Dynastia teodozjańska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dynastia teodozjańska – dynastia panująca w Cesarstwie Bizantyńskim w latach 379–457 i w zachodniej części cesarstwa rzymskiego do roku 455. Założycielem dynastii był Teodozjusz I Wielki. Był on synem wybitnego wodza z Hiszpanii straconego w niejasnych okolicznościach w 376 roku, został cesarzem w wyniku śmierci swego poprzednika, Walensa, w bitwie pod Adrianopolem w 378 roku podczas wojny ze zbuntowanymi Gotami w Tracji. Gracjan, cesarz Zachodu, mianował w 379 roku Teodozjusza augustem Wschodu. Z panowanie tej dynastii łączy się ostateczny podział cesarstwa rzymskiego na zachodnie i wschodnie (bizantyńskie) w roku 395.
[edytuj] Cesarze
- Teodozjusz I Wielki 379–395
na Zachodzie:
- Honoriusz 395–423
- Walentynian III 425–455
na Wschodzie:
- Arkadiusz 395–408
- Teodozjusz II 408–450
- Marcjan 450–457
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Zakrzewski, Rządy i opozycja za cesarza Arkadiusza, „Rozprawy Polskiej Akademii Umiejętności Wydziału Filozoficzno-Historycznego” t.66, Kraków 1927.
- Kazimierz Zakrzewski, Ostatnie lata Stylichiona, „Kwartalnik Historyczny” 39 (1925), s.445-514.
- Waldemar Ceran, Teodozjusz I Wielki, Kraków: Wydawnictwo WAM 2003.
