Czarni Radom
|
|||
| Pełna nazwa | Radomskie Centrum Siatkarskie "Czarni" Radom[1] |
||
| Barwy | błękitno-biało-czarne[1] | ||
| Data założenia | 1921 | ||
| Liga | II liga | ||
| Adres | ul. Gabriela Narutowicza 9 26-600 Radom |
||
| Hala sportowa | Hala MOSiR ul. Narutowicza 9 26-600 Radom |
||
| Prezes |  Janusz Stańczuk |
||
| Trener | Wojciech Stępień |
||
|
|||
| Strona internetowa | |||
_pictogram.svg&filetimestamp=20100215231048){kind=small}
Czarni Radom – polski klub siatkarski z Radomia założony w 1921 roku. Dwa lata po założeniu przekształcił się w Wojskowy Klub Sportowy. Początkowo jego działalność sprowadzała się wyłącznie do piłki nożnej. Potem dołączone zostały takie sekcje jak: piłka siatkowa, boks czy pływanie. Mistrz Polski juniorów (U-19) w siatkówce w sezonach 2009/2010 oraz 2010/2011.
Największe sukcesy odnieśli siatkarze. W 1999 roku zdobyli Puchar Polski, a w 1994 i 1995 wywalczyli brązowy medal mistrzostw kraju. W 1997 roku nastąpiło przekształcenie klubu w jednosekcyjny. W sezonie 2001/2002, po 18 latach gry w najwyższej klasie ligowej, Wojskowi spadli z Polskiej Ligi Siatkówki. Był to pierwszy spadek siatkarzy w historii WKS-u. W 2003 roku z powodu zadłużeń stowarzyszenie Czarni Radom zostało rozwiązane.
W 2007 roku powołano Radomskie Centrum Siatkarskie, które nawiązuje do historii i tradycji zespołu siatkarskiego Wojskowego Klubu Sportowego. Przed sezonem 2008/2009 przyjęło nazwę RCS Czarni Radom.
[edytuj] Historia
[edytuj] Powstanie klubu i jego początki
W 1921 roku nastąpił rozłam sekcji piłki nożnej "Kordian" Radomskiego Towarzystwa Sportowego. Prawdopodonie jego przyczyną był konflikt między działaczami i zawodnikami. Z Kordiana wystąpili czynni zawodnicy m.in.: Jan Bolesta, Lucjan Cieszkowski, Jerzy i Roman Romańscy, Stanisław Szaybo, Henryk Szostak i założyli Klub Sportowy "Czarni". W tymże czasie RTS zmienił nazwę na Radomskie Koło Sportowe. W okresie międzywojennym Czarni wraz z RKS-em byli najlepszymi klubami sportowymi w Radomiu. W 1922 roku rozegrany został pierwszy mecz piłkarski między tymi klubami i zakończył się wygraną RKS-u 2:0. Wówczas rozgrywały mecze towaryskie, gdyż nie należały jeszcze do żadnego związku sportowego. Czarni w swojej niemal całej działalności wykorzystywali sprzęt sportowy należący do 72 Pułku Piechoty. Klub zyskując coraz większą sympatię władz wojska, został włączony w struktury sportu wojskowego.
W 1920 roku przybył do Radomia 72 Pułk Piechoty. Kilka miesięcy później później z jego inicjatywy rozpoczęto prace nad budową placu sportowego położonego przy ul. Kozienieckiej (obecnie ul. Struga). Początkowo działalność sportowa garnizonu sprowadzałą się do zawodów wewnątrz jednostki rozgrywanych nieregularnie. W grudniu 1921 roku został wydany pierwszy dokument, który ujmował w zakres organizacyjny wojska działalność sportową i określał kierunek jej rozwoju. Porządkował egzystencję polskich Wojskowych Klubów Sportowych i polecał rozwój ich działania w oparciu o normy krajowe. W tempie przyspieszonym zakończono budowę wojskowego placu, aby zrealizować owe zarządzenie. Wybudowane zostały: boisko piłkarskie okolone bieżnią, skocznia lekkoatletyczna i korty tenisowe.
