Dick Norman
| Dick Norman | |
 Dick Norman |
|
| Państwo |  Belgia |
| Miejsce zamieszkania | Waregem, Belgia |
| Data i miejsce urodzenia | 1 marca 1971 Waregem, Belgia |
| Wzrost | 203 cm |
| Masa ciała | 95 kg |
| Gra | leworęczna, oburęczny backhand |
| Status profesjonalny | 1991 |
| Zakończenie kariery | aktywny |
| Trener | Jan Dewitt |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 85 (6 listopada 2006) |
| Australian Open | 2R (2006) |
| Roland Garros | 3R (1997) |
| Wimbledon | 4R (1995) |
| US Open | 2R (2002) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 4 |
| Najwyżej w rankingu | 10 (26 kwietnia 2010) |
| Australian Open | 2R (2006) |
| Roland Garros | F (2009) |
| Wimbledon | SF (2009, 2010) |
| US Open | QF (2009, 2010) |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa | |
Dick Norman (ur. 1 marca 1971 w Waregem), belgijski tenisista zawodowy, reprezentant Belgii w Pucharze Davisa, zwycięzca turniejów ATP Tour w deblu.
Leworęczny zawodnik, jeden z najwyższych graczy wśród tenisistów (2,03 m), zadebiutował w gronie zawodowców w 1991. W grze pojedynczej pierwsze sukcesy zaczął odnosić w roku 1995 kiedy to w maju doszedł do IV rundy wielkoszlemowego Wimbledonu, eliminując kolejno trzech byłych mistrzów tego turnieju (dwóch w grze pojedynczej) – Australijczyka Casha, Szweda Edberga i deblistę Australijczyka Woodbridge'a; przegrał w 1/8 finału z innym dawnym zwycięzcą wimbledońskim, Niemcem Beckerem. W lipcu tegoż samego roku wygrał swój pierwszy challenger w Newcastle. Dwa lata później wygrał challengery w Dreźnie i Neumünster oraz dotarł do III rundy Roland Garrosa; przegrał z późniejszym finalistą i byłym triumfatorem turnieju Hiszpanem Bruguerą. W roku 2001 w maju wygrał rozgrywki w Antwerpii, a w 2002 wygrał challengery w Magdeburgu, San Luis Potosí, Andorze i Quito. Sezon 2003 zakończył z jednym challengerowym zwycięstwem - w San Luis Potosí, a w roku 2004 zatriumfował w Ischgl. W roku 2005 zwyciężył na początku lutego w Belgradzie, a pod koniec sezonu w Dniepropetrowsku. W sezonie 2007 doszedł do swojego pierwszego półfinału turniejów rangi ATP Tour na trawiastych kortach w Newport, eliminując po drodze rozstawionego z nr 8. Niemca Michaela Berrera; przegrał z Nicolasem Mahutem. W roku 2009 przechodząc najpierw eliminacje wygrał challenger w Meksyku. Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 85. miejscu na początku listopada 2006.
W grze podwójnej pierwszy finał turniejów ATP Tour osiągnął w Pekinie grając w parze z Fernonem Wibierem. Mecz o tytuł przegrał z deblem Tommy Ho-Sébastien Lareau. Na początku 2007 wygrał wspólnie Xavierem Malisse turniej w Madras pokonując w finale wynikiem 7:6, 7:6 hiszpańską parę Rafael Nadal-Bartolomé Salvá-Vidal. Drugie turniejowe zwycięstwo zaliczył w lutym 2009, kiedy w parze z Amerykaninem Jamesem Cerretanim wygrał turniej w Johannesburgu. Wiosną tegoż roku osiągnął wielkoszlemowy finał na paryskich kortach imienia Rolanda Garrosa; na French Open 2009 w parze z Wesley Moodiem z RPA wyeliminował m.in. amerykańskich bliźniaków Boba i Mike Bryanow, jednak w finale musiał uznać wyższość hindusko-czeskiego duetu Leander Paes-Lukáš Dlouhý przegrywając 6:3, 3:6, 2:6. W wieku 38 lat stał się najstarszym finalistą paryskiego turnieju wielkoszlemowego w erze open. Pod koniec czerwca zwyciężył wspólnie z Moodiem w turnieju rozgrywanym na kortach w 's-Hertogenbosch. Czwarty deblowy tytuł Belg wywalczył na początku lutego 2011 w Zagrzebiu. Razem z Horią Tecău pokonał w finale hiszpańską parę Marcel Granollers-Pujol-Marc López. W maju 2012 roku razem z Xavierem Malisse wystąpił w finale turnieju w Monachium. W meczu o mistrzostwo ulegli parze Čermák–Polášek 4:6, 5:7. Najwyższą pozycję w zestawieniu deblistów osiągnął pod koniec kwietnia 2010 - nr 10.
W 1995 debiutował w reprezentacji Belgii w Pucharze Davisa; przyczynił się do awansu Belgów do najwyższej grupy rozgrywek – Grupy Światowej, wygrywając dwa mecze w grze pojedynczej oraz występując w zwycięskim deblu (z Dewulfem) w spotkaniu z Norwegią. Rok później wystąpił w meczu I rundy Grupy Światowej ze Szwecją, ponosząc porażki zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. Powrócił do reprezentacji narodowej po kilkuletniej przerwie w 2004 (mecz z Chorwacją). W 2005 wystąpił w meczu z Serbią i Czarnogórą, w 2006 ze Słowacją, w 2007 z Niemcami (ponownie w Grupie Światowej). W tym ostatnim spotkaniu pokonał Philippa Kohlschreibera.
Spis treści |
[edytuj] Statystyki turniejowe
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP Tour 500 |
| ATP Tour 250 |
[edytuj] Gra podwójna
[edytuj] Mistrz (4)
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 2007 |  Madras |
Twarda | Xavier Malisse |
 Rafael Nadal Bartolomé Salvá-Vidal |
7:6, 7:6 |
| 2. | 2009 |  Johannesburg |
Twarda |  James Cerretani |
 Ashley Fisher Rik de Voest |
6:7, 6:2, 14-12 |
| 3. | 2009 |  's-Hertogenbosch |
Trawiasta | Wesley Moodie |
 Johan Brunström Jean-Julien Rojer |
7:6, 6:7, 10-5 |
| 4. | 2011 |  Zagrzeb |
Twarda |  Horia Tecău |
Marcel Granollers Marc López |
6:3, 6:4 |
[edytuj] Finalista (3)
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 1995 |  Pekin |
Dywanowa | Fernon Wibier |
Tommy Ho Sébastien Lareau |
6:7, 6:7 |
| 2. | 2009 |  French Open |
Ceglana | Wesley Moodie |
 Lukáš Dlouhý Leander Paes |
6:3, 3:6, 2:6 |
| 3. | 2012 |  Monachium |
Ceglana | Xavier Malisse |
František Čermák Filip Polášek |
4:6, 5:7 |
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Dick Norman sylwetka na stronie ATP Tour (ang.)
- Dick Norman sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)
- Sylwetka na stronie ITF (ang.)
- Strona internetowa
