Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony Edward Szymkowiak |
||
| Imię i nazwisko | Edward Józef Szymkowiak | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 marca 1932 Dąbrówka Mała, Polska |
|
| Pseudonim | Szymek, Wańka-Wstańka | |
| Pozycja | bramkarz | |
| Wzrost | 178 cm | |
| Masa ciała | 74 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| 1945-1949 1950-1952 1952 1953-1956 1957-1969 |
Unia Dąbrówka Mała Ruch Chorzów GWKS Bielsko Legia Warszawa Polonia Bytom |
24 (0) 100 (0) 245 (0) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1952-1965 | Polska |
53 (-80) |
Edward Józef Szymkowiak (ur. 13 marca 1932 w Dąbrówce Małej, zm. 28 stycznia 1990 w Bytomiu), polski piłkarz występujący na pozycji bramkarza, reprezentant Polski, olimpijczyk.
Pięciokrotny mistrz Polski w barwach trzech różnych klubów, dwukrotny zdobywca Pucharu Polski, Pucharu Rappana i Pucharu Ameryki.
Był wychowankiem KS Unia Dąbrówka Mała, ale gry w bramce nauczył się sam[1]. W wieku osiemnastu lat przeszedł do chorzowskiego Ruchu, gdzie trenowany był przez Teodora Peterka i Spirydiona Albańskiego[2]. Przez trzy sezony w Ruchu rozegrał 24 mecze i zdobył wicemistrzostwo i dwukrotnie mistrzostwo Polski[2].
Po sezonie 1952 został powołany do służby wojskowej i zaczął występować w barwach GWKS Bielsko, a po roku trafił do CWKS Warszawa. Szymkowiak bronił bramki stołecznego klubu przez cztery sezony i rozegrał sto meczów dwukrotnie zdobywając mistrzostwo Polski i również dwa razy Puchar Polski[3].
W sezonie 1957 rozpoczął występy w Polonii Bytom, w której grał do końca kariery. Do historii przeszło spotkanie z Górnikiem Zabrze rozegrane 16 października 1960 roku, w którym obronił trzy rzuty karne, które wykonywali Edward Jankowski, Roman Lentner i Erwin Wilczek[4]. W bytomskim klubie mistrzem Polski został w 1962 roku, wicemistrzem w 1958, 1959, 1961, a w 1964 roku dotarł z drużyną do finału Pucharu Polski. W 1965 roku zdobył Puchar Rappana. Nie grał w pierwszym meczu finału, a Polonia przegrała z SC Lipsk 0:3. W rewanżu Szymkowiak stanął już w bramce i bytomianie zwyciężyli 5:1[5]. Po tym sukcesie wraz z drużyną udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie uczestniczył w rozgrywkach ISL, które Polonia wygrała i zdobyła Puchar Ameryki[6].
W reprezentacji Polski rozegrał 53 mecze, a odstęp między jego pierwszym i ostatnim występem wynosi 13 lat i 125 dni – był najdłużej występującym bramkarzem w historii polskiej Kadry Narodowej[4]. Bronił polskiej bramki w meczu z ZSRR na Stadionie Śląskim w 1957 roku. Został wtedy przez kibiców zniesiony z boiska na rękach[5]. Reprezentował Polskę na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach i w Rzymie[5].
Czterokrotnie otrzymywał Złote Buty redakcji Sportu – w 1957, 1958, 1965, 1966 roku[7]. Został uznany Zasłużonym Mistrzem Sportu i dwa razy odznaczony złotym medalem Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe oraz Złotym Krzyżem Zasługi w 1964[7]. Skończył WSWF w Katowicach.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej pozostał w Polonii Bytom, gdzie trenował drużyny młodzieżowe[7].
Zmarł 28 stycznia 1990 roku. Został pochowany na Cmentarzu Mater Dolorosa w Bytomiu.
Paweł Czado, Edward Szymkowiak, [Bytom 2010] ("Biblioteka 90-lecia Polonii Bytom", tom II). ISBN 978-83-931847-0-5
|
|||||||
|
|||||||
|
|||||