[edytuj] Wojskowy Klub Sportowy w warszawskiej Klasie A
Na początku 1923 roku nastąpiło przekształcenie stowarzyszenia na Wojskowy Klub Sportowy "Czarni". Pierwszym prezesem WKS-u został płk Zajączkowski, ówczesny dowódca 72 pp. Klub objęło Dowództwo Okręgu Korpusu I Warszawa. Otrzymał również statut i regulamin zatwierdzony przez okręg, mający prawo do ingerencji w sprawy klubowe aż do jego rozwiązania i decyzji o przystąpieniu Czarnych do krajowych związków sportu. W tymże roku organizacja prowadziała sekcje: piłki nożnej, lekkoatletyki i tenisa ziemnego. W owym okresie w radomskim sporcie faworyzowana była piłka nożna. W 1923 piłkarze WKS-u wraz z RKS-em zostali zgłoszeni do powołanego w 1919 Warszawskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej.
W tym samym roku reprezentacja Podokręgu Radomskiego składająca się z piłkarzy Czarnych i RKS-u uzyskała następujące rezultaty: 0:3 z reprezentacją Krakowa, 0:2 z reprezentacją Warszawy i 0:2 z reprezentacją Szkół Podchorążych z Warszawy.
W owym czasie klub prowadził politykę nawiązywania kontaktów z warszawskimi i krakowskimi ośrodkami sportowymi. Nawiązał również kontakt z ówczesnym zdobywcą tytułu mistrza Czechosłowacji, Slovanen Bratysława. Mecz z tym zespołem zakończył się porażką 1:6, a tym samym stosunkiem z czechosłowackim klubem pregrała Legia Warszawa.
W 1923 roku Czarni Radom rozegrali decydujące spotkanie o prawo gry w Klasie B Okręgu Warszawskiego, w którym pokonali Radomskie Koło Sportowe 3:0. W zmaganiach Klasy B wywalczyli wicemistrzostwo i razem z Varsovią (Harcerski Klub) uzyskał awans do Klasy A Okręgu Warszawskiego. W 1924 roku awans do Klasy A wywalczyli: Jan Bolesta, Jerzy Cieszkowski, kpt. Comlak, Roman Domański, Tadeusz Dutkowski, Tadeusz Janas, Henryk Kamiński, kpt. Adam Kogut, Zygmunt Mazurkiewicz, Henryk Szostak, Józef Tyrk, por. Uchacz.
W swoim debiucie radomianie zajęli przedostatnie, 5. miejsce z dorobkiem 4 punktów. Wyprzedziły ich kolejno drużyny: Polonia, Warszawianka, Legia i Varsovia[2]. W kolejnej edycji WKS ulokował się na ostatniej pozycji w grupie i spadł do niższej ligi. Nie pomogło nawet wygrana w ostatnim meczu z Legią Warszawa. Zwycięzca grupy warszawskiej – Polonia – następnie w fazie finałowej wywalczył tytuł wicemistrza kraju[3]. Po spadku klub opuściło kilku najlepszych graczy, m.in.: por. Uchacz, kpt. Adam Kogut, kpt. Coplak.
[edytuj] 1927-1937: Czarni Radom na tle reform systemu rozgrywek
W latach 1927-1928 nastąpił rozłam w Polskim Związki Piłki Nożnej i powołanie Polskiej Ligi Piłki Nożnej z siedzibą w Warszawie, w rozgrywkach której uczestniczyło 14 najlepszych zespołów w kraju. WOZPN założył nową Klasę A, a w jej skład wchodzili Czarni Radom wraz z RKS i warszawskimi drużynami. W 1927 roku Wojskowi w tej lidze osiągnęli następujące wyniki: RKS (1:1, 1:1), Korona (3:1, 2:1), Varsovia (3:1,1:3), Orkan (7:0, 1:0), Ruch (1:1, 1:0), Makabi (0:1, 5:2), Skra (0:5, 2:1). W klasyfikacji końcowej zajęli miejsce w środkowej części tabeli.
W 1928 roku został utworzono Kielecki Okręgowy Związek Piłki Nożnej z siedzibą w Częstochowie, a wcześniej drugi podokręg (częstochowski) w województwie kieleckim. Dopiero w 21 sierpnia 1930 KOZPN zalegalizowały władze wojewódzkie. Czarni Radom i inne radomskie kluby miały odtąd grać w okręgu kieleckim. Okręg kielecki nie był jeszcze zorganizowany, dlatego radomianie przydzieleni zostali do okręgu lubelskiego. W tabeli końcowej zajęli 5. na 8 miejsc. W 1930 roku zostali włączeni w skład drużyn klasy A nowopowstałego wówczas Podokręgu Radomskiego KOZPN.
W 1931 roku Czarni obchodzili 10-lecie swojego istnienia. W czasie uroczystości związanych z tą rocznicą przedstawione zostały dorobek sportowy oraz praca wychowawcza prowadzona przez zarząd. Zespół piłkarzy, wiądąca sekcja w klubie, uświetniając uroczystość, rozegrał mecz towarzyski z I-ligową wówczas Cracovią i uległ jej 1:5.
W 1933 roku zarząd WKS-u na czele z majorem Stanisławem Trzebunią wyszedł z inicjatywą odmłodzenia drużyny piłki nożnej. Przyszłość piłkarska Czarnych miałabyć budowana na własnych wychowankach przywiązanych do tradycji i barw klubowych. Młodzież rekrutowana była z uczniów gimnazjalnych szkół im. Jana Kochanowskiego i Szkoły Technicznej. W 1934 roku zatrudniono trenera Władysława Szpurnę. Jesienią tego roku Wojskowi po raz pierwszy od 9 lat pokonali w meczu mistrzowskim RKS stosunkiem 3:1.
W 1937 roku system rozgrywek ligowych po raz kolejny został zmieniony przez PZPN. Drużyny z Radomia ponownie włączono do WOZPN. Rok później Czarni Radom wywalczyli mistrzostwa klasy A i awansowali do ligi okręgowej. W tym czasie piłkarze WKS-u stanowili trzon drużyny reprezentacji Radomia w pojedynkach z Warszawą, Krakowem, Kielcami, Lublinem. Zawodników z ul. Kozienieckiej wybrano sparing-partnerem dla reprezentacji Polski, która przygotowywała się do rywalizacji z Węgrami w sierpniu 1939 roku. W meczu tym radomianianie ponieśli porażkę 0:4. Był to ich ostatnie spotkanie rozegrane kilka dni przed wybuchem II wojny światowej.
[edytuj] Piłkarze do lat 60. XX wieku
W okresie II wojny światowej Czarni wraz z innymi radomskimi klubami: RKS, Broń, Kolejarz oraz żydowskimi: Jutrznia, Nordyja, Hapoel, Barkochba i Makabi, potajemnie gromadzili się na łąkach, rozgrywając tam mecze. Niemcy ogłosili wówczas zakaz jakiejkolwiek działalności związkom sportowym.
W 1945 roku, tuż po wyzwoleniu, została odrodzona działalność Czarnych Radom z prezesem Romanem Sztajgerwaldem[4].
W sezonie 1964/1965 Wojskowi po zajęciu 2. miejsca ligi okręgowej województwa kieleckiego zakwalifikowali się do rozgrywek barażowych, w których walczyli o prawo gry w II lidze. Mając na koncie 4 zwycięstwa, 3 remisy i 3 porażki, uplasowali się na 4. miejscu w klasyfikacji końcowej i tym samym nie wywalczyli awansu do wyższej klasy.
[edytuj] Początki siatkarzy w rozgrywkach
W 1957 roku zarząd klubu zgłosił do rozgrywek mistrzowskich sekcję męskiej siatkówki. Zespół oparty na podchorążych Oficerskiej Szkoły Lotniczej im. Żwirki i Wigury w Radomiu wystartował w nich sezon później. Drużyna zajęła 2. miejsce w rozgrywkach kieleckiej klasy A, po czym została wycofana z rozgrywek. W 1965 roku do użytku został oddany klubowy ośrodek sportowy przy ulicy Lubelskiej. Odnowiona sala gimnastyczna pozwoliła na wznowienie działalności.
