Kolczakowate (gryzonie)
| Kolczakowate | |
| Echimyidae[1] | |
| Gray, 1825 | |
Hoplomys gymnurus |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Infragromada | łożyskowce |
| Rząd | gryzonie |
| Podrząd | Hystricomorpha |
| Infrarząd | Hystricognathi |
| Rodzina | kolczakowate |
| Podrodziny | |
Kolczakowate, kolczaki (Echimyidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni wyglądem zewnętrznym zbliżonych do myszowatych. Występują w Ameryce Południowej. Prowadzą naziemny lub nadrzewny tryb życia. Jednym z przedstawicieli jest występujący w Gujanie kolczak (Proechimys cayennensis).
Spis treści |
[edytuj] Charakterystyka
Kolczakowate są gryzoniami o średniej wielkości[2], ale w stosunku do innych przedstawicieli południowoamerykańskich Hystricognathi są małe. Długość 8-50 cm. Korpus kształtu szczurzego, średniej wielkości oczy. Ogon ma długość mniej więcej połowy wymiaru ciała. Przednie łapy mają 4 funkcjonalne palce, a tylne 5. W zależności od gatunku i przystosowania palce i pazury są wykształtowane w różny sposób. Uzębienie ma układ: 1 / 1, 0 / 0, 1 / 1, 3 / 3 = 20
Kolczakowate zajmują różne siedliska. Niektóre z nich są w pełni nadrzewne, prawdopodobnie nigdy nie schodzą z wierzchołków drzew. Inne prowadzą życie w norach, lub buszują w poszyciu leśnym. Pożywienie kolczakowatych - również w zależności od gatunku - stanowić mogą zarówno pędy bambusa, owoce, liście, kora, jak i owady.
[edytuj] Systematyka
Do kolczakowatych zaliczane są podrodziny[3]:
- Dactylomyinae Tate, 1935
- Echimyinae Gray, 1825
- Eumysopinae Rusconi, 1935
- †Heteropsomyinae Anthony, 1917
Przypisy
- ↑ Echimyidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ University of Michigan Museum of Zoology
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Echimyidae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 23 listopada 2009]
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.