Dowódca piechoty dywizyjnej (dowódca PD) – oficer dowodzący piechotą wchodzącą w skład wielkiej jednostki Wojska Polskiego II RP, popularnie zwany "Pedekiem".
Stanowisko służbowe dowódcy PD zaszeregowane było do stopnia etatowego generała brygady i występowało zarówno "na stopie pokojowej" (obecnie etat czasu "P"), jak i "na stopie wojennej" (obecnie etat czasu "W"). Oficer zajmujący stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej pełnił funkcję zastępcy dowódcy dywizji. "Pedekowi" przysługiwał dodatek funkcyjny w wysokości 400 zł, ordynans, luzak, koń wierzchowy, a od 1938 samochód służbowy z kierowcą wojskowym i ryczałtem na eksploatację pojazdu.
W wypadku gdy w rejonie dyslokacji dywizji znajdowały się fortyfikacje stałe, w etacie dowództwa dywizji piechoty tworzono stanowisko służbowe II dowódcy PD. Stanowiska drugiego dowódcy piechoty dywizyjnej utworzone zostały w:
W 1939 stanowiska dowódców PD zajmowali następujący oficerowie:
Stanowiska drugich dowódców PD zajmowali niżej wymienieni oficerowie:
| 6 Dywizja Piechoty | płk piech. | Roman Gwelesiani |
| 8 Dywizja Piechoty | płk art. | Wacław Młodzianowski |
| 15 Wielkopolska Dywizja Piechoty | płk dypl. | Antoni Durski-Trzaska |
| 20 Dywizja Piechoty | płk art. | Adam Epler |
| 23 Górnośląska Dywizja Piechoty | płk piech. | Wacław Klaczyński |
| 28 Dywizja Piechoty | płk dypl. | Aleksander Wacznadze |
|
|||||||||||||||||||||||