Czarni Lwów
|
|||
| Pełna nazwa | I. Lwowski Klub Sportowy Czarni Lwów |
||
| Przydomek | Powidlaki | ||
| Barwy | czarno-czerwone | ||
| Data założenia | sierpień 1903, jako I. LKPN "Sława" Lwów |
||
| Debiut w najwyższej lidze | 3 kwietnia 1927, godz. 16:00 Warta Poznań - Czarni 0:3 (0:2) |
||
| Stadion | Stadion imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego Pełczyńska 3, Lwów |
||
Czarni Lwów – były polski klub piłkarski (później wielosekcyjny sportowy, m.in. z sekcjami: hokeja na lodzie, lekkoatletyczną, narciarską, tenisa ziemnego i bokserską), założony we Lwowie w sierpniu 1903, jako I. Lwowski Klub Piłki Nożnej "Sława" Lwów przez uczniów I i II Szkoły Realnej.
Przez niemal sto lat powszechnie - choć mylnie - uznawany za najstarszy zespół piłkarski utworzony przez Polaków na ziemiach polskich. Współzałożyciel Związku Polskiej Piłki Nożnej (w 1911), a po odzyskaniu niepodległości Polskiego Związku Piłki Nożnej (w 1919) oraz Ligi Piłki Nożnej (w 1926).
Jeden z najbardziej znanych klubów sportowych ze Lwowa. Jego drużyna piłkarska przez 7 sezonów występowała w polskiej I lidze, rozgrywając w niej w sumie 164 mecze, w których zdobyła 141 punktów, przy bilansie bramkowym: 120-186. Spore osiągnięcia zanotowała również sekcja hokejowa, dwukrotnie z rzędu plasując się na podium mistrzostw Polski, w 1935 będąc dodatkowo najlepszą w kraju.
Spis treści |
[edytuj] Historia
[edytuj] Założenie klubu
Początki piłki nożnej we Lwowie sięgają roku 1899, gdy do miasta dotarła książka The Football Association, przetłumaczona z języka angielskiego. W latach 1900 - 1903 w I szkole realnej we Lwowie uczniowie uprawiali różne dyscypliny sportu, w tym piłkę nożną. Przed rozpoczęciem roku szkolnego, w sierpniu 1903 roku jedenastu chłopców tej szkoły założyło I. Lwowski Klub Piłki Nożnej "Sława"[1]. Prezesem został jeden z założycieli - Kazimierz Sołtyński. W tym samym roku rozegrano dwa pierwsze mecze, wygrane 2:0 i 3:0 z drużyną uczniów szkół średnich. Rok później zdecydowano przyjąć czarno - czerwone barwy i w 1905 roku przyjęto nazwę I. Lwowski Klub Piłki Nożnej "Czarni". Piłkarze rozgrywali mecze w czarnych koszulach z czerwonym pasem i czarnych spodenkach. Pierwszy oficjalny mecz rozegrano w maju 1906 przeciwko Klubowi Gimnastyczno-Sportowemu przy IV Gimnazjum we Lwowie (późniejszej Pogoni), remisując 1:1. 9 lipca 1908 r. zatwierdzono statut klubu i aż do roku 1913 tą datę uznawano za dzień powstania "Powidlaków". 20 lutego 1909 r. zmieniono nazwę na I. Lwowski Klub Piłki Noznej "Czarni" we Lwowie, a 22 listopada następnego roku na I. Lwowski Klub Sportowy "Czarni" we Lwowie, aby podkreślić wielosekcyjność klubu.
W 1911 roku Czarni pojechali do Krakowa i w meczu z Cracovią przegrali 0:3, a dzień później (7 maja) przegrali 0:12 z reprezentacją Austrii. W tym samym roku klub został współzałożycielem Polskiego Związku Piłki Nożnej. 16 maja 1912 w ramach zapasów kwalifikacyjnych o I klasę Czarni zremisowali z Pogonią Lwów 2:2, a 6 października 1912 - w tych samych rozgrywkach - wygrali z AZS Kraków 6:1. W 1913 klub jednak nie przystąpił do jedynej dokończonej edycji piłkarskich mistrzostw Galicji. Rok później "Powidlaki" do tych rozgrywek zakwalifikowali się, a w 1914 w chwili rozpoczęcia wojny plasowali się na 2 miejscu w tabeli.
