| Dywizja Sierakowskiego | |
| Historia | |
| Państwo | |
| Sformowanie | 1794 |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | Karol Sierakowski |
| Działania zbrojne | |
| Insurekcja kościuszkowska | |
| Organizacja | |
| Rodzaj wojsk | Wojska lądowe |
Dywizja Karola Sierakowskiego – jedna z formacji zbrojnych okresu powstania kościuszkowskiego.
Dywizja została sformowana na początku czerwca 1794 z oddziałów garnizonu warszawskiego przez gen. Jana Augusta Cichockiego.
Dywizja nie miała standardowej organizacji. W każdym okresie składała się jednak z trzech rodzajów wojsk: piechoty i strzelców, kawalerii oraz artylerii. Podział wewnętrzny ograniczał się jedynie do tzw. komed. Występował natomiast podział ugrupowania dywizji:
Spis treści |
Po osiągnięciu zdolności bojowej gen. Cichocki przedyslokował ją na Pragę, gdzie 22 czerwca przekazał dowodzenie nią gen. Karolowi Sierakowskiemu. Pod nowym dowództwem dywizja przekroczyła Bug pod Brześciem Litewskim, po czym 2 sierpnia stoczyła zwycięską bitwę – wspólnie z dywizją dowodzoną przez gen. Antoniego Chlewińskiego – z siłami rosyjskiego korpusu gen. Wilhelma Derfeldena pod Słonimem.
17 września walczyła z przeważającymi siłami generała Aleksandra Suworowa w bitwie pod Krupczycami. 19 września została przez nie rozbita na grobli terespolskiej w bitwie pod Terespolem.
Odtworzona z najlepszych oddziałów Dywizji Najwyższego Naczelnika i dywizji gen. Józefa Zajączka, została rozbita 10 października 1794 w bitwie pod Maciejowicami. Resztki oddziałów dywizji wycofały się na Pragę.
Piechota
Kawaleria
Artyleria
Razem: piechoty - 2464; jazdy - 1340; artylerii - 192 żołnierzy[1]
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||