Elizeusz Ławryszewski

Święty
Elizeusz Ławryszewski
święty mnich (prepodobnyj)
Data urodzenia	nieznana nieznane
Data śmierci	ok. 1250 Nowogródek
Kościół / wyznanie	Patriarchat Konstantynopolitański
Data kanonizacji	1514 Wilno przez Prawosławna metropolia kijowska
Wspomnienie	23 października wg kalendarza juliańskiego, trzecia niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

Elizeusz Ławryszewski (zm. ok. 1250) – założyciel i ihumen Monasteru Ławryszewskiego, święty prawosławny.

Urodził się w rodzinie pogańskiej księcia litewskiego Trojnata. Nosił imię świeckie Rymund (według innych źródeł Rolmund). Jego wysokie pochodzenie umożliwiło mu szybką karierę na dworze Mendoga, gdzie poznał - przez nauczyciela języka ruskiego - prawosławie. Przyjął chrzest z imieniem Elizeusz i zrezygnował z pracy na dworze, by zostać pustelnikiem i misjonarzem. Danych o jego pracy na Rusi brakuje.

W 1225 Elizeusz powrócił do Nowogródka, będąc już mnichem. Razem z nieznanym z imienia innym zakonnikiem powołał do życia Monaster Ławryszewski i sam został jego pierwszym przełożonym. Klasztor stał się szybko ważnym ośrodkiem kulturalnym i przyczynił się do umocnienia obecności prawosławia na ziemi nowogrodzkiej. Około 1250 mnich Elizeusz został nieoczekiwanie zamordowany przez jednego z posłuszników wspólnoty monastycznej.

Natychmiast po śmierci został uznany za świętego, zaś przy jego relikwiach miały mieć miejsce liczne cuda. Formalna kanonizacja mnicha miała miejsce w 1514.

Bibliografia

J. Charkiewicz, Święci ziemi białoruskiej, Bratczyk, Hajnówka 2006, ISBN 83-88325-76-0