[edytuj] Po wojnie
Po zakończeniu działań militarnych i odzyskaniu przez Rzeczpospolitą niepodległości Czarni stali się jednym z głównych organizatorów życia piłkarskiego w kraju. 18 czerwca 1920 - w ramach propagowania polskości na Górnym Śląsku - zagrali z tamtejszą reprezentacją, zwyciężając 8:3. Wcześniej jednak zainaugurowali rozgrywki o pierwsze mistrzostwo Polski (we lwowskiej klasie A) - 6 czerwca 1920 ulegając Pogoni 1:3 (0:3), a 13 czerwca 1920 zwyciężając 6:0 (2:0) Polonię Przemyśl. Na skutek agresji bolszewickiej zmagania te przerwano, a w kolejnych sześciu edycjach zawsze lepsi okazywali się rywale zza miedzy. Najbliżej końcowego triumfu byli rok później, plasując się w końcowej tabeli na 1 pozycji ex-aequo z Pogończykami. W decydujących o awansie do fazy finałowej MP'1921 barażach ulegli odwiecznym rywalom - 29 maja 1921 0:5 (0:2), a 19 czerwca 1921 1:2 (1:0). Podczas obchodów 20-lecia klubu do użytku został oddany nowy park. Zorganizowane również turniej, w którym uczestniczyła lwowska Pogoń, a także dwa zespoły z Krakowa: Wisła i Cracovia. Przełom nastąpił w grudniu 1926, gdy uformowano nowoczesną ligę, w której miejsce znaleźli i Czarni. Debiut wypadł okazale, bowiem 3 kwietnia 1927 godz. 16:00 Powidlaki ograli w Poznaniu Wartę 3:0 (2:0), a pierwszego gola zdobył Władysław Sawka. Premierowy sezon ligowy "Powidlaki" ukończyli na bezpiecznym 9 miejscu, a w środku stawki uplasowali się także rok później.
Pierwszy poważniejszy kryzys przyszedł w edycji 1929, gdy w końcowej tabeli o zaledwie 1 punkt wyprzedzili obydwu spadkowiczów - Klub Turystów Łódź i 1. FC Katowice. Jeszcze bardziej łaskawy los okazał się w sezonie 1932, gdy jedyny spadkowicz Polonia Warszawa okazał się gorszy wyłącznie bilansem bramkowym. W międzyczasie zmieniono nazwę z "Klubu Piłkarskiego" na "Klub Sportowy", bowiem w pod szyldem Czarnych powstawały kolejne sekcje, z których największe sukcesy odniosła hokejowa. W sierpniu 1931 Stadion imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego zyskał nowoczesne żelbetowe trybuny, bowiem kilka tygodni wcześniej stary, drewniany obiekt - na skutek podpalenia przez ukraińskich nacjonalistów - doszczętnie spłonął. W jego odbudowie wydatnie pomogły dobrowolne składki większości polskich klubów sportowych, co dobitnie świadczyło o niewątpliwej estymie jaką powszechnie darzono Czarnych w całym kraju i ich pozycji na sportowej mapie II Rzeczypospolitej.
[edytuj] Spadek i lwowska A-klasa
W sezonie 1933 Czarni świętowali jubileusz 30-lecia klubu. 1 lipca rozegrano z tej okazji mecz z Gedanią Gdańsk oraz odsłonięto pomnik marszałka Józefa Piłsudskiego na froncie stadionu. Po zakończeniu sezonu 1933 drużyna piłkarska po raz jedyny została zdegradowana z I ligi, jednak - jak się później okazało - już nigdy do niej nie powróciła. Spadek nastąpił w dość specyficznych okolicznościach i był bezpośrednio związany z reformą najwyższej klasy rozgrywkowej. Po raz pierwszy w historii ekstraklasa została bowiem podzielona na dwie równorzędne 6-zespołowe grupy, z których do fazy finałowej promocję uzyskiwały po 3 czołowe każdej z nich. W grupie wschodniej Czarni pechowo zajęli 4 lokatę (1 punkt za ŁKS Łódź), przez co w drugiej części sezonu musieli walczyć o utrzymanie. W grupie spadkowej zajęli przedostatnie miejsce, opuszczając tym samym szeregi ekstraklasy. Od tego czasu "Powidlaki" występowali wyłącznie we lwowskiej lidze okręgowej, bezskutecznie próbując awansować do ligi. W 1936 po raz ostatni doszło do zmiany nazwy na I. Wojskowo-Cywilny Klub Sportowy "Czarni" Lwów, pod którą występowano do chwili samorozwiązania we wrześniu 1939.
