Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyElohim (hebr. אלוהים ,אֱלֹהִים) – w Biblii hebrajskiej jedno z określeń Boga, obok JHWH (według Wj 3,14 tłumaczonego jako "jestem, który jestem"). Jest to dłuższa forma słowa El (אל) i jego rozszerzenia Eloah (אלוה), również będących imionami Boga w Biblii. Samo słowo El być może pochodzi od najwyższego boga w mitologii ugaryckiej – Ela. W takim wypadku można by tłumaczyć jego znaczenie jako "mocny", "silny". Choć słowo "Elohim" występuje często jako określenie bóstw (w znaczeniu "bogowie"), z przedimkiem ha- oznacza ono jedynego Boga i w tej formie (jako ha-Elohim) występuje w Tanachu ponad 2 tysiące razy. Izraelici używali terminu "Elohim" dla oddania majestatu osoby (podobnie król, mówiąc o sobie, używał liczby mnogiej - określenie "pluralis maiestatis"). Teoria źródeł wyodrębnia fragmenty Pięcioksięgu, w którym używana jest ta forma imienia Boga, jako należące do redakcji (tradycji) elohistycznej, w przeciwieństwie do tradycji jahwistycznej, w której używane jest imię JHWH.
Słowo Elohim z punktu widzenia gramatyki hebrajskiej to rzeczownik w liczbie mnogiej (świadczy o tym sufiks -im). Tymczasem w Biblii jest ono często traktowane jako wyraz w liczbie pojedynczej (np. Rdz 1,1: "בְּרֵאשִׁית בָּרָא אֱלֹהִים", gdzie czasownik "בָּרָא" oznacza "(on) stworzył", nie zaś "stworzyli").
Spis treści |
Liczba mnoga ’Elohim służy do wyróżnienia majestatu, godności i dostojeństwa Boga Jahwe (Rdz 1,1) – nie jest imieniem. Aaron Ember napisał: "Za tym, że język S[tarego] T[estamentu] całkowicie odrzuca myśl, jakoby (...) [’Elohím] (w odniesieniu do Boga Izraela) określało więcej niż jedną osobę, przemawia przede wszystkim okoliczność, iż słowo to prawie zawsze łączy się z orzeczeniem czasownikowym w liczbie pojedynczej, a także jest określane przymiotnikiem w liczbie pojedynczej. (...) [’Elohím] należy raczej rozumieć jako wzmocnioną liczbę mnogą wskazującą na wielkość i majestat, odpowiednik określenia Wielki Bóg"[1]. Tytuł ’Elohim w liczbie mnogiej występuje w opisie o stwarzaniu 35 razy, ale czasownik opisujący, co On robił lub mówił, zawsze jest w liczbie pojedynczej (Rdz 1:1 do 2:4).
Określenie ’elohim można znaleźć w Ps 8:5 '"I uczyniłeś go niewiele mniejszym od podobnych do Boga, a potem ukoronowałeś go chwałą i wspaniałością", które odnosi się także do aniołów, apostoł Paweł powołuje się na ten fragment Psalmu w Liście do Hebrajczyków 2,6-8. Natomiast w Księdze Rodzaju 6,2, 4 oraz w Hioba 1,6 i 2,1 aniołów nazwano bené ha’Elohim – "synowie Boży" (Bg), "synowie prawdziwego Boga" (NŚ). W Lexicon in Veteris Testamenti Libros wyjaśniono, że "(poszczególne) istoty boskie, bogowie" (str 134). W innym miejscu napisano: "(pojedynczy) bogowie" (str. 51) i powołano się na księgę Rodzaju 6,2; na Księgę Hioba 1,6; 2,1 i 38,7. To właśnie dlatego w Psalmie 8,5 wyraz ’elohím oddano przez "aniołowie", "podobni do Boga".
Słowo ’elohim czasami oznacza po prostu "Bogów" (Wj 12,12; 20,23). Niekiedy podkreśla dostojeństwo i tylko jednego Boga (lub jednej Bogini). (1Sm 5,7b [Dagon]; 1Kl 11,5 [Bogini Asztarte]; Dn 1,2b [Marduk]).
Słowem ’elohim określano również ludzi, między innymi sędziów w Izraelu. Jezus Chrystus zacytował słowa Psalmu 82,1-6 – "Bóg staje w zgromadzeniu Boskiego; pośród bogów sprawuje sąd" oraz "Ja rzekłem: Jesteście bogami i wszyscy jesteście synami Najwyższego". Ewangelista Jan zanotował: "Jezus im odpowiedział: «Czy w waszym Prawie nie napisano: Ja rzekłem: Jesteście bogami? Jeżeli nazwał bogami tych, przeciw którym przyszło słowo Boga — a przecież Pisma nie można unieważnić»" (Jn 10,34-35). Izraelscy sędziowie byli "bogami", ponieważ byli przedstawicielami i rzecznikami Boga Jahwe. W podobny sposób powiedziano o Mojżeszu – miał służyć za "Boga" Aaronowi i faraonowi (Wj 4,16, przypis w NW; 7,1).
W Biblii słowo ’Elohím jest poprzedzone przedimkiem ha- i to w wielu miejscach, między innymi w Rdz 5,22 – "I po zrodzeniu Metuszelacha chodził Henoch z prawdziwym Bogiem trzysta lat. W tym czasie został ojcem synów i córek". Na temat użycia tytułu ha-’Elohím biblista F. Zorell napisał: "Słowem tym określano w Piśmie Świętym zwłaszcza jedynego prawdziwego wg nich Boga, Jahwe; (...)‚ Jahwe wg nich jest [jedynym prawdziwym] Bogiem (Pwt 4,35; 4,39; Joz 22,34; 2 Sm 7,28; 1 Krl 8,60 itd.)"[2].
