Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Edward Kurowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Edward Kurowski
Edward Kurowski
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1927
Chyrów
Zawód prozaik
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Edward Kurowski (ur. 27 sierpnia 1927 r. w miejscowości Chyrów w Małopolsce Wschodniej) – polski prozaik.

Spis treści

[edytuj] Dzieciństwo, młodość, edukacja

Rodzicami Edwarda Kurowskiego byli kolejarz Grzegorz Kurowski i Genowefa z domu Kłos. W rodzinnym Chyrowie uczył się w szkole podstawowej aż do 1939 roku, gdy po wybuchu II wojny światowej i zajęciu Chyrowa przez wojska radzieckie wywieziono ich do obwodu swierdłowskiego na Uralu. Po nieudanej próbie ucieczki został osadzony w kołchozie pod Miczuryńskiem. Kontynuował tam naukę w Starochmielowskiej Szkole Średniej (ros. Старое Хмелевое). W 1944 wcielono go do Armii Czerwonej – służył w jednostce w Tambowie. Uzyskał skierowanie do Ludowego Wojska Polskiego i służył w I. Samodzielnym Batalionie Inżynieryjno-Lotniskowym w Łodzi aż do 1946, gdy został zdemobilizowany.

Po zakończeniu służby wojskowej Edward Kurowski zamieszkał razem ze swoimi rodzicami we wsi Pawłowice w gminie Skarszyn pod Wrocławiem (obecnie dzielnica Wrocławia Pawłowice). W 1947 w liceum w Trzebnicy zdał maturę i przeniósł się do Wrocławia.

W latach 1947-1951 studiował psychologię pedagogiczną na Uniwersytecie Wrocławskim.

[edytuj] Twórczość literacka

Debiutował jako prozaik w 1949 na łamach dodatku „Zwierciadło” do dziennika „Słowo Polskie”, publikując fragment powieści pod tytułem „Pankratowa Wyspa”. Od 1950 jest członkiem Związku Literatów Polskich. Od 1952 współpracował z Redakcją Literacką Polskiego Radia we Wrocławiu. W 1953 opublikował swoją pierwszą powieść pod tytułem „Widawa”. Na twórczość Kurowskiego wywarły wpływ zesłanie w Rosji Radzieckiej, zainteresowanie sportem oraz odbyta przez niego w 1965 podróż do Afryki oraz w latach 1968-1969 do Chińskiej Republiki Ludowej, Demokratycznej Republiki Wietnamu i Indonezji.

Najlepszą książką Kurowskiego jest balladowa powieść autobiograficzna dotycząca wojennych losów autora pod tytułem „Gdzie jest mój dom”. Kontynuacją jej jest powieść „Ptaki lecą na zachód”[1]. Obie zostały wydane w tłumaczeniach na języki rosyjski i ukraiński.

[edytuj] Działalność pozaliteracka i życie prywatne

W latach 1953-1962 był bokserem i trenerem bokserskim.

Od 1973 mieszka w Warszawie.

Na początku lat 90. współpracował z partią Przymierze Samoobrona. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował z jej ramienia do Senatu w województwie warszawskim[2].

Od 1986 roku jest żonaty z prof. Haliną Janaszek-Ivaničkovą.

[edytuj] Nagrody i odznaczenia

[edytuj] Publikacje

Przypisy

  1. Opinia za Piotr Kuncewicz: Agonia i nadzieja ; Proza polska od 1956. T. 4. Warszawa: Graf-punkt oraz Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1994, s. 261. ISBN 83-86091-03-7. 
  2. M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 471

[edytuj] Źródła

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Edward_Kurowski&oldid=28270473
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty