Czerwone Brygady

Flaga używana przez ugrupowanie

Czerwone Brygady (wł. Brigate Rosse) – włoskie ugrupowanie terrorystyczne, utworzone 20 października 1970 przez Renato Curcio, Margherite Cagol, Franco Triano, Giorgio Semeria, Corado Simoni, w związku z brakiem (według nich) skuteczności działania mniej radykalnych organizacji lewicowych.

W 1978 Czerwone Brygady zamordowały dawnego pięciokrotnego premiera Włoch – Aldo Moro. Organizacja dokonała porwania szefa dowództwa wojsk lądowych NATO na południową Europę gen. Jamesa Doziera z USA, który został uwolniony przez włoską policję, przez jej antyterrorystyczny wydział Nucleo Operativo Centrale di Sicurezza. Od 1984 roku widoczny stał się rozłam grupy. Obecnie (2012) grupa terrorystyczna praktycznie nie istnieje.

Powstanie i ideologia

Czerwone Brygady były ugrupowaniem terrorystycznym o skrajnie lewicowej ideologii. Grupa ta podobnie do niemieckiego RAF’u głosiła hasła walki z kapitalizmem i amerykańskim imperializmem. Organizacja powstała w 1970 r. Od początku swojego istnienia była związana z włoskimi uniwersytetami w Trieście i Mediolanie. Miejsca te stanowiły centralny punkt naboru nowych członków do organizacji – studentów.

Pierwszymi przywódcami Brygad byli Renato Curcio i jego żona Mara Cagol, a celem organizacji było zburzenie całego systemu wyzysku i budowy alternatywnego, komunistycznego porządku społecznego. Jako metodę walki Curcio zalecał odejście od tzw. rewolucyjnej spontaniczności, polegającej na włączaniu się do wszelkich aktów protestu w celu zaostrzenia konfliktów. Uważał on, że taka taktyka prowadzi do powstania co najwyżej tymczasowych sojuszy między robotnikami i studentami, a trwałe związki między tymi grupami społecznymi mogą być nawiązane tylko przez tworzenie grup rewolucyjnych. Według wzorca leninowskiego, grupy te powinny się co prawda włączać do konfliktów społecznych, ale przy jednoczesnym propagowaniu jednolitej linii politycznej. Na takich zasadach została zbudowana późniejsza struktura organizacyjna Czerwonych Brygad (stąd liczba mnoga). Uważano, że w obliczu siły kapitalizmu jedyną metodą walki mogącej przynieść rezultaty będzie walka partyzancka, która musi odbywać się na trzech płaszczyznach: ”Dezorganizacja wroga przez ataki punktowe, uświadamianie społeczeństwa przez propagandę czynu i organizowania ludu przez wciąganie go do szeroko zakrojonych akcji.”^{[potrzebne źródło]}

Szkolenie

Czerwone Brygady były szkolone i wspomagane przez Státní bezpečnost Ministerstva vnitra ČSSR (Służbę bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Czechosłowackiej Republiki Socjalistycznej)^{[potrzebne źródło]}.

Struktura organizacyjna

Struktury organizacyjne Czerwonych Brygad były zbudowane hierarchicznie. Na samym dole znajdowały się pojedyncze brygady liczące od 2 do 5 członków. Istniały brygady odpowiedzialne za logistykę, sporządzanie fałszywych dokumentów, organizowanie broni, zakonspirowanych mieszkań, samochodów, a także opieki lekarskiej. Inne brygady zajmowały się działalnością w fabrykach, zbierały informacje o nastrojach robotników i przeprowadzały zamachy. Brygady polityczne zbierały informacje o rządzących politykach, a brygady obronne zajmowały się policją, wymiarem sprawiedliwości i więziennictwem. Następnym szczeblem struktury były kolumny skupiające brygady z tego samego terenu. Kolumny tego szczebla zlokalizowane były w Turynie, Mediolanie, Genui, Veneto, Rzymie. Każda kolumna miała jednego przywódcę, który kierował wszystkimi organizacjami Czerwonych Brygad na swoim terenie. Na tym szczeblu podejmowano decyzje dotyczące akcji terrorystycznych o zasięgu regionalnym. Kierownictwo całej organizacji na szczeblu krajowym podzielono na dwa organy: Kierownictwo Strategiczne i Komitet Wykonawczy. Komitet stanowił centrum polityczne, w którym podejmowano decyzje o kierunku poszczególnych kampanii. Kierownictwo strategiczne stanowiło natomiast centrum władzy wojskowej. Członkowie komitetu (4-5 osób) wchodzili jednocześnie w skład kierownictwa strategicznego. Do grona tego należeli też szefowie poszczególnych komitetów.^{[potrzebne źródło]}