20 maja 1979 roku na turnieju w Chojnicach Czarni Radom pod dowództwem Jana Skorżyńskiego wywalczyli awans do II ligi, a oprócz radomian do wyższej klasy awansowały: Stal Stocznia Szczecin, Wifama Łódź i Jastrzębie Borynia[5]. Historyczny sukces odniosła drużyna oparta na własnych wychowankach, uczniach radomskich szkół średnich oraz kilku żołnierzach odbywających służbę wojskową w Radomiu. Zespół tworzyli wówczas: Andrzej Skorupa, Tomasz Gałczyński, Ryszard Laskowski, Ryszard Pisarek, Jarosław Trochimiuk, Zbigniew Janikowski, Witold Poinc, Janusz Tomaszewski, Robert Mach, Jacek Gagacki, Tomasz Drabik, Roman Murdza i Ryszard Kotala.
W sezonie 1983/1984 Czarni już trzy tygodnie przed zakończeniem rozgrywek ligowych zapewnili sobie awans do Ekstraklasy. Zadecydowały o tym dwa zwycięskie spotkania z Wifamą Łódź rozegrane 5-6 lutego w hali na Sadkowie zakończone kolejno wynikami: 3:0 (15:7, 15:5, 16:6) i 3:1 (15:5 12:15, 15:12, 15:13). Dwumecz w Radomiu oglądał nadkomplet widzów. W następnej kolejce radomianie dwukrotnie zwyciężyli rezultatem 3:1 Stal Grudziądz. Kolejne spotkania to wygrana 3:2 i porażka 0:3 z siatkarzami RKS-u Grodziec. Zmagania ligowe Wojskowi zakończyli zwycięstawami na Posnanią 3:2 i 3:0. W tych ostatnich sześciu spotkaniach zespół występował bez dwóch zawodników: Andrzeja Grzyba i Jacka Rychlickiego, powołanych do reprezentacji narodowej. W 8-zespołowej grupie druga drużyna, Wifama Łódź, w klasyfikacji końcowej miała do Czarnych siedmiopunktową stratę (dwa punkty za zwycięstwo)[6].
[edytuj] Lata 1984-2002 – Czarni w rozgrywkach Ekstraklasy i Polskiej Ligi Siatkówki
W 1993 roku Czarni Radom minimalnie wybronili się przed spadkiem z Ekstraklasy. Utrzymanie zapewnili sobie dzięki wygranej w ostatniej kolejce z Jastrzębskim Węglem. W sezonie 1993/1994 prowadzeni przez trenera Walerija Jarużnyja zdobyli po pierwszy w historii brązowy medal. Sukces ten powtórzyli rok później, a szkoleniowcem ekipy był wtedy Jacek Skrok. W obu przypadkach wyższe miejsca ustąpili odpowiednio: Yawalowi AZS Częstochowa i Stali Hochland Nysa.
Po wywalczeniu drugiego brązowego medalu w mistrzostwach Polski zespół borykał się z ogromnymi kłopotami kadrowymi. Z poprzedniego składu odeszło pięciu graczy, a wieloletni rozgrywający Czarnych, Andrzej Skorupa, nabawił się poważnej kontuzji. Działacze z Sadkowa z trudem pozyskali na jego miejsce juniora MDK Warszawa, Pawła Zagumnego, który razem z dwoma innimi młodymi zawodnikami, Krzsztofem Stańcem i Wojciechem Pietralskim, zadebiutował w drużynie Ekstraklasy. W tym sezonie zespół walczył o utrzymanie się w lidze. W decydującym spotkaniu ze Stilonem Gorzów Wielkopolski szkoleniowiec Jacek Skrok po przegraniu pierwszego seta sam wszedł na boisko i pomógł drużynie zwyciężyć i zająć 6. miejsce.
