Dom Towarowy Okrąglak
| Okrąglak | |
Widok z narożnika ul. 27 Grudnia i Gwarnej |
|
| Państwo | |
| Miejscowość | Poznań |
| Adres | ul. Mielżyńskiego 17 |
| Styl architektoniczny | modernizm |
| Architekt | Marek Leykam |
| Wysokość całkowita | 45 m |
| Kondygnacje | 9 |
| Rozpoczęcie budowy | 1949 |
| Ukończenie budowy | 1954 |
| Na mapach: | |
| Strona internetowa | |
Dom Towarowy "Okrąglak" – budynek znajdujący się w Poznaniu przy ul. Mielżyńskiego 17, na rogu ul. 27 Grudnia, zbudowany w latach 1949-1954 według projektu Marka Leykama.
Spis treści |
[edytuj] Opis
Jest to dziewięciopiętrowy budynek w kształcie walca, z położoną centralnie klatką schodową o średnicy 5 metrów i trzema biegami schodów. Na dachu budynku mieścił się taras widokowy otoczony balustradą. Okrąglak był pierwszym w Poznaniu budynkiem wykonanym z prefabrykatów[1]. Swoim wyglądem i konstrukcją nawiązuje do tradycji modernizmu[1]. Wiele lat później dobudowano do niego budynek biurowy zwany "kwadraciakiem"[2], którego łączy z Domem Towarowym podobny wygląd elewacji. W latach 1977-1979 do istniejącej klatki schodowej dobudowano windę wraz z maszynownią dźwigów oraz zewnętrzną, ewakuacyjną klatkę schodową. W podziemiach zamontowano wówczas także zbiornik na wodę o pojemności 100 tys. litrów[2].
Obecnie budynek ma 45 m wysokości, zaś jego powierzchnia wynosi 5,9 tys. m².
[edytuj] Historia
Budowa Domu Towarowego rozpoczęła się w 1948 roku w miejscu zniszczonego podczas II wojny światowej Banku Cukrownictwa[3]. Otwarcie nastąpiło w 1955 roku. Rok później Okrąglak został włączony do Poznańskiego Zjednoczenia Przedsiębiorstw Handlowych[2]. Od początku swojego istnienia wzbudzał kontrowersje (m.in. dlatego, że wyróżniał się na tle innych ówczesnych realizacji architektonicznych, głównie socrealistycznych)[1].
Współcześnie Okrąglak nie pełni już roli domu towarowego, gdyż nie spełniał standardów. Do początku 2009 roku znajdowały się w nim pojedyncze sklepy i punkty usługowe.
Okrąglak został wpisany w 2003 r. na listę zabytków.
W 2005 otrzymał nagrodę Złotego Quadro w konkursie na najlepszy poznański budynek półwiecza 1955-2005.[4]
W latach 2011- 2012 budynek przeszedł gruntowy remont. Zmienił on się w budynek biurowo-usługowy. Przywrócona została również oryginalna elewacja.
Po drugiej stronie ulicy Mielżyńskiego mieści się zabytkowa kamienica Posener Bauhütte, a nieco dalej gmach PZU. W pobliżu stoi zaś modernistyczny gmach Domaru.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Piotr Marciniak: Doświadczenia modernizmu. Architektura i urbanistyka Poznania w czasach PRL. Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2010, s. 63. ISBN 978-83-7503-113-3.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Piotr Marciniak: Doświadczenia modernizmu. Architektura i urbanistyka Poznania w czasach PRL. Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2010, s. 61. ISBN 978-83-7503-113-3.
- ↑ Piotr Marciniak: Doświadczenia modernizmu. Architektura i urbanistyka Poznania w czasach PRL. Poznań: Wydawnictwo Miejskie, 2010, s. 60. ISBN 978-83-7503-113-3.
- ↑ Dariusz Jędrzejewski: Miasta dla ciekawych. Poznań. Warszawa: Hachette, 2007, s. 43. ISBN 978-83-7448-725-2.