Durny Szczyt

Durny Szczyt
Widok z Doliny Białych Stawów. Od lewej Poślednia Turnia, Durny Szczyt, Mały Durny Szczyt
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Wysokość	2621 m n.p.m.
Wybitność	111 m
Pierwsze wejście	8 sierpnia 1877 Ödön Téry, Martin Spitzkopf
• zimowe	27 marca 1910
Położenie na mapie Tatr Durny Szczyt
49°11′52″N 20°12′28″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Durny Szczyt (słow. Pyšný štít, niem. Schwalbenturm, węg. Fecske-torony, 2621 m n.p.m.) – czwarty co do wysokości szczyt Tatr, znajdujący się w bocznej grani pomiędzy Baranimi Rogami (Baranie rohy) a Łomnicą (Lomnický štít).

Wierzchołek góruje nad:

• Doliną Pięciu Stawów Spiskich (Kotlina Piatich Spišských plies) – odnoga Doliną Małej Zimnej Wody (Malá Studená dolina)
• Doliną Dziką (Veľká Zmrzlá dolina) – jedno z rozgałęzień Doliny Zielonej Kieżmarskiej (Dolina Zeleného plesa) będącej odnogą Doliny Kieżmarskiej (Dolina Kežmarskej Bielej vody).

Durny Szczyt i Łomnica widziane ze Sławkowskiego Szczytu

Jest to urwisty wierzchołek o wyraźnej kulminacji pomiędzy Małym Durnym Szczytem (Malý Pyšný štít) – rozdziela je Durna Przełęcz (Lostovičia štrbina) – a Poślednią Turnią, oddzieloną Klimkową Przełęczą (Bachledova štrbina). W Durnej Przełęczy króluje niewielka turnia – Durna Igła.

Słowo durny w gwarze podhalańskiej znaczy: dumny, pyszny. Nazwa szczytu związana jest z jego wyglądem. Góra jest dostępna jedynie dla bardzo wprawnych turystów, konieczne jest towarzystwo uprawnionego przewodnika lub członkostwo w związku alpinistycznym (np. PZA, IAMES czy ÖEAV/DAV) i poruszanie się drogami trudności co najmniej II wg UIAA.

Charakterystyczny jest tzw. Królewski Okap, jeden z największych w Tatrach. Znajduje się w południowo-zachodniej ścianie.

Pierwsze odnotowane wejścia:

• Ödön Téry, Martin Spitzkopf 8 sierpnia 1877 r., wejście od strony północnej;
• Polacy – Jan Gwalbert Pawlikowski, Maciej i Józef Sieczka w 1881 r.;
• zimą: węgierscy taternicy – Ede Hruby, Oszkár Jordán, Roman Komarnicki i Jenő Serenyi 27 marca 1910 r.

Bibliografia

1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.