Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyDoradca prawny — nazwa używana przez osoby świadczące usługi prawnicze, nie należące do samorządów adwokatów lub radców prawnych i nie posiadające ich uprawnień. Organizacją skupiającą część doradców oraz reprezentującą ich interesy jest Stowarzyszenie Doradców Prawnych z siedzibą w Warszawie.
Spis treści |
Status doradcy prawnego nie jest uregulowany prawnie, zaś podstawą prawną świadczenia usług jest Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. W przeciwieństwie do wyżej wymienionych zawodów, doradcy prawni nie są objęci obowiązkowym ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej, nie obowiązują ich żadne wiążące zasady etyki, nie podlegają oni odpowiedzialności dyscyplinarnej, nie istnieje też wymóg posiadania wykształcenia prawniczego, ani obowiązek zachowania w tajemnicy informacji, które doradca uzyskał w związku ze świadczeniem pomocy prawnej (doradca prawny nie może uchylić się od zeznawania na ten temat). Propozycję uregulowania prawnego sytuacji prawnej doradców prawnych stanowi projekt ustawy przygotowany przez Ministerstwo Sprawiedliwości, przewidujący obowiązkowe egzaminy i minimalne wymogi dla osób świadczących usługi prawne[1]. Projekt ten jest krytykowany przez środowiska doradców prawnych z uwagi na ograniczanie dostępu do świadczenia usług prawnych[2], którzy opowiadają się za bardziej liberalnym systemem licencji prawniczych, przewidywanym w poprzednich projektach Ministerstwa Sprawiedliwości[3].
Doradcy prawni mogą:
- udzielać porad prawnych i przygotowywać projekty pism,
- być pełnomocnikami w postępowaniu administracyjnym,
- być pełnomocnikami w niektórych sprawach cywilnych, jeżeli łączy ich z klientem stała umowa zlecenia,
Doradcy prawni nie mogą:
- być pełnomocnikami tam, gdzie istnieje Przymus adwokacko-radcowski, a więc m.in. przed Sądem Najwyższym, Naczelnym Sądem Administracyjnym, Trybunałem Konstytucyjnym i Trybunałem Stanu,
- być pełnomocnikami w sprawach cywilnych w zakresie spraw pracowniczych i rodzinnych,
- być obrońcami lub pełnomocnikami w sprawach karnych, karnoskarbowych, o wykroczenia,
- być pełnomocnikami w sprawach patentowych,
- być pełnomocnikami w w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie o sygnaturze SK 22/02 po raz pierwszy został wyrażony pogląd, że obowiązujące w Polsce przepisy pozwalają osobom z wyższym wykształceniem prawniczym prowadzić działalność prawniczą na własny rachunek[4]. Konsekwencją wyroku było prawne usankcjonowanie działalności tzw. biur doradztwa prawnego prowadzonych przez osoby, które ukończyły studia prawnicze, ale nie należą do korporacji prawniczych tj. adwokackiej czy radcowskiej.