Uchwałą walnego zgromadzenia z 26 września 1997 roku przekształcono klub w jednosekcyjny i zmieniono nazwę na Warka Strong Club WKS Czarni Radom. Szkoleniowcem radomian został Edward Skorek.
W 1998 roku siatkarze z Radomia niespodziewanie przegrali walkę o brązowy medal ze Stalą Hochland Nysa. Radomskie gazety o tym wydarzeniu w swoich nagłówkach pisały: "Czarna rozpacz w Radomiu", "Zatopieni jak Titanic". Zmagania w Pucharze Polski Czarni Radom zakończyli na półfinale.
W następnym sezonie w 1/2 finału pucharu krajowego wyeliminowali zespół z Nysy po pięciu partiach gry. W meczu finałowym rywalizowali z Yawalem AZS Częstochowa. Dwa pierwsze sety przypadły Wojskowym, a następnie o wszystkim zadecydował tie-break. Pokonując częstochowian radomianie po raz pierwszy w historii sięgnęli po Puchar Polski. Zespół tworzyli: Paweł Boratowski, Piotr Gabrych, Marcin Kocik, Artur Maroszek, Adam Nowik, Andrzej Piotrowski, Jarosław Stancelewski, Paweł Słomka, Krzysztof Staniec, Wojciech Stępień, Piotr Szymanowski i Krzysztof Śmigiel.
W tym samym sezonie radomianie reprezentowali Polskę w europejskim Pucharze Zdobywców Pucharów. 6 grudnia 2000, w rundzie wstępnej Czarni Radom pokonali na własnym parkiecie rumuński Petrom Ploesti 3:0. Rewanż zaś należał do Rumunów, ale radomianie ugrali w nim jednego seta, dzięki czemu awansowali do kolejnego etapu. W półfinałowej grupie A wygrali dwa spotkania i zajęli 6. miejsce[7]. Pokonali Papiron Medikemia Szeged z Węgier i Akademik Charków z Ukrainy. W 5. kolejce grupowej po porażce z Galatasaray SK stracili szansę na awans do finału. Kolejną przegraną z Cannes, ówczesnym obrońcą tego pucharu, zakończyli swój udział.
W tymże sezonie w lidze uplasowali się na 7. pozycji. Gazety donosiły, iż w drużynie panowała zła atmosfera. Na jednym z ligowych meczów doszło do rękoczynów między szkoleniowcem a jednym z graczy. Szczególnie problemy stwarzał Piotr Gabrych[8].
Upadek klubu nastąpił w 2001 roku. Przed samym startem do sezonu ze sponsorowania strategicznego wycofały się Browary Warka, a nowy sponsor, Nordea, nie wywiązywał się z podjętych wcześniej zobowiązań. Podczas rozgrywek zespół zaczął się "rozsypywać". Najpierw klub opuścili: Jarosław Stancelewski i Igor Woronin, a tuż przed rundą play off: Robert Prygiel, Adam Nowik i Mirosław Czajan. Osłabiona drużyna nie była w stanie utrzymać się w Polskiej Lidze Siatkówki. 14 kwietnia 2002 roku Czarni po raz pierwszy w historii spadli do niższej klasy rozgrywek. W sezonie 2002/2003 występowali na zapleczu ekstraklasy i zakończyli zmagania na 4. miejscu.
[edytuj] Likwidacja WKS-u. Nowy klub bez tradycji
Po zakończeniu rozgrywek działacze klubu z powodu zadłużeń podjęli uchwałę o likwidacji stowarzyszenia. Trofea zostały przekazane RTS-owi Radom, który powstał w miejsce Wojskowego Klubu Sportowego (przejął jego wszystkie zespoły)[9]. Radomskie Towarzystwo Siatkarskie zmieniło nazwę na Jadar Radom i w żaden sposób nie utożsamiało się z Czarnymi.
