Dramat symboliczny

Dramat symboliczny – utwór sceniczny, którego główną cechą jest odejście od dosłowności. Świat przedstawiony dramatu nie odzwierciedla konkretnych faktów społecznych; jego podstawowym budulcem jest symbol i niedopowiedzenie, nadrzędnym celem jest zaś wyrażenie podstawowych sytuacji humanistycznych w perspektywie metafizycznej.

Dramat symboliczny często wykorzystywał formę prozy poetyckiej i rozbudowanych, "artystycznych" didaskaliów, a na płaszczyźnie treści – wątków baśniowych i historycznych.

Za dwóch najwybitniejszych twórców dramatu symbolicznego uważa się Augusta Strindberga oraz Maurice Maeterlincka, laureata Literackiej Nagrody Nobla.

Przykłady:

• Wyzwolenie, Wesele – Stanisława Wyspiańskiego
• Ślepcy, Intruz, Wnętrze – Maurice Maeterlincka
• Wenedzi Antoniego Langego
• Gra snów, Sonata widm Augusta Strindberga
• W mroku złotego pałacu, czyli Bazillissa Teofanu, Kniaź Patiomkin Tadeusza Micińskiego