Dominik Hrbatý

Dominik Hrbatý
Dominik Hrbatý
Państwo	Słowacja
Miejsce zamieszkania	Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia	4 stycznia 1978 Bratysława
Wzrost	183 cm
Masa ciała	79 kg
Gra	praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny	1996
Zakończenie kariery	2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje	6
Najwyżej w rankingu	12 (18 października 2004)
Australian Open	QF (2001, 2005)
Roland Garros	SF (1999)
Wimbledon	3R (2004)
US Open	QF (2004)
Gra podwójna
Wygrane turnieje	2
Najwyżej w rankingu	14 (13 listopada 2000)
Australian Open	2R (2000, 2006)
Roland Garros	3R (2000, 2002, 2006)
Wimbledon	QF (2005)
US Open	3R (2000)

Dominik Hrbatý (ur. 4 stycznia 1978 w Bratysławie) – tenisista słowacki, zwycięzca turniejów ATP Tour w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Karierę zawodową rozpoczął w 1996, już pod koniec tego roku awansując do czołowej setki rankingu światowego, dzięki rezultatom uzyskiwanym w turniejach rangi challengerowej, wygrywając m.in. w Pilznie. Pierwszy start w turnieju wielkoszlemowym zaliczył w 1997 w Australian Open dochodząc do IV rundy (1/8 finału) po zwycięstwach nad wyżej klasyfikowanymi Australijczykiem Sandonem Stollem, Szwedem Nicklasem Kultim i Hiszpanem Alberto Berasateguiem, a późniejszego zwycięzcę turnieju Pete'a Samprasa zmuszając do pięciosetowej walki (w piątym secie Słowak prowadził z przełamaniem serwisu). W dalszej części sezonu 1997 osiągnął po raz pierwszy finał turnieju ATP Tour w Palermo; rok zakończył w czołowej pięćdziesiątce. Tegoż samego roku uzyskał również finał debla w Umagu, partnerując rodakowi Karolowi Kučerze.

W 1998 wygrał swój pierwszy turniej, pokonując w finale w San Marino Argentyńczyka Mariano Puertę oraz dochodząc do finału debla w Amsterdamie w parze z Kučerą. Rok później triumfował w Pradze (w finale z Czechem Slavą Dosedělem), a także był w półfinale wielkoszlemowego French Open; pokonał na kortach im. Rolanda Garrosa m.in. rozstawionego z numerem pierwszym Rosjanina Jewgienija Kafielnikowa oraz byłego lidera rankingu Chilijczyka Marcelo Ríosa, a przegrał w czterech setach ze zwycięzcą turnieju, Amerykaninem Andre Agassim.

Kolejne dobre starty w 2000 dały mu pierwszy w karierze awans do czołowej dwudziestki rankingu; nie wygrał w tym roku żadnego turnieju, ale zaliczył trzy finały, w tym turnieju rangi Masters Series w Monte Carlo (przegrał w decydującym meczu z Francuzem Piolinem). Był także w IV rundzie US Open. Wygrał w sezonie dziesięć pojedynków z rywalami z najlepszej dziesiątki na świecie, w tym cztery – z Kafielnikowem. W deblu z kolei Słowak wygrał swój pierwszy turniej rangi Masters Series w Rzymie. Wspólnie z Martinem Dammem pokonał w finale duet Wayne Ferreira-Jewgienij Kafielnikow. W tym samym roku osiągnął ponadto trzy inne finały gry podwójnej, w tym imprezy w Miami. Efektownie rozpoczął starty w 2001 – wygrał turniej w Auckland (w finale z Hiszpanem Francisco Clavetem) i był w ćwierćfinale Australian Open (w IV rundzie pokonał rozstawionego z dwójką Marata Safina, przegrał z Patrickiem Rafterem). W dalszej części sezonu zdobył deblowy tytuł w Taszkencie tworząc parę z Julienem Boutterem. W 2002 Hrbatý wypadł z najlepszej pięćdziesiątki rankingu. Poza pięćdziesiątką (ale nadal w czołowej setce) pozostawał również w 2003, osiągając finał turnieju w Auckland (porażka w finale z Gustavo Kuertenem).

Sezon 2004 był najlepszy w karierze Słowaka. Hrbatý wygrał trzy turnieje, był w jeszcze jednym finale; dzięki kolejnemu dobremu początkowi sezonu (wygrane turniejowe w Adelajdzie – w finale z Michaëlem Llodrą i Auckland – z Rafaelem Nadalem). W lutym 2004 wygrał halowy turniej w Marsylii (w finale ze Szwedem Robinem Söderlingiem). W dalszej części sezonu był w finale w Casablance (przegrał z Santiago Venturą), i ćwierćfinale US Open. Na koniec roku Hrbatý uzyskał również finał debla w Petersburgu. W październiku 2004 sklasyfikowano go na pozycji nr 12., a sezon zakończył dwie pozycje niżej.

Utrzymał miejsce w najlepszej dwudziestce tenisistów także w sezonie 2005; zakończył rok jako nr 20. w zestawieniu ATP Tour, będąc jedynym graczem w dwudziestce, który w sezonie nie wygrał żadnego turnieju, ani nawet nie był w finale. Był natomiast w ćwierćfinale Australian Open (pokonał m.in. Gastóna Gaudio i Thomasa Johanssona, przegrał z Maratem Safinem), 1/8 finału US Open. W październiku 2006 Słowak awansował do finału zawodów Masters Series w Paryżu, eliminując wcześniej Tommy'ego Haasa; przegrał z Nikołajem Dawydienką.

