Dywizja Stanisława Mokronowskiego – jedna z formacji zbrojnych okresu powstania kościuszkowskiego.
Dywizja została sformowana na Mazowszu Zachodnim w czerwcu 1794 z oddziałów garnizonu warszawskiego. 9 lipca walcząc pod Błoniem zmusiła wojska pruskie po krwawej potyczce do cofnięcia się umożliwiając tym samym Kościuszce podejście do stolicy[1]. Później broniła północno-zachodniego odcinka obrony Warszawy. Po odwrocie przeciwnika spod stolicy osłaniała ją od strony dolnej Bzury. Po upadku Pragi żołnierze dywizji, opuszczeni przez dowódcę, rozeszli się do domów.
Dywizja nie miała standardowej organizacji. W każdym okresie składała się jednak z trzech rodzajów wojsk: piechoty i strzelców, kawalerii oraz artylerii. Podział wewnętrzny ograniczał się jedynie do tzw. komed . Występował natomiast podział ugrupowana dywizji:
- marszowy: awangarda, korpus (siły główne) i ariergarda;
- bojowy: pierwsza i druga linia piechoty, prawe i lewe skrzydło (przeważnie jazda), i korpus rezerwowy
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Bronisław Gembarzewski Rodowody pułków polskich... s. 28
[edytuj] Bibliografia
- Tadeusz Korzon, Bronisław Gembarzewski, Jadwiga Rogowa: Dzieje wojen i wojskowości w Polsce. Poznań: "Kurpisz", 2003. ISBN 83-88841-52-1.
- Marian Kukiel: Zarys historii wojskowości w Polsce. London: Puls, 1993. ISBN 0-907587-99-2.
- Tadeusz Rawski, Andrzej Ajnenkiel: Powstanie kościuszkowskie 1794 : dzieje militarne. T. 1. Warszawa: Egros : Wojskowy Instytut Historyczny, 1994. ISBN 83-86268-11-5.
- Jan Wimmer: "Historia piechoty polskiej do roku 1864"; Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej. Warszawa 1978
- Bolesław Twardowski: Wojsko Polskie Kościuszki w roku 1794. Poznań: Księgarnia Katolicka, 1894.
- Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: 1925.
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
I Rzeczpospolita
