Eleonora I z Nawarry

Eleonora I z Nawarry, Eleonora Aragońska, Eleonora de Foix (hiszp. Leonor de Foix) – (ur. 2 lutego 1425, zm. 1479, w Tudeli), regentka w latach 1455–1479 i królowa Nawarry w 1479 r. Trzecia i najmłodsza córka króla Aragonii – Jana II Aragońskiego i królowej Nawarry – Blanki I.

9 sierpnia 1427 r., w Pampelunie została uznana za oficjalną następczynię Karola z Viany (swojego najstarszego brata, następcę tronu Aragonii) i Blanki I (swojej matki, królowej Nawarry).

Potomstwo Eleonory I

Eleonora Aragońska poślubiła Gastona IV, hrabiego Foix. Para miała 10 dzieci:

• Gastona (1444–1470), księcia Viany, męża Magdaleny de Valois, księżniczki francuskiej. Ich dzieci kolejno rządziły Nawarrą po śmierci Eleonory:
  • Franciszek Febus (1468–1483),
  • Katarzyna (1468–1517),
• Piotra (1449–1490), kardynała i biskupa Arles,
• Jana (1450–1500), wicehrabiego Narbonne, ojca królowej Germaine de Foix,
• Marię (1452–1497), żonę Wilhelma William VIII, markiza Montferratu,
• Joannę (1454–1476), żonę Jana V, hrabiego Armagnac,
• Jakuba (1455–1500), hrabiego Cortes, męża Katarzyny de Beaumont,
• Katarzynę (ur. 1455), żonę Gastona II de Foix, hrabiego Candale i Benauges,
• Małgorzatę (1458–1486), żonę Franciszka II, księcia Bretanii,
• Izabelę (1462–1470), żonę Gwidona z Pons,
• Eleonorę (zmarłą młodo).

Poprzednik Jan II Aragoński

królowa Nawarry 1479

Następca Franciszek Febus