Dick Quax
| Dick Quax | ||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
1 stycznia 1948 Alkmaar |
|||||||||||
| Dyscypliny | lekkoatletyka | |||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||
|
||||||||||||
Theodorus Jacobus Leonardus ("Dick") Quax (ur. 1 stycznia 1948 w Alkmaar, Holandia) – lekkoatleta nowozelandzki.
Wyemigrował wraz z rodzicami z Holandii do Nowej Zelandii w 1954. Trenowany przez Johna Daviesa, pokazał się szerszej publiczności na Igrzyskach Brytyjskiej Wspólnoty Narodów w 1970 w Edynburgu, kiedy toczył wyrównany (chociaż ostatecznie przegrany) bój z kenijskim mistrzem Kipchoge Keino na 1500 m (zajął 2. miejsce). Przez kolejne kilka lat starty ograniczyła mu seria kontuzji; ponowne sukcesy przyszły w drugiej połowie lat 70. Został w Montrealu (1976) wicemistrzem olimpijskim na 5000 m (za Lasse Virénem), a w 1977 w Sztokholmie ustanowił na tym samym dystansie rekord świata wynikiem 13.12,87.
Próbował także swoich sił w maratonie. Po zakończeniu kariery zawodniczej był trenerem i menedżerem sportowym. W 1990 został wpisany do Hall of Fame sportu nowozelandzkiego.