[edytuj] Radomskie Centrum Siatkarskie – powrót Czarnych na parkiety
W grudniu 2007 roku powołano Radomskie Centrum Siatkarskie, które przejęło II-ligowy zespół KS Jadar i jego drużyny młodzieżowe[10]. Zostało spadkobiercą osiągnięć i tradycji klubu z 1921 roku. Zawarło umowę z Jadarem Sport, dzięki której drużyny z PLS-u i II ligi mogły sobie nawzajem wypożyczać zawodników. Przed sezonem 2008/2009 stowarzyszenie przyjęło historyczną nazwę: RCS "Czarni" Radom. W tejże edycji radomski zespół pod dowództwem Jacka Skroka zajął 2. miejsce w gr. 4. II ligi, przegrywając rywalizację w finale play-off z drużyną Farta Kielce.
[edytuj] Sukcesy
- Mistrzostwa Polski:
- Puchar Polski:
- Puchar Zdobywców Pucharów:
- Grupa półfinałowa (1): 2000
[edytuj] Czarni Radom w poszczególnych sezonach
Miejsca Czarnych Radom w Ekstraklasie i Polskiej Lidze Siatkówki:
|
|
|
[edytuj] Siedziby i oficjalne nazwy klubu
Historyczne siedziby klubu:
- Radom, ul. Kozieniecka (obecnie ul. Struga) (1923-1962)
- Radom, ul. Lubelska 150 (1962-2002)
- Radom, ul. Warzywna 3/9 (2002-2003)
- Radom, ul. Gabriela Narutowicza 9 (od 2007)
Historia nazwy:
- 1921: KS Czarni Radom
- 1923: WKS (Wojskowy Klub Sportowy) Czarni Radom
- 26 września 1997: Warka Strong Club WKS Czarni Radom (przekształcenie klubu w jednosekcyjny)
- 2001: Nordea WKS Czarni Radom
- 2002: WKS Czarni Radom
- grudzień 2007: RCS Radom (powołanie nowego stowarzyszenia; reaktywacja Czarnych po 5 latach)
- czerwiec 2008: RCS Czarni Radom
[edytuj] Trenerzy klubu
Pod kierunkiem Jana Skorżyńskiego w 1979 roku Czarni po raz pierwszy wywalczyli awans do wyższej klasy jaką była II liga. Pięć lat później Paweł Blomberg wprowadził zespół do Ekstraklasy. Medale mistrzostw Polski radomianie zdobyli za czasów Walerija Jarużnyja (1994) i Jacka Skroka (1995). Na czele z Edwardem Skorkiem w 1999 sięgnęli po puchar krajowy.
Chronologiczna lista trenerów:
- ?-1980:
Jan Skorżyński - 1980-1987: Paweł Blomberg
- 1987-1993: Jacek Skrok
- 1993-1994:
Walerij Jarużnyj - 1994-1997: Jacek Skrok
- 1997-2000: Edward Skorek
- 2000-2002: Wojciech Drzyzga
- 2002-2002: Andrzej Skorupa
- 2002-2003: Paweł Blomberg
- 2007-2008: Arkadiusz Sawiczyński
- 2008-2010: Jacek Skrok
- od 2010: Wojciech Stępień
[edytuj] Drużyny młodzieżowe
Obecnie w klubie działają zespoły: młodzików, kadetów młodszych, kadetów i juniorów. Trenuje w nich ok. 300 siatkarzy[11].
Do osiągnięć drużyn młodzieżowych Czarnych Radom należą m.in.:
- 1995: 3. miejsce mistrzostw Polski juniorów młodszych,
- 2009: 2. miejsce mistrzostw Polski kadetów,
- 2010: 1. miejsce mistrzostw Polski juniorów
- 2011: 1. miejsce mistrzostw Polski juniorów.
Po sezonie 2002/2003 zostały przekazane Radomskiemu Towarzystwu Siatkarskiemu, a w grudniu 2007 przejęło je nowopostałe wówczas Radomskie Centrum Siatkarskie.
[edytuj] Kibice
Pierwsze działania mające na celu utworzenie Klubu Kibica fani WKS-u rozpoczęli na początku 1999 roku. W maju tego roku podczas turnieju Women Spring Cup stowarzyszenie liczyło już około 40 osób. Doping i atmosfera, jaką tworzyli radomscy sympatycy za czasów występów swojej drużyny w najwyższej klasie ligowej, określano "radomskim kociołem".
