Czesław Bartnik

Czesław Stanisław Bartnik
Data i miejsce urodzenia	9 sierpnia 1929 Źrebce
Wyznanie	katolickie
Kościół	rzymskokatolicki
Prezbiterat	21 czerwca 1953
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Czesław Bartnik w Wikicytatach

Czesław Stanisław Bartnik (ur. 9 sierpnia 1929 w Źrebcach koło Szczebrzeszyna) – katolicki prezbiter, prof. dr hab. teologii, filozof, publicysta społeczno-polityczny, historiolog, poeta, twórca tzw. personalizmu uniwersalistycznego, profesor zwyczajny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, od 2006 wykładowca WSKSiM w Toruniu. Związany ze środowiskiem Radia Maryja.

Życiorys

W latach 1936–1940 był uczniem Szkoły Powszechnej w Źrebcach, w następnych trzech latach w Szczebrzeszynie. W lipcu 1943 przeżył wysiedlenie wraz z całą rodziną, z którą wyjechał do Gorajca. Wiosną 1944 uczęszczał do tajnego Gimnazjum w Radecznicy zorganizowanego przez Armię Krajową i Bataliony Chłopskie, następnie do Gimnazjum w Szczebrzeszynie. W latach 1947–1948 uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. św. Stanisława Kostki w Lublinie. Po maturze, w 1948 rozpoczął studia na KUL-u jako kleryk. 21 czerwca 1953 w Lublinie przyjął święcenia kapłańskie z rąk bpa Piotra Kałwy. W latach 1948–1953 studiował filozofię i teologię (KUL), wyrazem tego była praca magisterska Rzym a stosunki czesko-polskie za Władysława Jagiełły na pisana pod kierunkiem ks. prof.Mieczysława Żywczyńskiego. W 1954 pod kierunkiem ks. prof. Bolesława Radomskiego napisał prace licencjacką: Romano Guardini. Metoda witalistyczno-fenomenologiczna zaś w 1956 doktorską z religiologii: Formacja światopoglądowa Niemieckiego Ruchu Młodzieżowego w pismach Romana Guardiniego, ale jednocześnie uczęszczając na dwa inne seminaria naukowe, uwieńczył je pracami: z historii Kościoła napisał pod kierunkiem ks. prof. Mieczysława Żywczyńskiego pracę Franciszek Sawicki jako historiozof, a z biblistyki pod kierunkiem ks. prof. Feliksa Gryglewicza Perykopa o Marii i Marcie (Łk 10,38-42) w egzegezie Ojców Kościoła. Od 1957 wykładowca filozofii, teologii i historii Kościoła na KUL i w seminariach duchownych, 1959–1966 prefekt Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie, w latach 1966–1973 wicerektor tegoż seminarium, od 1973 tylko prace na KUL. Od 1966 doktor habilitowany teologii historii i teologii fundamentalnej na podstawie rozprawy Teologia historii według Leona Wielkiego. W latach 1967–1968 dzięki stypendium od kardynała Karola Wojtyły studiował historię i teologię na Gregorianum w Rzymie, w Instytucie Katolickim w Paryżu i w Uniwersytecie Katolickim w Leuven. Od 1969 kierownik Katedry Teologii Historii na KUL, przemianowanej w 1971 na Katedrę Historii Dogmatów. W latach 1973–1975 prodziekan Wydziału Teologii KUL, w 1974 uzyskał stanowisko profesora nadzwyczajnego. W 1980 otrzymał tytuł naukowy profesora.

Od 2006 wykładowca WSKSiM w Toruniu.

Działalność i dorobek

Ks. prof. Czesław Bartnik na KUL-u

Profesor zwyczajny KUL (emerytura od 1 października 2004), pracownik naukowy KUL od 1956, profesor politologii w WSKSiM w Toruniu. W latach 1979–1997 dyrektor Sekcji Teologów Dogmatycznych KUL, przez cztery kadencje, od 1990 do 2002 członek Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, od 1984 do 1989 członek Komitetu Nauk Filozoficznych PAN, od 2004 do 2007 członek Komitetu Nauk Teologicznych PAN, od 1996 członek Komisji Nauki Wiary przy Konferencji Episkopatu Polski, członek czynny TN KUL i były długoletni skarbnik. Członek Rady Naukowej Instytutu Naukowego Jana Pawła II w KUL. Od 1968 współpracownik Encyklopedii Katolickiej i redaktor działu teologii dogmatycznej (do 2002), w latach 1976–2000 redaktor naczelny Roczników Teologiczno-Kanonicznych, po 1992 Roczników Teologicznych. Od 2001 redaktor naczelny półrocznika Personalizm, wydawanego w wersji dwujęzycznej, polskiej i angielskiej. Twórca oryginalnego kierunku filozoficznego tj. personalizmu uniwersalistycznego.

Zaangażowanie społeczno-polityczne

Od wielu lat stały publicysta "Naszego Dziennika". Propagator społecznego i religijnego odrodzenia Polski, Europy i całej Kultury Zachodniej, także Kościoła katolickiego – w duchu systemu personalistycznego.