Działalność terrorystyczna

Początkowo działalność grupy była skierowana przeciwko wielkim zakładom przemysłowym. Celem akcji było z jednej strony przestraszenie kapitalistów, a z drugiej – obudzenie „proletariackiej solidarności”, zaostrzenie konfliktu między robotnikami i kierownictwem firm oraz wzniecenie chaosu, z którego miała powstać rewolucja. Na początku zaczęto podkładać bomby w fabrykach (koncern Pirelli). Porywano również członków dyrekcji fabryk, których – po przesłuchaniu przez „trybunał ludowy” – wypuszczano na wolność. Wśród osób porwanych przez Czerwone Brygady był m.in. Ettore Amerio, szef personalny koncernu FIAT, a w lutym 1973 r. na 5 godzin porwano Brunona Lubate, funkcjonariusza związków zawodowych. Terroryści ogolili mu głowę, zdjęli spodnie i przykuli do bramy fabryki Fiata z przytwierdzoną tablicą, która głosiła, że jest on zdrajcą sprawy robotniczej. Takimi działaniami Czerwone Brygady „demaskowały” przedstawicieli związków zawodowych.

18 kwietnia 1974 r. porwano Maria Sossiego, w tym momencie Czerwone Brygady weszły na nowe terytorium, z nową strategią – „Trafić w żywotne centra państwa”. Wszelkie akcje, które zaczęli przeprowadzać, miały jakieś drugie dno, np. data porwania Sossiego nie została wybrana przypadkowo – w tym dniu miało być obsadzone stanowisko szefa zrzeszenia włoskich pracodawców. Po 35 dniach pobytu w rękach porywaczy i przesłuchaniu przez „trybunał ludowy” Sossi został wypuszczony na wolność. Tę akcję można określić jako porażkę terrorystów (władze nie spełniły żądania zwolnienia więźniów), lecz odniosła ona sukces propagandowy. Czerwone Brygady przez lata pojawiały się na pierwszych stronach gazet. 1974 był rokiem nasilenia akcji terrorystycznych, Czerwone Brygady miały za cel zamach stanu.

W 1975 r. w więzieniach znaleźli się wszyscy założyciele Czerwonych Brygad i ponad 100 osób podejrzanych o współpracę. Wpłynęło to na zmianę strategia organizacji. W pierwszej fazie działalności Czerwone Brygady nie zabijały i nikogo nie zraniły, porwania były traktowane jako źródło reklamy. Z ciekawostek tego okresu można podać, że np. szefowi personalnemu Fiata odesłano zegarek, który zgubił podczas pobytu w ludowym więzieniu, a sędziemu Sossi po uwolnieniu wręczono bilet powrotny na pociąg. Takie gesty były później niewyobrażalne. Aldo Moro – 10 maja 1978 r. znaleziono go zastrzelonego w bagażniku renaulta zaparkowanego na Via Caetani w Rzymie – w połowie drogi między partyjną centralą komunistów i chadeków. Tego właśnie dnia miał być zaprzysiężony czwarty koalicyjny rząd, w którym po raz pierwszy jako partner występowali komuniści (było to początkiem końca „historycznego kompromisu”). Po zamordowaniu Moro wszyscy terroryści zostali zatrzymani.^{[potrzebne źródło]}

Koniec organizacji

W samym tylko 1977 r. Czerwone Brygady przeprowadziły 160 zamachów w Turynie, z czego 85 to eksplozje bomb w siedzibach partii politycznych i związków zawodowych, a 7 osób zostało zamordowanych. To, co udało im się osiągnąć, jest dokładną odwrotnością ich celów. Ludzie obrócili się przeciwko Czerwonym Brygadom, zaczęto protestować, demonstrować, a klasa robotnicza odżegnała się od politycznego bandytyzmu. Kontakty z mafią przypieczętowały koniec organizacji.^{[potrzebne źródło]}

W styczniu 2010 roku, pod zarzutem próby reaktywacji Czerwonych Brygad, aresztowano Manolo Morlacchi’ego (syn współzałożyciela tejże organizacji terrorystycznej) oraz Costantino Virgilio.

Bibliografia

• V. Grotowicz, Terroryzm w Europie Zachodniej, PWN, Wrocław 2000, s. 165-193.
• T. Białek, Terroryzm manipulacja strachem, Studio Emka, Warszawa 2005, s. 82-83.
• A. Bernard, Strategia terroryzmu, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978, s. 139-154.
• I. Pisano, Ja terrorysta, Wydawnictwo Wołoszański, Warszawa 2005, s. 153-182.

Linki zewnętrzne

• Brigate Rosse – Fakty, dokumenty i osoby (wł.)