Danuta Irena Bieńkowska
Danuta Irena Bieńkowska (ur. 7 grudnia 1927 r. w Toruniu - zm. 9 lipca 1974 r. w Bergen (Norwegia)) - polska poetka, prozaiczka, historyczka literatury, folklorystka.
Ukończyła slawistykę na Uniwersytecie Londyńskim. W 1965 r. uzyskała stopień doktora za rozprawę o wczesnej twórczości Żeromskiego.
W roku 1940 została wywieziona do Kazachstanu. Przebywała następnie w Iranie i w Indiach (w osiedlu polskim Valivade)[1]. W latach 1946-56 w Wielkiej Brytanii. W 1956 r. wyjechała do Kanady (Toronto). W 1958 r. debiutowała na łamach prasy emigracyjnej jako poetka. W latach 1962-74 była wykładowcą literatury polskiej i rosyjskiej na uniwersytecie w Toronto.
Zmarła tragicznie w wypadku kolei linowej w Norwegii (Bergen), gdzie bawiła przejazdem wracając z kongresu w Helsinkach..
[edytuj] Utwory wybrane
- 1959 - "Między liniami" (poezje)
- 1971 - "Pieśń suchego języka" (poezje)
- 1978 - "Między brzegami. Poezja i proza"
Przypisy
- ↑ Ryszard Sawicki, Gdzie się Ganges toczy, Gazeta, sierpień 2007, nr 56 [dostęp 23.01.2011]
[edytuj] Źródła
- Piotr Kuncewicz: Leksykon polskich pisarzy współczesnych. T. 1, A-M. Warszawa: GRAF-PUNKT, 1995. ISBN 83-86091-29-0.
- Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współczesni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
