| Emil Görlitz | ||
| Imię i nazwisko | Emil Antoni Görlitz | |
| Data i miejsce urodzenia |
13 czerwca 1903 Katowice, Niemcy |
|
| Pseudonim | Schlosser, Zamorra | |
| Pozycja | bramkarz, napastnik | |
| Wzrost | 182 cm | |
| Masa ciała | 80 kg | |
| Kariera seniorska | ||
|---|---|---|
| Lata | Klub | M (G) |
| ?-1917 1917-1924 1924-1925 1925-1926 1927-1933 1934-1937 |
Preussen 05 Kattowitz 1. FC Kattowitz Pogoń Lwów Edera Triest 1. FC Kattowitz Eintracht Altenburg |
5 (0) |
| Reprezentacja narodowa | ||
| Lata | Reprezentacja | |
| 1924-1925 | 8 (-13) | |
Emil Antoni Görlitz (ur. 13 czerwca 1903 w Katowicach[1], zm. 31 maja 1987 w Altenburgu w Niemczech) – polski piłkarz, bramkarz. Członek kadry na igrzyska olimpijskie w Paryżu.
Görlitz urodził się przy ulicy Raciborskiej[2] w wielodzietnej niemieckiej[3] rodzinie. Był wychowankiem Preussen 05 Kattowitz. Następnie grał w 1. FC Kattowitz. Jako pierwszy Ślązak w historii został powołany do reprezentacji Polski. Debiutował w niej 18 maja 1924 w meczu ze Szwecją (1:5), ostatni raz zagrał rok później. Łącznie w biało-czerwonych barwach rozegrał 8 oficjalnych spotkań. Podczas IO 24 był rezerwowym, w jedynym meczu Polaków w turnieju (porażka 0:5 z Węgrami) bronił Mieczysław Wiśniewski.
Grał także w Pogoni Lwów, gdzie zrobił największą karierę, będąc ulubieńcem tamtejszych kibiców. Namówiony przez trenera Pogoni, Austriaka Karla Fischera wyjechał do włoskiego Triestu, gdzie w Ederze został (wspólnie z kolegą klubowym Józefem Słoneckim) pierwszym polskim piłkarzem zawodowym.
Po krótkim, nieudanym pobycie w tym zawodowym klubie nie wrócił już ani do Pogoni ani do reprezentacji; lecz znów do 1. FC Katowice, z którym zdobył w 1927 r. wicemistrzostwo Polski, z powodzeniem grając na różnych pozycjach.
|
|||||||