W sezonach 2003/2004-2007/2008 pozostali "kibicami bez klubu". W 2003 roku nowopowstałe wtedy na strukturach Czarnych Radomskie Towarzystwo Siatkarskie przekształciło się na Jadar RTS i zaczęło nawiązywać jedynie do tytularnego sponsora. Jego działacze skłócili ze sobą kibiców WKS-u, gdyż nie dotrzymali obietnicy, iż człon "Czarni" wejdzie w nazwę klubową. Wzmożona została wówczas działalność grupy Bl@ck Power działającej już wcześniej, ale utożsamiającej się z historycznym Klubem Kibica Czarni Radom[12]. Od 2005 roku fanom identyfikującym się z klubem z 1921 roku utrudniano wejścia na mecze Jadaru[13].
W 2007 roku nastąpiła reaktywacja Wojskowych. Założone wtedy Radomskie Centrum Siatkarskie przyjęło następnie historyczną nazwę, "Czarni Radom", między innymi za sprawą grupy kibicowskiej. W sezonie 2008/2009 na jednym z meczów wyjazdowych II ligi obecnych było ok. 60 sympatyków drużyny z Radomia[14]. Jak opisała Gazeta Wyborcza, doping (3. poziom ligowy) "utrzymuje się na tak samo wysokim poziomie jak za czasów gry Czarnych w ekstraklasie"[15].
Klub nie należy już do wojska, ale WKS utrzymywany jest w tradycji. Myśl przewodnia radomskich kibiców to: "Tradycja, która przetrwała w naszych sercach – wierni barwom, zawsze oddani Czarnym Radom".
[edytuj] Historyczne sekcje
[edytuj] Piłka nożna
Sekcja piłkarska powstała wraz z powołaniem klubu w 1921 roku. Po latach 60. piłkarze także istnieli na mapie sportowej. W latach 1976-1989 przez sześć sezonów występowali w III lidze. W 1997 roku, podobnie jak inne sekcje poza siatkarską, drużyna piłkarska zakończyła swoją działalność.
[edytuj] Pozostałe
W 1930 roku w klubie działały sekcje: tenisa ziemnego, strzelecka, lekkoatletyczna, piłki siatkowej, koszykówki, pływacka i zapaśnicza. Początkowo miały charakter amatorski i nie były zgłoszone do żadnych związków sportowych. Potem dołączone zostały również boks, kolarstwo i hokej na lodzie. Pięściarzy Czarnych trenował m.in. Antoni Czortek – wicemistrz Europy i olimpijczyk. Hokeiści startowali między innymi w lidze wojewódzkiej w 1960 roku, gdzie ich rywalami byli: Górnik Szopienice, Stal Rzeszów i Cracovia[16]. W 1997 roku na bazie sekcji pływackiej powołano MKS Wodnik Radom[17]. Kolarze występowali pod szyldem Lotniczego Klub Sportowego Czarni. Wśród nich byli m.in. Jan Magiera i Rajmund Zieliński.
[edytuj] Obiekty sportowe
W 1921 roku wojsko wybudowało: boisko piłkarskie okolone bieżnią, skocznia lekkoatletyczna i korty tenisowe, z których korzystali Czarni Radom. W 1930 roku przy ul. Kozienieckiej klub posiadał: stadion piłkarski i lekkoatletyczny, korty tenisowe, strzelnicę sportową, boiska do piłki siatkowej i koszykówki. W latach 20. obiekty te były najlepsze w mieście.
Do obiektów WKS-u należały należały później hala sportowa i basen znajdujące się na terenie portu lotniczego Radom-Sadków[18]. Piłkarze korzystali ze Stadionu KS Czarni, natomiast siatkarze po wywalczonym awansie do Ekstraklasy swoje mecze zaczęli rozgrywać w "Hali Broni", dzisiejszej Hali sportowej Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji.
