Elżbieta Szemplińska-Sobolewska

Elżbieta Szemplińska-Sobolewska (ur. 29 kwietnia 1909 w Warszawie - zm. 27 kwietnia 1991 w Warszawie) – polska poetka i prozaik.

Studiowała prawo oraz polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutowała jako prozaik w 1926 roku na łamach czasopisma "Robotnik" opowiadaniem "Ojciec". W 1932 roku ogłosiła swoją pierwszą powieść Narodziny człowieka. W 1941 była we Lwowie redaktorką kwartalnika "Almanach Literacki", ogranu Sojuza Pisatielej USRR. 19 listopada 1939 roku podpisała oświadczenie pisarzy polskich witające przyłączenie Zachodniej Ukrainy do Ukrainy Radzieckiej . Lata 1941-1944 spędziła w ZSRR, była współpracowniczką miesięcznika "Nowe Widnokręgi". 17 września 1940 roku wstąpił do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy. W 1946 roku przebywała w placówce dyplomatycznej w Luksemburgu. W latach 1946-1962 przebywała na Zachodzie. Do Warszawy powróciła w 1961 lub 1962 roku.

Twórczość

• Łańcuch
• Pożegnanie
• Krzyż Warszawy
• Warszawa w ogniu
• Powrót z daleka
• Narodziny
• Notatki z podróży
• Potrójny ślad
• Kochankowie z Warszawy
• Śmierć Bazylego

Bibliografia

• Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9. 
• Prawdziwa historia Polaków : ilustrowane wypisy źródłowe 1939-1945. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Rytm, 1999. ISBN 83-87893-33-1.