| Edmund Zientara | ||
| Imię i nazwisko | Edmund Jan Zientara | |
| Data i miejsce urodzenia |
25 stycznia 1929 Warszawa, Polska |
|
| Data i miejsce śmierci |
3 sierpnia 2010 Warszawa, Polska |
|
| Pseudonim | "Merlo" | |
| Pozycja | napastnik, pomocnik | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1947-1950 1950-1952 1952 1953-1955 1956-1962 1962-1965 |
Polonia Warszawa Legia Warszawa Lublinianka Lublin Gwardia Warszawa Legia Warszawa Polonia Melbourne |
30 (0) 22 (0) 23 (3) 135 (3) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1950-1961 | 40 (1) | |
Edmund Jan Zientara (ur. 25 stycznia 1929 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 2010[1] w Warszawie), polski piłkarz i trener. Syn Aleksandra, żołnierza AK poległego w powstaniu warszawskim i Wiktorii z Sulińskich.
Wychowanek Polonii Warszawa. Najlepsze lata swojej kariery spędził w Legii. Grał w niej przez 12 lat, od 1950 do 1962 roku. Z Legią zdobył mistrzostwo Polski i Puchar Polski (oba w 1956).
Debiutował w Wojskowych 19 listopada 1950 w meczu z Lechem Poznań. Swoje ostatnie spotkanie w barwach Legii rozegrał 1 kwietnia 1962 (z Cracovią). Grał również w Polonii Warszawa, Lubliniance, Gwardii Warszawa i Polonii Melbourne. W barwach Legii rozegrał 169 spotkań, strzelił w nich 3 gole. Gdy grał w drużynie stołecznych mierzył 170 cm i ważył 69 kg. Jest jedynym człowiekiem w Legii, który osiągnął mistrzostwo Polski jako piłkarz i jako trener. Uhonorowany został przyjęciem do galerii sław Legii Warszawa.
Był kapitanem reprezentacji Polski (19 razy). Rozegrał w niej 40 spotkań. Między innymi uczestniczył w turnieju piłkarskim Igrzysk Olimpijskich w Rzymie (1960 r.), gdzie rozegrał 3 spotkania.
Wystąpił w meczu otwarcia słynnego stadionu Camp Nou w Barcelonie. Reprezentacja Polski pod nazwą Reprezentacji Warszawy uległa Barcelonie 4:2.
Od sezonu 1972/1973 przez 3 lata prowadził Pogoń Szczecin. Później pracował m.in. w Stali Mielec w połowie lat 70., zdobywając z nią m.in. Mistrzostwo Polski w 1976. Jego wychowankami byli słynni piłkarze, jak np. Kazimierz Deyna.
W 1999 roku odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[2].
7 sierpnia 2010 został pochowany na warszawskim cmentarzu bródnowskim[3].
|
|||||
|
|||||
|
|||||