Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Dragomir Okuka | ||
| Data i miejsce urodzenia |
2 kwietnia 1954 Porija, Jugosławia, Bośnia i Hercegowina |
|
| Pozycja | pomocnik | |
| Informacje klubowe | ||
| Obecny klub | Jiangsu Shuntian (trener) | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1974–1985 1985–1987 1987–1989 |
Velež Mostar Örebro SK Motola FF |
450 (47) 64 (?) 58 (?) |
| Kariera trenerska | ||
| Lata | Klub/reprezentacja | |
| 1989–1990 1994–1996 1996–1997 1997–1998 1998–1999 1999–2000 2001–2003 2005–2006 2006 2007 2008–2010 2010 od 2011 |
Velež Mostar, dyrektor gen FK Bečej FK Čukarički Stankom FK Obilić Belgrad Budućnost Podgorica Vojvodina Nowy Sad KP Legia Warszawa  Serbia U-21Wisła Kraków Omonia Nikozja Lokomotiw Sofia AO Kavala Jiangsu Shuntian |
|
Dragomir "Dragan" Okuka (ur. 2 kwietnia 1954 w Poriji – w dawnej Jugosławii, obecnie Bośni i Hercegowinie) – serbski[1] piłkarz, występujący na pozycji pomocnika, a następnie trener piłkarski.
Spis treści |
Przez większą część piłkarskiej kariery - jedenaście lat - związany był z czołową drużyną ligi jugosłowiańskiej Veležem Mostar. Z zespołem, w którym występowali wówczas m.in. Vahid Halilhodžić, Blaž Slišković, Džemal Hadžiabdić, Enver Marić i Dušan Bajević, zdobył wicemistrzostwo (1974) i Puchar kraju (1981), Puchar Bałkanów (1981) oraz - w sezonie 1974/1975 - dotarł do ćwierćfinału Pucharu UEFA. Łącznie w Veležu rozegrał 450 meczów. Wówczas także ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Mostarze.
W połowie lat 80., kiedy wielu zawodników ligi zaczęło wyjeżdżać do klubów zachodnich, Okuka wyemigrował do Szwecji. Przez pięć lat, bez większych sukcesów, występował w barwach Örebro SK oraz Motola FF. Po powrocie do kraju w 1990 roku zakończył piłkarską karierę i został dyrektorem generalnym Veležu.
Po wybuchu wojny w Bośni na początku 1992 roku został zmilitaryzowany i - jako że miał stopień porucznika - został przydzielony do ochrony starszych oficerów sztabowych[2]. Po półtorarocznym pobycie w Mostarze ze względów etnicznych (jest Serbem wyznania prawosławnego) został zmuszony do ucieczki. Przez cztery miesiące ukrywał się u matki, mieszkającej niedaleko Mostaru, a następnie u przyjaciół w nadmorskiej miejscowości Hercegovia[2]. W pewnym momencie rozważał wyjazd na stałą emigrację do Szwecji, jednak ostatecznie zdecydował się pozostać w kraju[2].
Kolejny raz polityka i działania wojenne wpłynęły na jego życie pod koniec lat 90. W 1999 roku jako trener Budućnost Podgorica przyjechał do Belgradu w czasie, kiedy miasto było bombardowane przez wojska NATO. W czasie nalotów Okuka należał do oddziałów obrony cywilnej:
| „ |
Moja rola polegała na pilnowaniu, by każdy mieszkaniec bloku, który miałem pod opieką, po ogłoszeniu alarmu natychmiast udał się do najbliższego schronu. Do tego dochodziła służba przy telefonie, z pośrednictwem którego uczyłem się jak postępować w sytuacjach ekstremalnych. A takich mieliśmy sporo. [...] To były najdłuższe trzy miesiące w moim życiu. Kiedy przypomnę sobie płacz dzieci i kobiet - wciąż przeszywają mnie zimne dreszcze.[3] |
” |
W 1994 roku rozpoczął karierę szkoleniową w broniącym się przed spadkiem do drugiej ligi FK Bečej. W pierwszym sezonie swojej pracy doprowadził klub do piątego, a w kolejnym do czwartego miejsca w ekstraklasie, dzięki czemu - jako pierwszy zespół z Jugosławii - Bečej mógł zagrać w rozgrywkach europejskich (Puchar Intertoto)[2]. Efektywna praca z Bečejem sprawiła, że Okuka niedługo potem otrzymał propozycje od znacznie silniejszych klubów z Belgradu, najpierw od Partizana, gdzie jednak ostatecznie postanowiono przedłużyć umowę z ówczesnym trenerem Talim Tumbakoviciem[2], a następnie z Čukaričkiego.
