| Edoardo Mangiarotti | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
7 kwietnia 1919 Mediolan |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dyscypliny | floret, szpada | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Edoardo Mangiarotti (ur. 7 kwietnia 1919 w Mediolanie, zm. 25 maja 2012 w Mediolanie), włoski szermierz, szpadzista i florecista. Wielokrotny medalista olimpijski.
Jego pierwszym trenerem był ojciec, który postanowił że syn będzie walczył lewą ręką, choć naturalnie był praworęczny. Mangiarotti uchodzi za najwybitniejszego szpadzistę w historii, walczył także z sukcesami we florecie. Na igrzyskach debiutował w Berlinie w 1936, ostatni raz wystąpił w Rzymie 24 lata później. Za każdym razem, podczas pięciu startów, zdobywał medale (łącznie trzynaście). Dwukrotnie był indywidualnym mistrzem świata w szpadzie (1951, 1954). W 2003 został odznaczony Orderem Olimpijskim.
Szermierzem z olimpijskimi medalami na koncie był także jego brat, Dario.
|
|||||||