zawiera wiele odwołań do tryumfującego w tym czasie ruchu Solidarności. Epizody grają m.in. Anna Walentynowicz i Lech Wałęsa, pojawiają się też fragmenty kronik ze strajku w Stoczni Gdańskiej. Film zdobył Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1981 r. i był nominowany do Oscara.
Spis treści |
[edytuj] Obsada
- Jerzy Radziwiłowicz – Maciek Tomczyk, syn Birkuta/Mateusz Birkut
- Krystyna Janda – Agnieszka oraz wykonanie Ballady o Janku Wiśniewskim.[1]
- Marian Opania – redaktor Winkel
- Irena Byrska – matka Hulewicz
- Wiesława Kosmalska – Wiesława Hulewicz
- Bogusław Linda – Dzidek
- Franciszek Trzeciak – Badecki
- Andrzej Seweryn – kapitan Wirski
- Marek Kondrat – Grzenda
- Jerzy Trela – Antoniak
- Maja Komorowska – aktorka recytująca wiersz Miłosza
- Krystyna Zachwatowicz – Hanka Tomczyk
- Bożena Dykiel – kadrowa
- Janusz Gajos – Zastępca Przewodniczącego Radiokomitetu
- Zbigniew Buczkowski – kierowca prezesa Radiokomitetu
- Artur Barciś – student
- Adam Ferency – stoczniowiec
- Irena Kownas – kobieta przygotowywana do programu radiowego
- Wojciech Alaborski – personalny
- Lech Wałęsa – gra siebie
- Janusz Zaorski – Mundek
- Tatiana Sosna-Sarno – sekretarka w tv
- Jacek Domański – pracownik telewizji
- Krzysztof Janczar – Kryska, przyjaciel Maćka w 1970
- Marcin Troński – doradca prezesa Radiokomitetu
- Halina Łabonarska – lekarka w szpitalu psychiatrycznym (nie występuje w czołówce)
- Krzysztof Zaleski – funkcjonariusz więzienny
- Kazimierz Orzechowski – ksiądz odprawiający mszę w stoczni
- Stanisław Michalski – przewodniczący Rady Zakładowej w stoczni
- Leonard Andrzejewski – SB-ek na cmentarzu na pogrzebie Birkuta
- Bogusław Sobczuk – redaktor tv
- Michał Juszczakiewicz – młody stoczniowiec
- Beata Poźniak (niewymieniona w czołówce)
- Lech Grzmociński – kierowca, pracownik SB
- Krzysztof Machowski – pracownik telewizji
- Klemens Mielczarek
- Magdalena Jarosz
- Witold Kałuski
- Jan Szczepański – SB-ek przeszukujący mieszkanie pani Hulewicz
- Lech Sołuba – dziennikarz
- Maciej Michalak
- Jolanta Kozak-Sutowicz – przedszkolanka z Elbląga mająca wystąpić w telewizji
[edytuj] Opis fabuły
Gdańsk, rok 1980. W Stoczni Gdańskiej trwa strajk. Radiowy dziennikarz, redaktor Winkel (Marian Opania) ma problemy z alkoholem i jest koniunkturalnym dziennikarzem, "pieprzącym głodne kawałki" jak sam mówi. Dostaje polecenie od przełożonych (Janusz Gajos jako zastępca Przewodniczącego) z Radiokomitetu, aby zrealizować reportaż kompromitujący Maćka Tomczyka (Jerzy Radziwiłowicz), robotnika Stoczni Gdańskiej, działacza Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Zostaje wysłany do Gdańska, gdzie "opiekę" nad nim przejmuje SB. Winkel, będący stale w stanie wskazującym, nieświadomie podpisuje deklarację o współpracy z bezpieką. Ma poznać środowisko Tomczyka, jego żonę Agnieszkę (Krystyna Janda) i przygotować materiał wyjściowy na podstawie dostarczonych mu materiałów SB. Badecki (Franciszek Trzeciak), przedstawiciel władz, uświadamia mu wagę zadania. W tłumie przed bramą zakładu Winkel spotyka znajomego, Dzidka (Bogusław Linda). Ten opowiada mu o Tomczyku. Aby uzyskać przepustkę na teren stoczni, Winkel odwiedza rodzinę Wiesławy Hulewicz. Dowiaduje się, że Tomczyk jest mężem Agnieszki, która w roku 1976 robiła film o Mateuszu Birkucie, ojcu Maćka.
[edytuj] Informacje
- Zamieszczona w filmie scena poszukiwania grobu Mateusza Birkuta, pochodzi z nakręconego w 1976 r. filmu Człowiek z marmuru, jednak wówczas na jej umieszczenie w filmie władze nie wyraziły zgody[2].
Przypisy
- ↑ filmpolski.pl: CZŁOWIEK Z ŻELAZA
- ↑ Andrzej Zawistowski: Jak rzeźbiono Człowieka z marmuru?. "Biuletyn IPN" nr 3/2010, s. 63–68. [dostęp 28 listopada 2010].
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Człowiek z żelaza w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Człowiek z żelaza w bazie filmweb.pl
- Człowiek z żelaza w bazie filmpolski.pl
- Człowiek z żelaza w bazie stopklatka.pl
|
||||||||||||||||||||||||||||
