Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyEdward Lubowski ( ur. 19 marca 1837 w Krakowie, zm. 17 maja 1923 w Warszawie) – polski dramatopisarz, przedstawiciel nurtu pozytywistycznego. Posługiwał się pseudonimem Krut-Bolej.
Ukończył gimnazjum w Krakowie i studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Uczestniczył w patriotycznych kółkach studenckich. Był również uczestnikiem powstania styczniowego, jako adiutant Mariana Langiewicza.
Należał do najwybitniejszych polskich komediopisarzy okresu pozytywizmu. Pod wpływem komedii typu Moliera, Picarda czy Scribe'a stworzył: Pewność siebie (1858), Kariery (1862), Żony uczonych (1866), Ubodzy w salonie (1867) i in. Później dostał się w krąg wpływów Dumasa Mł., tworząc sztuki z tezą, jak: Gonitwy (1874), Przesądy (1876), My się kochamy (1887), Monsieur Blaise (1892), Światowe rozrywki (1899) i Pogodzeni z losem (1876), która była najlepsza pod względem historycznym.
Odrębne miejsce zajmuje w tej twórczości dramat charakterów Żyd (1868) i komedia charakterów Nietoperze (1874), później tworzył również farsy: Nie wszystko złoto... (1901) i in., oraz bluetki jednoaktowe (np. Dzień Wigilii, Kiedyż obiad?, Kto to?). Pod wpływem Ibsena napisał Bawidełko (1891) i Królewicza (1895), w duchu zaś Zoli Sąd honorowy (1876). Był także autorem komedii o tematyce społecznej i obyczajowej: Nietoperze (1878), Jacuś (1884)
Przyswoił teatrowi polskiemu wiele utworów scenicznych: Augiera, Musseta, Nikolay'a, Edouard Paillerona, Szekspira, Bjørnsona (Bankructwo, Nowożeńcy). Wydał szereg powieści, jak Aktorka (1871), Cichy Janek i głośny Franek (1879), Co się stało w małym miasteczku (1867), Silni i słabi (1865), Skąpiec, Wierzące dusze (1864). Przez długie lata Edward Lubowski był recenzentem teatralnym „Bluszczu”, „Tygodnika Ilustrowanego”, „Biblioteki warszawskiej”, „Kuriera warszawskiego”. Napisał również wiele artykułów z innych dziedzin, zwłaszcza z zakresu historii. Tłumaczył Szekspira, pisał powieści o tematyce mu współczesnej. Spisał także swoje wspomnienia.
Na temat Lubowskiego Ignacy Schreiber opracował: Twórczość dramatyczna Edwarda Lubowskiego (1929).
Zobacz też: literatura polska.
