Dubrownik

	Dubrownik; Dubrovnik
	Herb Dubrownika
	; Stare Miasto w Dubrowniku
Państwo	Chorwacja
Komitat	Dubrownik-Neretwa
Burmistrz	Dubravka Šuica
Powierzchnia	143,35 km²
Wysokość	0 m n.p.m.
Ludność (2005); • liczba ludności; • gęstość	; 48 770; 340 os./km²
Nr kierunkowy	(+385) 020
Kod pocztowy	20 000
Tablice rejestracyjne	DU
	Położenie na mapie Chorwacji ; Dubrownik
	42°38′N 18°06′E / 42.633, 18.1Na mapach: 42°38′N 18°06′E / 42.633, 18.1
	Strona internetowa miasta

Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: okręt Dubrovnik.

Czerwone dachy Dubrownika

Dubrownik (chorw. Dubrovnik, do 1909 r. Ragusa) – miasto i port na południu Chorwacji (Dalmacja), nad Morzem Adriatyckim.

Liczba mieszkańców: 48,3 tys. (2005).

[edytuj] Gospodarka

Dubrownik jest głównym ośrodkiem turystycznym Dalmacji i przemysł turystyczny jest podstawą gospodarczą tego regionu, chociaż niedawna wojna tocząca się na Bałkanach spowodowała kryzys w tej dziedzinie.

W mieście znajduje się ważny port handlowy i pasażerski (np. połączenie promowe z Bari we Włoszech). W pobliżu Dubrownika znajduje się międzynarodowy port lotniczy Dubrownik. Na pobliskiej rzece zbudowano elektrownię wodną.

[edytuj] Historia

Dubrownik został założony w VII wieku jako Ragusium (później włoska Ragusa) przez rzymskich zesłańców;
w VII-VIII wieku napływ ludności słowiańskiej;
do 1204 r. podporządkowane Bizancjum;
w latach 1204-1806 wolna republika kupiecka pod władzą, kolejno: do 1358 Wenecji, potem Węgier, a od 1526 Turcji
w latach 1806-1814 Francji;
XV-XVII wiek – rozkwit kulturalny i gospodarczy Republiki Raguzy;
upadek po trzęsieniu ziemi w dniu 6 kwietnia 1667 roku;
od 1815 r. w Austrii (później Austro-Węgry);
w latach 1918-1941 w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców, od 1929 pod nazwą Jugosławia;
kwiecień 1941-wrzesień 1943 r. – okupacja włoska;
1943-1944 – okupacja niemiecka;
październik 1944 r. – oswobodzenie Dubrownika przez oddziały partyzanckie;
1944 – 1991 r. w Jugosławii;
od 25 czerwca 1991 r. w niepodległej Chorwacji;
od 19 lipca 1991 r. do stycznia 1992 miasto oblegane przez wojsko serbskie i czarnogórskie, zniszczenia wojenne;

Stary port w Dubrowniku

[edytuj] Kultura

patronem Dubrownika jest św. Błażej z Sebasty
liczne muzea
Letni Festiwal w Dubrowniku
w Dubrowniku mieszkał polski kompozytor i pisarz Ludomir Michał Rogowski (1881–1954)

[edytuj] Zabytki

stare miasto Dubrownika zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturalnego UNESCO (główna ulica Stradun zwany Placa);
dawny układ urbanistyczny miasta z murami miejskimi budowanymi od XIII do XVII wieku na potrzeby obrony i ochrony (do 25 m wysokości i do 6 m szerokości);
ponad 20 bastionów i baszt z X-XV wieku (np. baszta Minčeta);
pałac Rektorów (XV wiek) – siedziba władz i rektora Republiki Dubrownickiej pochodząca z XV wieku, obecnie muzeum;
pałac Sponza (XIV-XV wiek) – Archiwum Dubrownickie;
odwach z wieżą zegarową (1480);
gotycki klasztor Franciszkanów (XIV wiek);
najstarsza apteka w Europie (od 1317);
gotycki klasztor Dominikanów (XIV-XV wiek);
renesansowy kościół św. Zbawiciela (1520);
barokowy kościół św. Błażeja – zbudowany na miejscu romańskiego kościoła, który przetrwał wielkie trzęsienie ziemi w 1667, ale został zniszczony podczas pożaru w 1706 roku. Nowy barokowy kościół zbudowany został w latach 1706-1715. Na głównym ołtarzu znajduje się rzeźba św. Błażeja dzieła dubrownickiego majstra z XV wieku. W rękach trzyma makietę miasta sprzed trzęsienia ziemi w 1667 roku;
Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dubrowniku (1671-1713);
kościół Jezuitów (1699-1725);
wielka i mała studnia Onofria – zabytkowe studnie o okrągłym kształcie zbudowane w latach 1438-1444 przez neapolitańskiego architekta Onofria della Cava, jednocześnie mogą służyć za zbiornik na wodę. Na większej fontannie woda płynie z 16 zamaskowanych figur;
Kolumna Rolanda – kamienna prezentacja legendarnego rycerza Rolanda. Służyło jako miejsce, przy którym gońcy czytali ogłoszenia. Przez długi czas był jedynym świeckim pomnikiem w mieście;
ruiny klasztoru benedyktynów oraz francuska twierdza Fort Royal na wyspie Lokrum.