Edmund Wnuk-Lipiński
| Edmund Wnuk-Lipiński | |
 Edmund Wnuk-Lipiński (Warszawa, 17 kwietnia 2008) |
|
| Data i miejsce urodzenia | 4 maja 1944 Sucha |
| Zawód | socjolog |
| Alma Mater | Uniwersytet Warszawski |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Edmund Wnuk-Lipiński w Wikicytatach |
|
Edmund Wnuk-Lipiński (ur. 4 maja 1944 w Suchej) – polski socjolog, profesor, nauczyciel akademicki, pisarz fantastyki naukowej.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Ukończył socjologię na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskiwał następnie stopnie naukowego doktora i doktora habilitowanego w tej samej dziedzinie[1]. W 1992 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych. Specjalizuje się w zakresie socjologii polityki.
Był założycielem i pierwszym dyrektorem Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk. Wykładał w Instytucie Nauk Humanistycznych w Wiedniu, na University of Notre Dame, na uczelniach wyższych w Kanadzie, Norwegii, Francji (Centre national de la recherche scientifique), Bułgarii oraz w berlińskim Wissenschaftskolleg. Uzyskał stypendium wiedeńskiego Instytutu Nauk o Człowieku (Institut für die Wissenschaften vom Menschen) w Wiedniu. Należy do międzynarodowych towarzystw socjologicznych.
Był kierownikiem Katedry Socjologii w Collegium Civitas w Warszawie. W 2006 został wybrany na rektora tej uczelni. Wszedł również w skład rady patronackiej Instytutu Jagiellońskiego.
Zajmował stanowisko doradcy ds. polityki społecznej NSZZ "Solidarność". Z ramienia opozycji demokratycznej brał udział w obradach Okrągłego Stołu. Od 1989 do 1991 kierował zespołem doradców naukowych przy Obywatelskim Klubie Parlamentarnym[2].
W 2011 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].
[edytuj] Twórczość
[edytuj] Twórczość science fiction
Jako pisarz science fiction specjalizuje się w powieściach fantastyki socjologicznej, opisującej postawy ludzi z różnych grup społecznych wobec rządów państwa totalitarnego. Obok Janusza Zajdla był prekursorem tego nurtu w polskiej literaturze z zakresu fantastyki naukowej.
Opublikował m.in. trylogię Apostezjon, składającą się z pozycji Wir pamięci (1979), Rozpad połowiczny (1988) i Mord założycielski (1989). W 2000 w wydawnictwie superNOWA ukazało się jednotomowe, pełne wydanie tego cyklu (z przywróceniem tekstu usuniętego pierwotnie wskutek ingerencji cenzury).
W 1978 wydał opowiadanie Krzyś, po raz pierwszy zamieszczone w "Horyzontach Techniki", jak również w Przepowiedni (tomie 6. Polskiej noweli fantastycznej z 1986).
W 1988 został uhonorowany Nagrodą im. Janusza A. Zajdla za Rozpad połowiczny[2].
[edytuj] Wybrane publikacje z zakresu socjologii
- Praca i wypoczynek w budżecie czasu, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Gdańsk 1972
- Metody badania czasu wolnego a socjologiczna interpretacja materiału empirycznego. Referat, Komitet Statystyki i Ekonometrii PAN, Gdańsk 1973
- Czas wolny. Współczesność i perspektywy, Instytut Wydawniczy CRZZ, Warszawa 1975
- Problematyka kształtowania się potrzeb czytelniczych, Instytut Książki i Czytelnictwa BN, Warszawa 1975
- Rozumienie kultury. Szkice socjologiczne, Instytut Wydawniczy CRZZ, Warszawa 1979
- Budżet – struktura społeczna – polityka społeczna, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1981
- Rozpad połowiczny. Szkice z socjologii transformacji ustrojowej, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 1991
- Demokratyczna rekonstrukcja. Z socjologii radykalnej zmiany ustrojowej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996
- Granice wolności. Pamiętnik polskiej transformacji, Scholar, Warszawa 2003
- Świat międzyepoki, Znak, Kraków 2004
- Socjologia życia publicznego, Scholar, Warszawa 2005
Przypisy
- ↑ Autorzy nominowani do Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla. fandom.art.pl. [dostęp 2011-10-05].
- ↑ 2,0 2,1 Edmund Wnuk-Lipiński w serwisie "Ludzie Wprost". [dostęp 2011-10-05].
- ↑ M.P. z 2012 r. poz. 134
[edytuj] Źródła
- Edmund Wnuk-Lipiński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2011-10-05].
