Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
| Dunkierka Dunkerque |
|||
|
|||
 Beffroi w Dunkierce |
|||
| Państwo |  Francja |
||
| Region | Nord-Pas-de-Calais | ||
| Departament | Nord | ||
| Mer | Michel Delebarre | ||
| Powierzchnia | 43,89 km² | ||
| Wysokość | mini. 0 — maxi. 17 m n.p.m. | ||
| Ludność (2009) • liczba ludności • gęstość • aglomeracja |
92 923[1] 2 117 os./km² 265 974 |
||
| Kod pocztowy | 59140 - 59240 - 59640 | ||
| Miasta partnerskie |  Krefeld (Niemcy)
|
||
|
Położenie na mapie Francji
  Dunkierka
|
|||
| Na mapach: | |||
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|||
 Hasło Dunkierka w Wikisłowniku |
|||
| Strona internetowa miasta | |||
Dunkierka (franc. Dunkerque), francuskie miasto położone nad Morzem Północnym, niedaleko granicy z Belgią (w regionie Nord-Pas-de-Calais, w departamencie Nord).
Spis treści |
Według danych na rok 2008 miasto liczyło 69 572 mieszkańców[1], a gęstość zaludnienia wynosiła 1859 osób/km².
Dunkierka powstała około 800 r. jako flamandzka osada rybacka.
W 1622 dla osłony portu od strony zachodniej Hiszpanie zbudowali fort Mardyck. W 1646 po 17 dniach oblężenia Kondeusz zdobył Dunkierkę dla Francji. 16 września 1652 miasto znów przechodzi w ręce Hiszpanów. 26 maja 1658 Turenne rozpoczął ponowne oblężenie. Po zwycięstwie koalicji anglo-francuskiej w bitwie na wydmach (14 czerwca 1658), w której Turenne i Lockhart pobili przybyłą na odsiecz Dunkierce armię don Juana d'Austria i Kondeusza, miasto poddaje się Francuzom 25 czerwca 1658. Wieczorem Ludwik XIV przekazał je Cromwellowi (tzw. "la folle journée", dzień, w którym Dunkierka znajdowała się kolejno pod panowaniem hiszpańskim, francuskim i angielskim)[2].
Po śmierci Cromwella, po ponad czteroletnim panowaniu angielskim, potrzebujący pieniędzy Karol II Stuart zaoferował Dunkierkę Francji za dwanaście milionów liwrów. Negocjacje ze strony francuskiej prowadził Godefroi d'Estrades. Ostatecznie Francja przekazała 5 milionów i otrzymała za tę sumę Dunkierkę i Mardyck. 27 września 1662 Francuzi weszli do miasta, a 2 grudnia odbył się tryumfalny wjazd Ludwika XIV[3].
W XIX w. szybki rozwój miasta dzięki wybudowaniu połączenia kolejowego łączącego region hutniczo-górniczy północnej Francji z portem w Dunkierce.
Podczas II wojny światowej miejsce ewakuacji brytyjskiego korpusu ekspedycyjnego i wojsk francuskich między 26 maja i 3 czerwca 1940 roku, znanej pod kryptonimem "Dynamo". Do ewakuacji wykorzystano wszystkie dostępne w porcie rodzaje statków i łodzi, pozostawiając na francuskim brzegu ogromne ilości sprzętu wojskowego (2 tys. dział, 500 tys. ton wyposażenia) oraz około 40 tysięcy francuskich żołnierzy. Ewakuowano 338.226 brytyjskich i francuskich żołnierzy. Brytyjska i francuska flota straciły około 300 statków różnego typu. Jednak sam fakt ewakuacji prawie 340 tys. ludzi był nie lada osiągnięciem, zawdzięcza się to w dużej mierze Royal Navy, która prowadziła ostrzał pozycji niemieckich, oraz dowództwu brytyjskiemu, które wykazało solidne zdolności organizacyjne. Dunkierka została wyzwolona spod okupacji niemieckiej dopiero w maju 1945 przez wojska francuskie i Czechosłowacką Samodzielną Brygadę Pancerną.
4 marca 1947 r. Wielka Brytania i Francja podpisały tutaj traktat z Dunkierki.
Przemysł hutniczy, metalurgiczny i stoczniowy.
W mieście znajduje się duży port pasażerski i rybacki, także stacja kolejowa Gare de Dunkerque. Połączenie autostradą A 25 z Lille. Port w Dunkierce jest trzecim co do wielkości we Francji. Ze względu na swoje strategiczne położenie odgrywa dużą rolę w transporcie pasażerskim i frachtowym między Europą i Wielką Brytanią. Promy pasażerskie wypływają co godzinę do angielskiego portu w Dover. Dunkierka stała się popularnym portem promowym wśród polskich emigrantów, przemieszczających się między Polską a Wielką Brytanią i Irlandią. Z Dunkierki mogą się przeprawić tylko zmotoryzowani pasażerowie.
Znajduje się tam Muzeum Sztuk Pięknych oraz Muzeum Portowe z 6 statkami muzealnymi oraz Statua Jana Barta.
.svg&filetimestamp=20081110210934)