W 2005 pokazał się z dobrej strony w rywalizacji o Puchar Davisa. Był liderem ekipy, która po raz pierwszy w historii startów Słowacji w tych rozgrywkach awansowała do finału; zdobywał punkty we wszystkich meczach kampanii 2005, m.in. w I rundzie nad broniącymi trofeum Hiszpanami. Rok wcześniej walnie przyczynił się do odzyskania przez Słowację miejsca w Grupie Światowej Pucharu Davisa, zdobywając dwa punkty w meczu z Niemcami. W reprezentacji daviscupowej Hrbatý występuje od 1996, a debiutował w meczu z Polską, przegrywając z Michałem Gawłowskim (cały mecz Słowacja wygrała 4:1). Do końca swoich startów w rozgrywkach (listopad 2009) rozegrał 58 pojedynków (singiel i debel) z których w 33 zwyciężył. Hrbatý występuje także w innych zespołach reprezentacyjnych; miał znaczący udział w zdobyciu przez Słowację Drużynowego Pucharu Świata w 2000 (pokonał wówczas Haasa, Samprasa i Kafielnikowa) oraz Pucharu Hopmana w 2005 (wspólnie z Danielą Hantuchovą). W styczniu 2009, partnerując Dominice Cibulkovej, wygrał Puchar Hopmana po raz trzeci w karierze.

W 2010 ogłosił zakończenie kariery.

Statystyki turniejowe

Gra pojedyncza

Legenda

Wielki Szlem

Tennis Masters Cup

ATP Masters Series

Igrzyska Olimpijskie

ATP 500 Series

ATP 250 Series

Mistrz (6)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	1998	San Marino	Ceglana	Mariano Puerta	6:2, 7:5
2.	1999	Praga	Ceglana	Sláva Doseděl	6:2, 6:2
3.	2001	Auckland	Twarda	Francisco Clavet	6:4, 2:6, 6:3
4.	2004	Adelajda	Twarda	Michaël Llodra	6:4, 6:0
5.	2004	Auckland	Twarda	Rafael Nadal	4:6, 6:2, 7:5
6.	2004	Marsylia	Twarda	Robin Söderling	4:6, 6:4, 6:4

Finalista (7)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Przeciwnik w finale	Wynik finału
1.	1997	Palermo	Ceglana	Alberto Berasategui	4:6, 2:6
2.	2000	Monte Carlo	Ceglana	Cédric Pioline	4:6, 6:7(3), 6:7(6)
3.	2000	Petersburg	Twarda	Marat Safin	6:2, 4:6, 4:6
4.	2000	Brighton	Twarda	Tim Henman	2:6, 2:6
5.	2003	Auckland	Twarda	Gustavo Kuerten	3:6, 5:7
6.	2003	Casablanca	Ceglana	Santiago Ventura	3:6, 6:1, 4:6
7.	2006	Paryż	Twarda	Nikołaj Dawydienko	1:6, 2:6, 2:6

Starty wielkoszlemowe

Turniej	1996	1997	1998	1999	2000	2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	Wygrane turnieje	Bilans w turnieju
Australian Open	–	4R	1R	1R	1R	QF	4R	1R	3R	QF	4R	3R	–	2R	–	0 / 12	22-12
French Open	–	1R	3R	SF	2R	2R	1R	2R	2R	1R	3R	1R	1R	–	–	0 / 12	13–12
Wimbledon	–	1R	1R	1R	2R	1R	1R	1R	3R	2R	1R	1R	1R	–	–	0 / 12	4-12
US Open	–	1R	2R	1R	4R	2R	3R	2R	QF	4R	1R	1R	1R	–	–	0 / 12	15-12
Bilans spotkań	–	3-4	3-4	5-4	5-4	6-4	5-4	2-4	9-4	8-4	5-4	2-4	0-3	1-1	–	N/A	54-48

Gra podwójna

Mistrz (2)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	2000	Rzym	Ceglana	Martin Damm	Wayne Ferreira Jewgienij Kafielnikow	6:4, 4:6, 6:3
2.	2001	Taszkent	Twarda	Julien Boutter	Marius Barnard Jim Thomas	6:4, 3:6, 13-11

Finalista (6)

Nr	Rok	Turniej	Nawierzchnia	Partner	Przeciwnicy w finale	Wynik finału
1.	1997	Umag	Ceglana	Karol Kučera	Dinu Pescariu Davide Sanguinetti	6:7, 4:6
2.	1998	Amsterdam	Ceglana	Karol Kučera	Jacco Eltingh Paul Haarhuis	3:6, 2:6
3.	2000	Miami	Twarda	Martin Damm	Todd Woodbridge Mark Woodforde	3:6, 4:6
4.	2000	Hongkong	Twarda	David Prinosil	Wayne Black Kevin Ullyett	1:6, 2:6
5.	2000	Bazylea	Dywanowa	Roger Federer	Donald Johnson Piet Norval	6:7(9), 6:4, 6:7(4)
6.	2004	Petersburg	Dywanowa	Jaroslav Levinský	Arnaud Clément Michaël Llodra	3:6, 2:6

Odznaczenia

• Order Ľudovíta Štúra II Klasy – 2006 (potwierdzony 2011)

Bibliografia

• Sylwetka na stronie ATP (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 7 grudnia 2011].
• Sylwetka na stronie ITF (ang.). itftennis.com. [dostęp 7 grudnia 2011].
• Davis Cup profil (ang.). daviscup.com. [dostęp 7 grudnia 2011].