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Sukcesy
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Poszczególne sezony
| Wyniki ze wszystkich sezonów Czarnych Lwów[3] | ||
|---|---|---|
|
||
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Czarni w lidze
- 1920-1926 – lwowska Klasa A
- 1927 – 9. miejsce w I lidze polskiej
- 1928 – 8. miejsce w I lidze polskiej
- 1929 – 11. miejsce w I lidze polskiej
- 1930 – 9. miejsce w I lidze polskiej
- 1931 – 10. miejsce w I lidze polskiej
- 1932 – 11. miejsce w I lidze polskiej
- 1933 – 11. miejsce(spadek) w I lidze polskiej
- 1934-1939 – lwowska Liga okręgowa[5]
[edytuj] Derby Lwowa
Derbami Lwowa określane były mecze pomiędzy Czarnymi i Pogonią Lwów. W 14 meczach "Powidlaki" wygrywały dwa razy, osiem razy Pogoń, a czterokrotnie padł remis. Najwyższe zwycięstwo zanotowano w pierwszych derbach, 10 kwietnia 1927, 3:1 u siebie. Najwyższa porażka to sezon 1928, 4:0 na wyjeździe.
| Mecze w I lidze[6] | |||
| Mecze | Zwycięstwa Czarnych | Remisy | Zwycięstwa Pogoni |
|---|---|---|---|
| 14 | 2 | 4 | 8 |
[edytuj] Pozostali rywale
Meczach z dwoma innymi lwowskimi rywalami - Lechią i Hasmoneą nigdy nie zakończyły się remisem. Oba mecze z "zielono-białymi" skończyły się zwycięstwami Czarnych, natomiast w rywalizacji z ŻKSem jest remis - po dwie wygrane.
| Mecze w I lidze | |||
| Mecze | Zwycięstwa Czarnych | Remisy | Zwycięstwa Lechii |
|---|---|---|---|
| 2 | 2 | 0 | 0 |
| Mecze | Zwycięstwa Czarnych | Remisy | Zwycięstwa Hasmonei |
| 4 | 2 | 0 | 2 |
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Wszystkie nazwy klubu
- 1903 - I. Lwowski Klub Piłki Nożnej "Sława"
- 1905 - I. Lwowski Klub Piłki Nożnej "Czarni"
- 20 lutego 1909 - I. Lwowski Klub Piłki Nożnej "Czarni" we Lwowie
- 22 listopada 1910 - I. Lwowski Klub Sportowy "Czarni" we Lwowie
- 1 listopada 1936 - I. Wojskowo-Cywilny Klub Sportowy "Czarni"
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Barwy i herb
Czarni posiadają czerwono-czarne barwy. Od nich pochodzi przydomek drużyny - "Powidlaki". Pierwszym kompletem storjów jaki posiadała drużyna były czarne koszule, od których pochodzi nazwa klubu.
Herb Czarnych jest białym okręgiem, w którego obwód wpisane jest złotą czcionką "I. Lwowski Klub Sportowy". W środku znajduje się biała tarcza przedzielona w poprzek czarno-czerwonym pasem, na którym umieszczono złoty napis "Czarni". Pod spodem widnieje data założenia klubu, 1903, zaś na górze (w zależności od wersji) - piłka lub litera "C".
Piłkarze "Powidlaków" na koszulkach nosili duża literę "C" w kolorze czerwonym w czerwonym okręgu. Znajdowała się ona na sercu, w miejscu gdzie zwykle znajduje się herb drużyny.
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Kibice i rywale
Lwów był w okresie przedwojennym podzielony pomiędzy kibiców Czarnych i Pogoni. Fani obu klubów nie darzyli się sympatią i na derbach Lwowa widać było podział na "Powidlaków" i "Pogoniarzy". Inne kluby lwowskie nie wyróżniały się tak jak Czarni i Pogoń, miały mniejsze grono kibiców (np. żydowska Hasmonea czy pierwszy polski klub piłkarski - Lechia). Rywalizacja odbywała się też na linii Lwów - Kraków. Mecze pomiędzy drużynami z tych miast cieszyły się ogromnym prestiżem i wyzwalały dodatkowe emocje wśród kibiców[7].
