Czesław Madajczyk
| Czesław Madajczyk | |
| Data i miejsce urodzenia | 25 października 1919 Jarocin |
| Data i miejsce śmierci | 15 lutego 2008 Warszawa |
| Odznaczenia | |
   |
|
Czesław Madajczyk (ur. 27 maja 1921 w Jarocinie, zm. 15 lutego 2008 w Warszawie) – polski historyk, polityk, nauczyciel akademicki, przed rokiem 1989 członek ścisłego grona koncesjonowanych historyków mających prawo do publikacji prac historycznych w PRL.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
W 1939 ukończył Gimnazjum Humanistyczne w Jarocinie, a w 1947 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1955 został docentem, w 1963 profesorem nadzwyczajnym, a w 1972 profesorem zwyczajnym.
W okresie 1954–1958 wykładał w Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR, a od 1954 do 1956 w Wojskowej Akademii Politycznej[1].
Był profesorem Instytutu Historii PAN w Warszawie. Od 1979 był członkiem korespondentem PAN, od 1991 członkiem rzeczywistym Akademii. Przewodniczył Komisji Historii I i II Wojny Światowej w latach 1980–1995. Był wiceprezesem Międzynarodowego Komitetu Historii II Wojny Światowej, a w latach 1982-1995 członkiem Rady Naukowej Instytutu Historii Europy w Moguncji. Był także redaktorem kwartalnika Dzieje Najnowsze oraz członkiem zespołów redakcyjnych następujących publikacji: "Kwartalnik Historyczny", "Polski Słownik Biograficzny", "Miesięcznik Literacki", "Słownik polskich towarzystw naukowych", "Rocznik Nauk Politycznych". W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.
Niektórzy historycy zarzucają mu polityczne zaangażowanie i dyspozycyjność w stosunku do władz komunistycznych[2][3],.
Wydał ponad 600 prac z zakresu najnowszej historii Polski i Europy.
[edytuj] Działalność polityczna
W 1948 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Do 1990 był członkiem polsko-radzieckiej partyjnej komisji historyków PZPR i KPZR.
[edytuj] Odznaczenia
W okresie PRL otrzymał m.in. nagrody państwowe II stopnia w 1972 i 1986, Nagrodę MON, Nagrodę Sekretarza Naukowego PAN, Krzyż Kawalerski oraz Oficerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Order Sztandaru Pracy II klasy.
[edytuj] Życie prywatne
Był synem Stanisława i Heleny z domu Nicke. Z małżeństwa z Zofią Wojtasińską miał dwóch synów: profesora historii Piotra i Jacka. Mieszkał w Warszawie.
[edytuj] Wybrane publikacje
- Polityka III Rzeszy w okupowanej Polsce, Wyd. PWN, Warszawa 1970
- Kultura europejska a faszyzm, Warszawa 1979
- Faszyzm i okupacje 1938–1945. Wykonywanie okupacji przez państwa Osi w Europie, t. I-II. Warszawa 1983
- Dramat katyński, Warszawa 1989
- Generalny Plan Wschodni. Zbiór dokumentów, pod red. Cz. Madajczyka, Warszawa 1990
[edytuj] Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ Jerzy Wiatr w Trybuna Szczególne zwierciadło (archiwum). trybuna.com.pl.
- ↑ [1] Tajne oblicze GL-PPR. Zebrane i wydane przez Marka J. Chodakiewicza i Piotra Gontarczyka
- ↑ "A od kogo mieli się uczyć dzisiejsi młodzi historycy? Od dyżurnego komunisty gomułkowca Czesława Madajczyka, w którego sztandarowej pracy trudno odróżnić, co jest ściągnięte z dokumentów Delegatury Rządu, a co jest jego własną "oryginalną" analizą, bo naukowiec ten był tak oszczędny w przypisach?" Marka J. Chodakiewicza rozmowa z Małgorzatą Rutkowską. Polonica
- Absolwenci Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego
- Działacze PZPR
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1944-1989)
- Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1944-1989)
- Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy
- Polscy historycy
- Urodzeni w 1921
- Wykładowcy Wojskowej Akademii Politycznej
- Wykładowcy Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR
- Zmarli w 2008