[edytuj] Stadion KS Czarni
Stadion KS Czarni usytuowany był przy ulicy Malczewskiego w Radomiu pobliżu koszar 72 Pułku Piechoty im. Dionizego Czachowskiego. Piłkarze swoje mecze rozgrywali na nim do końca działalności sekcji piłkarskiej działającej do 1997 roku. Na samym początku XXI wieku został zlikwidowany.
[edytuj] Hala sportowa w Sadkowie
Odnowiona w 1965 roku pozwoliła na wzonowienie działalności siatkarskiej w WKS-ie. W niej Czarni rozgrywali mecze III ligi, następnie II i Ekstraklasy (odpowiednik dzisiejszej PlusLigi).
[edytuj] Hala MOSiR
W połowie lat. 90. XX wieku Czarni Radom swoje mecze zaczęli rozgrywać w Hali Broni – dzisiejszej Hali MOSiR, z której koszystają do dziś. Z 1.200 plastikowymi krzesełkami i rozkładaną trybuną może ona pomieścić około 2.500 widzów.
[edytuj] Bibliografia
- Orlewicz-Musiał Małgorzata, Wasztyl Ryszard: Przeszłość polskiej kultury fizycznej. Kraków, 2004.
- Historia Czarnych Radom (pol.). sport.pl. [dostęp 2008-10-03].
- Historia radomskiego sportu (pol.). e-sport24.pl. [dostęp 2008-10-03].
- Radomska ściana...płaczu (pol.). slowoludu.com.pl. [dostęp 2009-06-24].
- Przełom w Czarnych? (pol.). slowoludu.com.pl. [dostęp 2009-06-24].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 O klubie. Czarni Radom. [dostęp 2011-10-12].
- ↑ 1924 (pol.). wielkapolonia.pl. [dostęp 2009-05-17].
- ↑ 1926 – Wicemistrzostwo Polski (pol.). wielkapolonia.pl. [dostęp 2009-05-17].
- ↑ Niezłomni (pol.). pucharczachorow.republika.pl. [dostęp 2009-07-19].
- ↑ Baraż o drugą ligę siatkarzy (pol.). gazeta.pl. [dostęp 2009-05-30].</
- ↑ Przed 25-laty Czarni wywalczyli awans do I ligi! (pol.). sportradom.pl. [dostęp 2009-04-26].
- ↑ Top Teams – historia (pol.). archiwum.pls.pl. [dostęp 2009-06-23].
- ↑ Trzynaście lat minęło (pol.). new-arch.rp.pl. [dostęp 2009-06-23].
- ↑ Jacek Bednarczyk: Czarni Radom do likwidacji (pol.). sport.pl. [dostęp 2008-12-06].
- ↑ Zmiana na sportowej mapie Radomia (pol.). sportradom.pl. [dostęp 2008-12-06].
- ↑ Zarząd RCS za Czarnymi (pol.). gazeta.pl. [dostęp 2009-06-09].
- ↑ Nowak: Walka o tradycję Czarnych Radom (pol.). [dostęp 2009-04-09]. ss. siatka.org.
- ↑ Skandal w Radomiu (pol.). [dostęp 2008-06-07]. ss. czarni.pl.
- ↑ Szybka porażka w Kielcach. Kibice mistrzostwo! (pol.). [dostęp 2008-06-07]. ss. gazeta.pl.
- ↑ Olchowski: Czarni gotowi na finały (pol.). [dostęp 2008-06-07]. ss. gazeta.pl.
- ↑ Mistrzostwa Polski (pol.). hokej.sport24.pl. [dostęp 2008-10-03].
- ↑ Międzyszkolny Klub Sportowy WODNIK Radom (pol.). wodnik.radom.pl. [dostęp 2008-10-03].
- ↑ Na Sadkowie po remoncie (pol.). sport.pl. [dostęp 2008-10-03].
[edytuj] Zobacz też
- Polska Liga Siatkówki
- Mistrzostwa Polski w piłce siatkowej mężczyzn
- Puchar Polski w piłce siatkowej mężczyzn
- I liga polska w piłce siatkowej mężczyzn
- II liga polska w piłce siatkowej mężczyzn
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
|
|||||||
