Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Elara | |
 Elara widziana przez ziemski teleskop. Blask widoczny u dołu zdjęcia tworzy światło odbite od Jowisza. |
|
| Odkrył | Charles Dillon Perrine |
| Data odkrycia | 2 stycznia 1905 |
| Charakterystyka orbity | |
| Półoś wielka | 11 741 000 km |
| Mimośród | 0,217 |
| Okres obiegu | 259,6 d |
| Prędkość orbitalna | 3,27 |
| Nachylenie do eliptyki | 26,63° |
| Nachylenie do płaszczyzny orbity planety | 30,66° |
| Długość węzła wstępującego | 109,4° |
| Argument perycentrum | 143,6° |
| Anomalia średnia | 333,0° |
| Własności fizyczne | |
| Średnica równikowa | 78 km |
| Powierzchnia | ~23 200 km2 |
| Objętość | ~333 000 km3 |
| Masa | 8,7 × 1017 kg |
| Średnia gęstość | 2,6 g/cm3 |
| Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni | 0,031 m/s2 |
| Prędkość ucieczki | 52 m/s |
| Okres obrotu wokół własnej osi | 0,5 d |
| Albedo | 0,04 |
| Jasność absolutna | 10,0 m |
| Jasność obserwowana (z Ziemi) |
16,6 m |
| Temperatura powierzchni | ~124 K |
Elara (Jowisz VII) – księżyc Jowisza, odkryty przez Charlesa D. Perrine'a z Obserwatorium Licka w dniu 2 stycznia 1905 roku.
Spis treści |
Elara nie otrzymała swojego obecnego imienia aż do roku 1975. Nazwa księżyca pochodzi z mitologii greckiej, Elara była kochanką Zeusa i matką giganta Tytiosa.
Wcześniej satelita był określany jako Jowisz VII, w pewnym okresie proponowano dla niego nazwę Hera.
Średnicę Elary ocenia się na około 78 km. Średnia gęstość tego ciała to ok. 2,6 g/cm3, składa się ono głównie z krzemianów. Powierzchnia księżyca jest bardzo ciemna – jego albedo wynosi zaledwie 0,04. Z Ziemi można go zaobserwować jako obiekt o jasności wizualnej co najwyżej 16,6 magnitudo.
Satelita należy do grupy Himalii.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