Mimo iż podpisał z nim trzyletni kontrakt, zrezygnował już po kilku miesiącach - bowiem jeszcze korzystniejsza okazała się oferta od trzeciego belgradzkiego zespołu, Obilicia, gdzie prezesem był wówczas miliarder i kontrowersyjny polityk serbski Željko Ražnatović[3]. W sezonie 1997–1998 Obilić, nie przegrywając żadnego meczu ligowego, zdobył pierwszy w historii tytuł mistrza Jugosławii. Okuka, który odszedł z klubu po porażce z Bayernem Monachium w drugiej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów, przyczyn sukcesu dopatrywał się także w wojskowej atmosferze, stworzonej w klubie przez jego właściciela:
| „ |
Kiedy Ražnatović był właścicielem Obilicia, w klubie panowała absolutna dyscyplina. Piłkarze nie mogli pić alkoholu, palić papierosów, a nawet mieć w uszach kolczyków. Zupełnie jak w wojsku... Dlatego w Obiliciu - łatwiej niż w innym klubie - mogli pokusić się o dobry wynik sportowy. Dodatkowo nie mogli narzekać na brak pieniędzy.[4] |
” |
Następnie krótko pracował w Budućnost Podgorica, gdzie przeżył naloty NATO na Kosowo w 1999 roku, oraz w Vojvodinie Nowy Sad, z której odszedł - jak sam twierdził - z powodu przesadnego zaangażowania działaczy i zawodników w sprawy polityczne[3].
W marcu 2001 roku, mimo propozycji z Kuwejtu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich[5], został szkoleniowcem Legii Warszawa. Kilka miesięcy później zajął z nią trzecie miejsce w tabeli, za Wisłą Kraków i Pogonią Szczecin. Już w sezonie 2001/2002 Legia pod wodzą Okuki, mimo dwu porażek z rzędu na inaugurację rozgrywek, zdobyła pierwsze od siedmiu lat mistrzostwo kraju. Komentatorzy podkreślali, że zwycięstwo nie byłoby możliwe, gdyby nie: przejście na ustawienie 3-5-2, udane transfery (Stanko Svitlica, Aleksandar Vuković i Radostin Stanew), skuteczne posunięcia kadrowe Okuki, takie jak przywrócenie z drugiego zespołu Cezarego Kucharskiego i powierzenie mu opaski kapitańskiej, a także wystawianie w pierwszej drużynie dotychczasowych rezerwowych Wojciecha Kowalewskiego i Siergieja Omeljańczuka, wysoka forma Bartosza Karwana, Jacka Zielińskiego i Sylwestra Czereszewskiego, ale również słabsza postawa obrońcy mistrzowskiego tytułu, Wisły Kraków[6]. Serb pracował w Legii jeszcze przez jeden sezon, ale brak awansu do Ligi Mistrzów (porażka z FC Barceloną, a następnie odpadnięcie w II rundzie Pucharu UEFA po meczach z Schalke 04 Gelsenkirchen) oraz dopiero czwarte miejsce na koniec rozgrywek 2002/2003 sprawiły, że latem 2003 nowym szkoleniowcem warszawskiego klubu został asystent Okuki Dariusz Kubicki.
Półtora roku później Okuka otrzymał propozycję prowadzenia reprezentacji Serbii i Czarnogóry U-21. Awansował z nią na młodzieżowe mistrzostwa Europy 2006, gdzie dzięki grupowemu zwycięstwu nad gospodarzami turnieju Portugalczykami, jego podopieczni dotarli do półfinału. Przegrali w nim, dopiero po rzutach karnych (0:0, k. 4:5), z Ukrainą. Wśród piłkarzy prowadzonych wówczas przez Okukę znajdowali się przyszli reprezentanci Serbii oraz Czarnogóry, m.in.: Vladimir Stojković, Milan Stepanov, Dušan Basta i Simon Vukčević.
Po raz drugi w Polsce Okuka pojawił się jesienią 2006 roku, kiedy Wisła Kraków zwolniła trenera Dana Petrescu. Serb został jego następcą. Jednak tym razem jego przygoda z polską ekstraklasą trwała tylko dwa miesiące (osiem kolejek). Otrzymał wymówienie po tym, jak rundę jesienną sezonu 2006/2007 Wisła zakończyła dopiero na dziewiątym miejscu.
Od maja do grudnia 2007 prowadził - bez większych sukcesów - cypryjską Omonię Nikozja
W czerwcu 2008 roku został szkoleniowcem bułgarskiego Lokomotiwu Sofia. W pierwszym sezonie swojej pracy doprowadził go do piątego miejsca w ekstraklasie, ponadto jego podopieczny Martin Kamburow został królem strzelców ligi. W kwietniu 2010 roku szefowie klubu ogłosili, że po zakończeniu sezonu nie przedłużą kontraktu z Okuką[7]. Jednak trener został zwolniony już wcześniej, po ligowej porażce 1:2 z Czerno More Warna[8]. Kiedy odchodził, klub zajmował trzecie miejsce i miał zapewnioną grę w europejskich pucharach.
Szybko znalazł nową pracę; w czerwcu 2010 został zatrudniony przez działaczy greckiej Kavali, której zawodnikiem był wówczas m.in. Euzebiusz Smolarek. Już pięć miesięcy później został jednak zastąpiony przez Polaka Henryka Kasperczaka. W kolejnych tygodniach jego nazwisko pojawiało się w kontekście stanowiska nowego trenera Polonii Warszawa[9], jednak ostatecznie wybór prezesa Polonii, Józefa Wojciechowskiego, padł na Holendra Theo Bosa.
Nie powrócił do Polski, za to przyjął propozycję z klubu Jiangsu Shuntian, grającego w ekstraklasie Chin.
Kariera szkoleniowa
|
|||||||
|
|||||||||||||||||||||||
