Diatomyidae
| Diatomyidae[1] | |
| Mein i Ginsburg, 1997 | |
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Podrząd | Hystricomorpha |
| Infrarząd | Hystricognathi |
| Rodzina | Diatomyidae |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Diatomyidae – rodzina gryzoni z infrarzędu Hystricognathi[2], której zasięg ogranicza się do południowej i wschodniej Azji[3].
Spis treści |
[edytuj] Historia odkrycia i badań
Diatomyidae była do niedawna uważana przez paleontologów za rodzinę gryzoni wymarłą przed 11 milionami lat. W 2005 roku Paulina Jenkins z gronem współpracowników z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie opublikowała wyniki badań nowego gatunku gryzonia, który został odkryty w 1996 roku prowincji w Khammouan w Laosie. Ze względu na znaczną odmienność morfologiczną i genetyczną od znanych gatunków, gryzoń nie mógł być zaklasyfikowany do żadnej ze znanych rodzin.
Na podstawie przeprowadzonej w 2004 roku przez Jenkins[2] analizy mitochondrialnego DNA oraz cytochromu b włączono rodzaj Leonastes do Hystricognathi[4][5]. Nowa rodzina otrzymała nazwę Laonastidae, a odkryty gatunek został nazwany Laonastes aenigmamus (laotański szczur skalny)[2].
W 2006 roku Mary Dawson, kurator działu paleontologii ssaków Carnegie Museum of Natural History w Pittsburghu w Pensylwanii, opublikowała na łamach „Science” artykuł, w którym wykazała, że odkrycie laotańskiego szczura skalnego winno być uznane za tzw. efekt Łazarza w stosunku do uznanej za wymarłą rodziny gryzoni Diatomyidae, a on sam powinien zostać uznany za jej przedstawiciela[4].
[edytuj] Systematyka
Obecnie do rodziny Diatomyidae zalicza się sześć rodzajów[3][6]:
- Laonastes
- Laonastes aenigmamus – laotański szczur skalny
- †Fallomus
- †Diatomys
- †Marymus
- †Pierremus
- †Willmus
[edytuj] Rozmieszczenie geograficzne
Gatunki z rodziny Diatomyidae występowały jedynie na terenie południowej i wschodniej Azji. Najstarsze kopalne ślady występowania tych gryzoni datowane są na oligocen. Młodsze, odnalezione w Pakistanie skamieliny gatunku Marymus dalanae są datowane na przełom oligocenu i miocenu. Opisywane przez paleontologów na podstawie śladów kopalnych gatunki z Tajlandii, Chin i Japonii charakteryzowały się większą masą ciała oraz zredukowanym uzębieniem o charakterystycznym dwurzędowym układzie (bilophodont). Stopień ścierania uzębienia wskazywał, że zwierzęta te należały do roślinożerców. Paleontolodzy wskazywali także na dość szybko postępujące w czasie zróżnicowanie w obrębie rodziny. Współczesny laotański szczur skalny zamieszkuje skaliste tereny w centralnej części Laosu[3].
[edytuj] Przypisy
- ↑ Diatomyidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Paulina D. Jenkins, C. William Kilpatrick, Mark F. Robinson, Robert J. Timmins. Morphological and molecular investigations of a new family, genus and species of rodent (Mammalia: Rodentia: Hystricognatha) from Lao PDR. „Systematics and Biodiversity”. 2 (4), s. 419–454, 2005. doi:10.1017/S1477200004001549 (ang.).
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Lawrence J. Flynn. Origin and Evolution of the Diatomyidae, with Clues to Paleoecology from the Fossil Record. „Bulletin of Carnegie Museum of Natural History”, s. 173-181, 2007. Peabody Museum, Harvard University, Cambridge. [173:OAEOTD2.0.CO;2 doi:dx.doi.org/10.2992/0145-9058(2007)39[173:OAEOTD]2.0.CO;2] (ang.).
- ↑ 4,0 4,1 Mary R. Dawson, Laurent Marivaux, Li Chuan-kui, K.Christopher Beard i inni. Laonastes and the "Lazarus Effect" in Recent Mammals. „Science”. 311 (5766), s. 1456–1458, 2006. doi:10.1126/science.1124187 (ang.).
- ↑ Dorothée Huchon, Pascale Chevret, Ursula Jordan, C. William Kilpatrick i inni. Multiple molecular evidences for a living mammalian fossil. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 104 (18), s. 7495–7499, 2007. doi:10.1073/pnas.0701289104 (ang.).
- ↑ Raquel López-Antoñanzas. First diatomyid rodent from the Early Miocene of Arabia. „Naturwissenschaften”. 98, s. 117–123, 2011. doi:10.1007/s00114-010-0745-0 (ang.).
