Digambarowie
Digambarowie (dewanagari: दिगंबर) - jeden z dwóch głównych (obok śwetambarów) kierunków w łonie dźinizmu.
Spis treści |
[edytuj] Etymologia
W sanskrycie słowo digambar (दिगंबर) oznacza dosłownie odzianego w sferę nieba, odzianego w przestwór[1] i odnosi się do tego, iż digambarowie chodzili zupełnie nago w odróżnieniu od śwetambarów, którzy ubierali się na biało. Jednak obecnie również i digambarowie używają ubrań (dawny zwyczaj pozostał tylko w obrębie niektórych klasztorów).
[edytuj] Doktryna
Podział na digambarów i śwetambarów zaistniał prawdopodobnie już w czasach Mahawiry, gdyż śwetambarowie nie przyjęli wszystkich jego reform. Rozłam nasilił się w II wieku n.e., jednak jeszcze do XI wieku istniały wspólne świątynie obu odłamów. Pozycja kobiet jest gorsza niż w rywalizującej grupie: zaprzecza się możliwości osiągnięcia przez nie mokszy zanim nie narodzą się jako mężczyźni[1], nie mogą także zostać mniszkami. W odróżnieniu od śwetambarów nie mają kanonu świętych pism- twierdzą iż kanon dźinijski zaginął.
[edytuj] Przedstawiciele szkoły i ich dzieła
- Bhadrabahu (zm. 318 p.n.e.) - założyciel nurtu.
- Kalpasutra,
- Niryukti,
- Dristivada.
- Samantabhadra (VI w n.e.),
- Aptamimansa,
- Pudżjapada (ok. X–XI w n.e.),
- Nemiczandra (ok. X–XI w n.e.),
- Dewanandin,
- Akalanka (ok. VIII w n.e.),
- Asztasati.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Digambar Jain Sect, Digambar Jain Online, dostęp 18.04.2010
