Doku Umarow
| Doku Umarow | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 13 kwietnia 1964 Czeczenia |
 1. Emir Kaukaski |
|
| Okres urzędowania | od 31 października 2007 do 1 sierpnia 2010 |
| Poprzednik | urząd nie istniał |
| Następca | Asłambek Wadałow |
| 3. Emir Kaukaski |
|
| Okres urzędowania | od 4 sierpnia 2010 do nadal |
| Poprzednik | Asłambek Wadałow |
 5. Prezydent Czeczeńskiej Republiki Iczkerii |
|
| Okres urzędowania | od 17 czerwca 2006 do 31 października 2007 |
| Poprzednik | Chalim Sadułajew |
| Następca | Ahmed Zakajew |
Doku Umarow (czecz. Umaran Xamadi khant Dokka ros. Доку Хаматович Умаров) (ur. 13 kwietnia 1964 w Czeczenii) – partyzant czeczeński, były prezydent Czeczeńskiej Republiki Iczkerii i przywódca Emiratu Kaukaskiego.
Spis treści |
[edytuj] Biografia
Dowodził partyzanckim oddziałem w I wojnie czeczeńskiej, po jej zakończeniu mianowany generałem. W rządzie Asłana Maschadowa od 1997 pełnił funkcję Sekretarza Rady Bezpieczeństwa i szefa urzędu do spraw walki z przestępczością. Stracił tę funkcję z uwagi na słabą skuteczność w walce z przestępczością, a przede wszystkim niemożność zahamowania fali porwań dla okupu.
Powrócił do polityki i walki zbrojnej w 1999 po wybuchu II wojny czeczeńskiej. W 2001 mianowany dowódcą jednego z frontów, od sierpnia 2004 także ministrem bezpieczeństwa w rządzie separatystów. W 2005 mianowany wiceprezydentem, a w czerwcu 2006 po śmierci Chalima Sadułajewa objął stanowisko prezydenta Republiki Iczkerii. Wiceprezydentem mianował Szamila Basajewa, a po śmierci tegoż, Supiana Abdullajewa.
31 października 2007 ogłosił likwidację Czeczeńskiej Republiki Iczkerii i powstanie w jej miejsce islamistycznego Emiratu Kaukaskiego, mającego docelowo objąć wszystkie rosyjskie republiki na Kaukazie Północnym (aktu tego nie uznał przebywający w Wielkiej Brytanii Ahmed Zakajew). Umarow był przywódcą wszystkich ugrupowań powstańczych w tym regionie Rosji (przede wszystkim w Czeczenii oraz w sąsiednich republikach Inguszetii i Dagestanu), które jednak często zachowują szeroką autonomię.
31 marca 2010 przyznał się do organizacji zamachów w Moskwie[1].
1 sierpnia 2010, Umarow ogłosił, iż rezygnuje z funkcji emira. Przyczyną ustąpienia lidera bojowników był stan zdrowia. W 2009 został ciężko ranny w walkach z wojskiem rosyjskim. Został też prawdopodobnie podtruty przez rosyjskie służby specjalne. Na swojego następcę mianował Asłambeka Wadałowa[2]. 4 sierpnia jednak odwołał swoją decyzję i powiedział, że nadal będzie rządzić emiratem[3].
8 lutego 2011 roku przyznał się do zorganizowania zamachu na lotnisku w Moskwie, w którym zginęły 34 osoby.
[edytuj] Rodzina
Umarow jest żonaty i ma sześcioro dzieci, z których najmłodsze urodziło się w roku 2006. Dwaj bracia Umarowa, Isa oraz Musa, zginęli w walce. Od roku 2003 wiele osób z jego rodziny (podobnie jak członkowie rodzin wielu innych separatystów czeczeńskich), włączając w to całą jego najbliższą rodzinę, zostało porwanych przez "nieznanych, uzbrojonych sprawców". Niektóre z tych osób zostały zwolnione, ale inne zniknęły i prawdopodobnie nie żyją. Krótko po wzięciu zakładników w Biesłanie w roku 2004, podczas którego kilkoro z krewnych Umarowa przetrzymywano przez kilka dni w bazie Chan Kała koło Groznego. Prokurator generalny Włodzimierz Ustinow zaproponował zwyczaj brania zakładników z rodzin powstańców. W roku 2005 rosyjska organizacja Memoriał oskarżyła kadyrowców o prowadzenie polityki takich porwań. 5 maja 2005 grupa zamaskowanych napastników uprowadziła żonę Umarowa, jego jednorocznego syna oraz jego siedemdziesięcioczteroletniego ojca Hamada. Zgodnie z wiadomościami od powstańców, rodzina Umarowa została porwana przez pracowników Neftiepołku, kierowanego przez Adama Delimchanowa i wtrącona do osobistego więzienia Kadyrowa we wiosce Centoroj. Kilka miesięcy wcześniej, 24 lutego, brat Umarowa, Rusłan także został porwany przez uzbrojonych mężczyzn i rzekomo torturowany przez FSB w bazie Chan Kała. Żona oraz syn Umarowa zostali później zwolnieni, ale jego ojciec oraz młodszy brat zniknęli. W kwietniu 2007 Umarow uznał ich za zabitych w niewoli. W sierpniu 2005 siostra Umarowa, Natalia Chumaidowa została porwana w Urus-Martanie. Kilka dni później została zwolniona po protestach mieszkańców okolic i blokadzie drogi federalnej. W latach 2003–2004 jego kuzyn Zaurbek Umarow oraz bratanek Roman Atajew zostali uwięzieni w Czeczenii oraz Inguszetii a potem zaginęli.
[edytuj] Źródła
- Profile: Doku Umarov. BBC News.
Przypisy
- ↑ Umarow przyznał się do zamachów w Moskwie. 2010-03-31. [dostęp 2010-03-31].
- ↑ Czeczenia: Doku Umarow ustępuje. Otruty przez FSB?. 2010-08-02. [dostęp 2010-08-02].
- ↑ Chechen rebel chief denies quitting. 2010-08-04. [dostęp 2010-08-04].
|
||||||||||||||||||||
