Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Edward Materski | ||
|
||
| Kraj działania | Polska | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 stycznia 1923 Wilno |
|
| Data i miejsce śmierci | 24 marca 2012 Radom |
|
| biskup diecezjalny sandomierski | ||
| Okres sprawowania | 1981–1992 | |
| biskup diecezjalny radomski | ||
| Okres sprawowania | 1992–1999 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | łaciński | |
| Prezbiterat | 20 kwietnia 1947 | |
| Nominacja biskupia | 29 października 1968 | |
| Sakra biskupia | 22 grudnia 1968 | |
| Odznaczenia | ||
  |
||
| Sukcesja apostolska | |||||||||||||||||
| Data konsekracji | 22 grudnia 1968 | ||||||||||||||||
| Miejscowość | Kielce | ||||||||||||||||
| Miejsce | katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny | ||||||||||||||||
| Konsekrator | Stefan Wyszyński | ||||||||||||||||
| Współkonsekratorzy | Jan Jaroszewicz Wacław Skomorucha |
||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
Edward Materski (ur. 6 stycznia 1923 w Wilnie, zm. 24 marca 2012 w Radomiu[1]) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy kielecki w latach 1968–1981, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1981–1992, biskup diecezjalny radomski w latach 1992–1999, od 1999 do 2012 biskup senior diecezji radomskiej.
Syn Ignacego i Marii z Filutowskich, urodził się w polskiej rodzinie inteligenckiej. Po śmierci ojca w 1932 wraz z matką i dwiema siostrami przeniósł się do Warszawy, gdzie uczęszczał do Gimnazjum Górskiego, które ukończył w 1940. Ostatnie dwa semestry – w czasie okupacji – odbył na kompletach tajnego nauczania. Brał udział w powstaniu warszawskim[2].
W czasie pobytu w Warszawie pełnił rolę niemianowanego sekretarza biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka. Odwiedzał go w więzieniu, wiele razy w miejscu internowania, pośredniczył w kontakcie biskupa z prawnikami, a także uczestniczył w rozprowadzeniu tajnej korespondencji. W grudniu 1956, po październikowej odwilży, powrócił do Kielc, gdzie został wizytatorem diecezjalnym katechizacji i wykładowcą katechetyki w seminarium duchownym. Pierwszym jego zadaniem było zorganizowanie katechizacji we wszystkich szkołach na terenie diecezji. W czerwcu 1957 we wszystkich szkołach odbywały się lekcje religii.
Już od września tego roku rozpoczęto na nowo usuwanie katechizacji z poszczególnych szkół i pojawiło się nowe zadanie – organizowania katechezy pozaszkolnej. W 1957 zainicjował wakacyjne Kursy Katechetyczne oraz współdziałał w powstawaniu licznych pomocy dla katechetów i dla uczniów, jak np.: Mój katechizm, Czekamy na Zbawiciela, Pan Jezus pośród nas, Chrystus Prawdą. Począwszy od roku 1966 do roku 1988 wykładał katechetykę formalną i prowadził ćwiczenia katechetyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
W październiku 1968 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym kieleckim ze stolicą tytularną Aquae Sirenses. Sakrę biskupią otrzymał w katedrze kieleckiej 22 grudnia 1968 z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego, któremu asystowali biskup diecezjalny kielecki Jan Jaroszewicz i osobisty przyjaciel nominata biskup Wacław Skomorucha. 28 marca 1981 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem diecezjalnym sandomierskim.
Diecezja sandomierska decyzją Stolicy Apostolskiej z roku 1981 została przemianowana na diecezję sandomiersko-radomską. 25 marca 1992 papież Jan Paweł II utworzył diecezję radomską, której pierwszym biskupem został biskup Materski. W czasie sprawowania pasterskiej posługi erygował 135 nowych parafii, z których 116 znajduje się w diecezji radomskiej, a 19 w obecnej diecezji sandomierskiej.
Jest inicjatorem budowy Wyższego Seminarium Duchownego w Radomiu. Przez 6 lat nie mógł otrzymać pozwolenia na budowę. Pozwolenie otrzymał w grudniu 1987. Budowa została natychmiast rozpoczęta. 4 czerwca gościł w Radomiu Jana Pawła II. W tym dniu papież poświęcił nowo zbudowane seminarium duchowne. W 1991 stworzył diecezjalne Radio AVE, od 1992 wydawał „AVE. Pismo Diecezji Radomskiej”. Założył także drukarnię diecezjalną. Polecił przygotowanie materiałów potrzebnych do beatyfikacji pięciu kapłanów męczenników czasu okupacji: ks. Kazimierza Grelewskiego, ks. Stefana Grelewskiego, ks. Franciszka Rosłańca, ks. Bolesława Strzeleckiego, ks. Kazimierza Sykulskiego. Beatyfikacji dokonał Jan Paweł II w 1999.
6 stycznia 1998 ukończył 75 lat życia, powiadamiając Stolicę Apostolską o gotowości przejścia na emeryturę. 21 sierpnia 1999 przekazał kanoniczne pasterzowanie diecezją radomską biskupowi Janowi Chrapkowi.
29 lipca 2007 prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[3].
19 lutego 2012 biskup Materski przeszedł poważną operację chirurgiczną. Po kilku tygodniach stan jego zdrowia pogorszył się gwałtownie. Zmarł 24 marca w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Radomiu[1]. 29 marca odbyła się w radomskiej katedrze msza pogrzebowa, po której biskup Materski został pochowany na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego[4].
|
||||||||
| Poprzednik Piotr Gołębiowski |
 |
Biskup sandomierski 1981–1992 |
|
Następca Wacław Świerzawski |
|
||||||||