Zwolennik o. Tadeusza Rydzyka oraz aktywnego udziału ludzi Kościoła w życiu politycznym. Jest zdecydowanym przeciwnikiem liberalizmu.

Znany jest ze swojego negatywnego nastawienia do zbyt szerokiej integracji europejskiej, czemu daje wyraz w licznych publikacjach. W odniesieniu do traktatu lizbońskiego pisał m.in.

"(...) ewentualna ratyfikacja traktatu reformującego przez polityków polskich będzie ciężkim grzechem nie tylko przeciwko Ojczyźnie i Narodowi Polskiemu, ale także i przeciwko Bogu, gdyż jest to oddawanie się w niewolę ateizmu. Współpraca z UE tak, ale jako równy z równymi, nie jako poddany i wyrodny. Ciągną nas do pełnego poddaństwa Niemcom i Unii mniejszości narodowe: Żydzi polscy, Ukraińcy, Niemcy i jeszcze inni, ale nie czują one w Polsce swojej Ojczyzny i prezentują normalne resentymenty mniejszości przeciwko większości." "Nasz Dziennik", 2008, Nr 52.

Publikuje także w "Mojej Rodzinie".

Dorobek naukowy

O jego dorobku napisano ponad 40 prac naukowych, w tym 11 rozpraw doktorskich w kraju i za granicą. Do 2009 jego 37 uczniów uzyskało stopień doktora habilitowanego,a 10 uczniów zostało biskupami

Promotor 64. doktoratów oraz 479. magisteriów, autor 250. recenzji doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich, a ponadto 5. recenzji na doktorat honoris causa, w tym kardynała Józefa Ratzingera, kard. Camillo Ruiniego, czy kard. Henryka Gulbinowicza.

Publikacje

Autor ponad 3200 publikacji, w tym ponad 100 książek. Najważniejsze to:

• Kościół Boży, Lublin 1970
• Problem historii uniwersalnej w teilhardyzmie, Lublin 1972
• Teologia historii według Leona Wielkiego, Lublin 1972
• Teilhardowska wizja dziejów, Lublin 1975
• Spotkać Kogoś, Kraków 1977
• Teologia pracy ludzkiej, Warszawa 1977
• Łaska drogi, Warszawa 1978
• Teologiczne rozumienie zbawienia, Lublin 1979
• Kościół Jezusa Chrystusa, Wrocław 1982
• Chrystus jako sens historii, Wrocław 1987
• Dogmatyka katolicka – dwa tomy – (Lublin 1999–2003) określana współczesną Sumą Teologiczną
• Personalizm (1995,2000,2001, 2008)
• Hermeneutyka personalistyczna, Lublin, 1994
• Metodologia teologiczna, Lublin 1998
• Historia filozofii, Lublin 2001, ISBN 83-88615-11-4
• Kościół, Lublin 2009

Nagrody, odznaczenia

Ks. prof. Bartnik podczas wręczenia Księgi Jubileuszowej

• Nagroda Naukowa im. Włodzimierza Pietrzaka ("Civitas Christiana")
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1993)
• kanonik honorowy Kapituły Archikatedralnej Lubelskiej od (1985)
• prałat Jego Świątobliwości od (1996)
• Nagroda Lubelskiego Towarzystwa Naukowego tzw. Lubelski Nobel (1996)
• Nagroda Towarzystwa Naukowego KUL im. Idziego Radziszewskiego za rok (2005), za całokształt dorobku naukowego w duchu humanizmu chrześcijańskiego.
• Uroczyste Odnowienie Doktoratu na KUL-u (2006) (rodzaj honoris causa) przyznawanego wybitnym absolwentom KUL minimum po 50. latach od obrony doktorskiej.
• Medal Polonia Mater Nostra Est (2008)
• Medal "Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego" (2 kwietnia 2009)
• uhonorowany dwutomową Księgą Jubileuszową In Persona Christi z okazji 80. urodzin (15 października 2009)
• doktor honoris causa Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu (28 stycznia 2011)

Bibliografia

• Grzegorz Polak. Kto jest kim w Kościele. Katolicka Agencja Informacyjna. Warszawa 1999.
• Czesław Bartnik. Teologia i świat osoby. Lublin 2008.
• Mirosław Kowalczyk. Działalność naukowa i pisarska Czesława Stanisława Bartnika. Lublin 2009.
• In persona Christi. Księga na 80-lecie Księdza Profesora Czesława S. Bartnika (t.1, t.2). Red. Krzysztof Góźdź. Lublin 2009.
• Powszechna Encyklopedia Filozofii, t. 10 s. 51–54. Lublin 2009.

Linki zewnętrzne

• Czesław Bartnik w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
• Prawdziwy prorok Chrystusowy. Nasz Dziennik, 2009-04-18.
• Boży mędrzec i prorok. Nasz Dziennik, 2009-10-27.