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Zestawienie wszystkich trenerów
Aż do roku 1930 trenerami "Powidlaków" byli pracownicy klubowi zajmujący się sprawami technicznymi, zajmowali się więc treningiem jako ludzie nie przygotowani do tego typu zadań.
| Wszyscy prezesi Czarnych | ||
|---|---|---|
| Prezes | Od | Do |
| Johan Strnad | 1930 | 1932 |
| Ödön Bodor | 1933 | 1935 |
| Walerian Pappius | 1936 | do końca |
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Zestawienie wszystkich prezesów
| Wszyscy prezesi Czarnych | ||
|---|---|---|
| Prezes | Od | Do |
| inż. Kazimierz Sołtysiński | sierpień 1903 | początek 1907 |
| Józef Wróbel | początek 1907 | lipiec 1908 |
| Marian Bilor | lipiec 1908 | grudzień 1908 |
| dr Władysław Hojnacki | grudzień 1908 | listopad 1911 |
| red. Bronisław Laskowski | listopad 1911 | marzec 1912 |
| dr Leonard Stahl | marzec 1913 | styczeń 1924 |
| dr Zygmunt Rucker | 22 stycznia 1924 | 1925 |
| Taeusz Höflinger | 1925 | 1928 |
| Adam Koc | 1928 | 1932 |
| Ignacy Cieślikowski | 1932 | 1934 |
| dr Zdzisław Stroński | 20 stycznia 1934 | 9 lutego 1936 |
| płk Ludwik Bittner | 9 lutego 1936 | styczeń 1938 |
| Ludwik Frankowski | 21 stycznia 1938 | 21 października 1938 |
| płk Ludwik Bittner | 21 października 1938 | do końca |
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Klubowe rekordy
- Najwięcej meczów w barwach - 143 Franciszek Chmielowski
- Najwięcej goli - 56 Rochus Nastula
- Królowie strzelców - Rochus Nastula w sezonie 1929
- Najmłodszy zawodnik - Antoni Wronka, 17 lat 87 dni
- Najmłodszy strzelec gola - Antoni Wronka, 17 lat 97 dni
- Najstarszy zawodnik - Stefan Witkowski, 38 lat 298 dni
- Najstarszy strzelec gola - Stefan Witkowski, 36 lat 188 dni
- Najwyższa wygrana w lidze - 6:0 z 1.FC Katowice 16 czerwca 1929 w Katowicach
- Najwyższa porażka w lidze - 0:8 z Cracovią 1 listopada 1929 w Krakowie[8]
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Inne sekcje
Czarni posiadali wiele sekcji poza piłkarską. Hokeiści w barwach "Powidlaków" zdobyli w 1935 roku mistrzostwo. W klubie działały także sekcje: bokserska, tenisowa, narciarska, lekkoatletyczna[9].
Na górę strony | Początek wątku
Przypisy
- ↑ Czarni Lwów (pol.). [dostęp 4 marca 2009].
- ↑ Poland 1918 (pol.). [dostęp 4 marca 2009].
- ↑ Gowarzewski Andrzej: Wilno i Lwów w ekstraklasie. Dzieje polskego futbolu kresowego. GiA, Katowice, 1997, s. 59-82. ISBN 83-905424-1-2.
- ↑ Czarni nie wyszli z grupy wschodniej i walczyli w grupie spadkowej
- ↑ Czarni Lwów (pol.). http://www.pilka2rp.muzhp.pl/. [dostęp 2 marca 2009].
- ↑ Historia Ekstraklasy. Sezon po sezonie (pol.). [dostęp 2 listopada 2009].
- ↑ Gowarzewski Andrzej: Wilno i Lwów w ekstraklasie. Dzieje polskego futbolu kresowego. GiA, Katowice, 1997, s. 12. ISBN 83-905424-1-2.
- ↑ Gowarzewski Andrzej: Wilno i Lwów w ekstraklasie. Dzieje polskego futbolu kresowego. GiA, Katowice, 1997, s. 78-79. ISBN 83-905424-1-2.
- ↑ Czarni Lwów (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 4 marca 2009].
Na górę strony | Początek wątku
[edytuj] Bibliografia
- Gowarzewski Andrzej: Wilno i Lwów w ekstraklasie. Dzieje polskego futbolu kresowego. GiA, Katowice, 1997. ISBN 83-905424-1-2.
- Monografia 9-lecia. „Wędrowiec”, 20 lutego 1912. Lwów (pol.).
- Monografia 20-lecia. „Wiadomości Sportowe”, 25 czerwca 1923. Kraków (pol.).
- Historia lwowskiej piłki nożnej (pol.). lwow.home.pl. [dostęp 14 listopada 2009].
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
